சரவணன் சந்திரன் - இரண்டு புதினங்கள்

           சரவணன் சந்திரன் என்ற எழுத்தாளரை இதுவரை எனக்குத் தெரியாது.  முதல் முதலாக பெயரைப் பார்த்ததும் ஆயிரத்தில் ஒன்று என்றே தோன்றியது.  மிகச் சமீபகாலத்தில் வந்த நாவல்கள் எதையும் படித்ததில்லை     என்பது என்னிடம் உள்ள குறை.

நவீனத்துவம் என்ற பெயரில் ஏதாவது பயமுறுத்தலாக இருக்குமோ என்றே தயங்கினேன்.  நண்பர் சுரேஷ் சுப்பிரமணியன் படிக்கச் சொன்னதால்  ஓசி  வாங்கிச் சென்றேன். அப்போதும் பயம் விடவில்லை.  படிக்க ஆரம்பித்த்தும் தொடங்கிய வேகத்தில் முடித்தும் விட்டேன். 

            வேகமான நடை. அதிவேகமான நடை. அப்போது ஒரு சந்தேகம் வந்தது. வேகத்தை முன்னிருத்தி, நாவலுக்குத் தேவையான தத்துவப்பார்வை தொலைந்து போய்விடுமோ என்று நினைத்தேன். முதல் நாவலான ‘ஐந்து முதலைகள்’ என்னுடைய எல்லாச் சந்தேகங்களுக்கும் விடையாக இருந்தது.  ராக்கெட் வேகத்தில் சென்றாலும் அதிலிருந்து பூமியை, வணிக முதலைகளை மிகத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. எந்தக் கவலையும் வருத்தமும் இல்லாமல் பணம் சேர்ப்பதையே மனிதனின் குணமாகக் கருதும் மனிதர்களின் உலகம். அதுவும் பல நாடுகளில் பயணம் செய்து வணிகம் மூலமாக எல்லையில்லாத செல்வத்தை அடையக் கனவு காணூம் மனிதர்களின் புற உலகமும் அக உலகமும் பதிவாகி இருக்கின்றன.

            ’ரோலக்ஸ் வாட்ச்’ நாவலும் ‘முதலைகளின் வேகத்திலேயே சென்றாலும் அது உள்ளூரின் வணிகப் பேயின் வரைபடமாக இருந்தது.  இரண்டு நாவல்களிலும் புதிய பாத்திரங்கள் வரிசையாக ஒவ்வொருவராக அறிமுகமாகும் புதிய முறையையும் கண்டேன்.  சிலபாத்திரங்கள் மட்டுமே நாவல் முழுவதும் வந்தன. ஐந்து முதலைகள் அந்த நாவலிலும், ரோலக்ஸ் வாட்சில்’ மூன்று நான்கு பாத்திரங்கள் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும், பயணத்தின் போது மாறி மாறி நம்மருகில் உட்கார்ந்து கொள்ளும் பயணிகள் போல வந்து போயினர்.  ஆனாலும் சொல்ல வந்ததை இரண்டு நாவல்களும் மிகத்தெளிவாகச் சொல்லுகின்றன.  ஆனால் ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் அறவுரை வழங்காமல் அடங்கிய குரலில் பேசுகிற கதையின் நாயகன் நம் காலத்து வணிகன்.  அறம் என்பதற்கே இந்தக் காலத்தில் இடமில்லை என்பது போலத் தெரிந்தாலும் ரோலக்ஸ் வாட்சில் அது மறைமுகமாகவேனும் எட்டிப் பார்க்கிறது. அறம் குறித்த வெளிப்படையான மதிப்பீடுகளோ, தீர்வுகளோ இரண்டு நாவல்களிலும் இல்லை.  இன்றைய மனிதர்களை உந்தித் தள்ளும் பணம் மட்டுமே துருத்துக் கொண்டு நிற்கிற வாழ்வை இவை பதிவு செய்கின்றன.

            ரொம்ப நாள் கழித்து புதிய வகை எழுத்தைப் படித்த உணர்வு ஏற்பட்டது  தமிழில் இதுவரை கண்டிராத பதிவு இது. இப்படி வாழ்வு நமது வணிகர்களுடையது என்பதை நாமறிந்திருந்தாலும் அதைப்பேசினாலும் ஒட்டுமொத்தமான ஓர் ஓவியத்தை இங்கே காண்கிறோம்.

            எழுத்தாளர் இரண்டு நாவல்களிலும் படைத்த உலகத்தை இன்னொரு முறை படைக்க மாட்டார் என்று நம்புகிறேன். வேண்டுகிறேன்.  இன்னும் பல நாவல்களைப் படைக்க வேண்டும் என்றே வாழ்த்துகிறேன்.

வாக்குமூலம்

எனக்கு அநீதி இழைத்த

எல்லோரையும்

மன்னிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்

அவர்கள் வருவார்களா என்று

அறியவில்லை

என்னால் அநீதி இழைக்கப்பட்ட

எல்லோரிடமும்

மன்னிப்புக் கேட்கத் தயாராக

இருக்கிறேன்

அவர்களைக் காண்பது

இயலுமா என்று தெரியவில்லை

நான் நல்லவன் என்பதாலோ

இயலாதவன் என்பதாலோ அல்ல

வேறு மாதிரி வாழ்ந்திருக்கலாம்

என்று நினைக்கிறேன்

அது முடியாததால்

இனியேனும் அப்படி

நிகழாதபடி

பார்த்துக் கொள்ள விழைகிறேன்

அன்பின் மூலம்

என் பாவங்களைக் கழுவ விரும்புகிறேன்

சொர்க்கத்திற்குப் போவதற்காக அல்ல

இங்கேயே வாழும் நரகத்தில்

குளிர்காற்றாய் வீச நினைக்கிறேன்

நீங்கள் சொல்வதை

நானும்

நான் சொல்வதை நீங்களும்

ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்

என்று எதுவும் இல்லை

Go Set a Watchman by Harper Lee

The sequence to the novel ‘To kill a Mocking Bird’ has been released  in 2015.  This second book is reported to be the Original Version of the novel ‘To Kill a Mocking Bird’.  The original is told from the point of view of the child ‘Finch”.  In this sequence called ‘Go Set a Watchman’, the child has grown into an educated woman of 26 and has been away from her home working in  New York.  Her father though a man of enough substance both literally and financially had agreed with her decision to let her work away from his family in order to make her learn the tricks of life. 

         She returns to Maycomb.  In her observations of the happenings of the town she finds that all her childhood heroes including her father have become one among the crowds and they do not at this point of time profess the ideals they had in the previous era (of her childhood,) except her aunt Alexandra, who continues to dominate the household of Atticus, her father.  Alexandra represents ( in the original as well as in this) book, all that is wrong in the culture of USA.  This is as usual resented by Finch, the young woman.

          Her brother, Jed had died some years ago and she has a new friend Hank, a young man, who looks to Atticus for guidance and support in the absence of his family which was in the vicinity.  He loves Finch and wants to marry her and settle down in Maycomb.  He is treated like a foster son of Atticus and he is a lawyer by training. 

          In these circumstances, an accident happens in which one white citizen of Maycomb is killed.  The boy to be tried for this offence is the grandson of Calpurnia, the original maid who worked in Atticus household and who took care of the children in the absence of her mother, till she retired to her house because of her old age.

          The young woman perceives that most of the people, both white and black who had faith in equality, have become racist and colour conscious, in the light of the campaigns run by National Association of Advancement of Coloured People.  NAACP is considered by Black Americans to be their organization fighting for their cause, which is resented, to use a mild expression, by the white folk. They accuse NAACP of fermenting racism, forgetting that NAACP was advancing the cause of equality.   Jean Finch finds her father siding with the whites and calpurnia had already given up hope on Atticus or for that matter on white folk and does not expect that justice would be done in this case.   The penultimate scene is how the young Finch fights with her father.   She accuses him of teaching her high values of freedom, equality and other democratic values and of forgetting these ideals now in his advanced age.  By doing this, she argues, she has been misguided by him.  He is a hypocrite who does not live by his principles anymore. She loses hope on the whitefolk of Maycomb including her father who seems to cater to the needs of the worst promoters of racial hatred.  She decides to leave, the town and her father and her house.  But her uncle confronts her with the nuanced true situation of the place and reveals  her father’s integrity, honesty and his endeavour to take everyone along with him in the path of his ideals, slowly but surely.  She finally reconciles to the truth.

          Though this novel is not as gripping as the previous one, and does not have as interesting dramatic elements, it still holds the interest because of its nuanced portrait of the people and the society. The initial narrative is very slow and even boring.   This may be because of the fact that "To kill a mocking Bird' is excellent and racy and no sequel can match the original.  It takes a long to establish the basic plot and the final confrontation comes out well.  It is not great as a novel but an addition, a kind of NB.

          As a person interested in literature, I found as to how the perception of the characters about others and the society changes over time.  In this way it is a continuation of the social actions.  But from a different point of view.  The novel has perhaps grown up but lost some of its romantic and idealistic shine   

Measure of a Man by Sydney Poitier

             Measure of a Man is an autobiography of Sydney Poitier.  He has honestly portrayed his life in the Caribbean and in USA where he went in search of livelihood. He had performed all kinds of work in trying to earn a decent livelihood.  He, in his native place was not used to the kinds of humiliation and insults a Black American suffered in USA at that point of time.  He courageously and with determination encounters the racism.  He never compromises his beliefs for money or livelihood. His honesty gives him enough to live on.  It is his honesty that fetches him the kind of roles he believes in. His roles normally reflects himself.  He rose to become the first black american to be awarded Oscar.  He had also been awarded lifetime achievement award by American Academy of Motion Pictures (which awards Oscars). 

            It is his conviction that a man should not compromise on his principles whatever the difficulties he might face. From a simple boy from a poor family in the Carribean, he had become a great actor. 

            I came to know of this book also through youtube.com. There was a video of Sydney Poitier participating in a group discussion about his book.  He appeared a honest person expression whatever he felt directly.  After reading the book this impression is confirmed. 

            In these cynical times, his autobiography came as a breath of fresh air. A good and honest Man, who has measured himself humbly.   

The Wives by Smiron Popoff

I heard about the book ‘The Wives’ in a lecture by S. Ramakrishnan, a tamil writer in you tube.   He mentioned it in one of his long lectures about Dostoevesky.  This book by Smiron Popoff, is about the wives of great Russian writers like DOstoevesky, Tolstoi and others..

 

First about Dostoevesky.  He had been punished with a harsh sentence of hard labour in Siberia.  He escapes death very narrowly when orders for shooting these prisoners is cancelled when the first group of prisoners are about to be shot.  This for the charges that he was present in a meeting of friends where they were reportedly conspiring to overthrow the King of Russia, the Zar.   From then on his ordeal of life starts.  When he writes, it is inevitable that he writes about his experiences.  He was always on the edge of poverty, on the wrong side of the law (not because of his criminal intents).  A young woman, far younger than him, who had read his novella, wishes to meet him.  Since she knows stenography and at one point of time D was in need of a stenographer, she is engaged.  From then on their relationship blossoms into love and they ultimately married. 

She happens to be the muse he needed very badly.  She understands his emotional imbalances and adjusts her life according to the needs of D.  She voluntarily and without murmur, undergoes the sufferings that her marriage thrusts upon her.  She takes dictations, corrects the proofs, makes suggestions for improving the language.  Ultimately she edits and publishes his works.  She gives solace and brings peace and tries to organize his wayward life.  It is as if her life’s ambition is to live for his literature. But for her, it would have been a different Dostoevesky. 

Similarly, the Tolstoi’s wife also plays an important and vital role in his achievements.  Though she had been insulted and humiliated by Tolstoi and his immediate followers during the last days of Tolstoi,  she had been instrumental in making Tolstoi what he is in literature. The age difference of more than 15 years did not matter to her in her love for Tolstoi or his writing. 

This books also tells about other writers like Nobokov, Solshenytzin.  One of the horrible things that comes out of the books is that the Russian ruling elite, both before and after the revolution had committed countless atrocities in the name of justice and killed lakhs of Russian citizens.  This alone makes me think that the cost of becoming a superpower, either through leftist revolution as in Russia or  rightist agenda  in USA is denial of basic rights of its own citizens who disagree with the Governments.  This has been happening all the time all over the world.  The worst perpetrators appear to be the strongest Nations in the world.

A well researched book, throws lights on the inner and outer worlds of writers who stood up to the powers that be, while expressing their anguish and lived experience of their times.  Contribution of the wives of these great writers is truly very great amazing and inspiring.  

நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பூதம்

            நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பூதம்

            எப்போதும் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறது

           

            கண்ணாடி போல

            அது நம்மை நமக்கே

காட்டிக் கொடுத்து விடுகிறது

நாமே வடித்துக் கொண்ட முகத்தை

கிழித்தெறிய முடியாதது போல

அதை எறிந்து விட முடியாது

அவ்வப்போது புதைத்தாலும்

அறியாத நேரத்தில்

எழுந்து விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது

நமது கீரீடங்களின் பின்புறத்தில்

ஒட்டியிருக்கும் ரத்தக் கறையைச்

சுட்டுகிறது

பொதுவெளியில் பட்ட

அவமானங்களின் பின்னிருக்கும்

நமது மேன்மையையும்

ஜொலிக்க வைக்கிறது

அரிதாரங்களைக் கழுவிவிட்டு

நம்மை நிர்வாணமாய்

நிறுத்துகிறது

அந்த

நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும்

பூதம்.

            எப்போதும் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறது

ஐந்தொகை

ஒளிதரும் விளக்கெனும் ஒன்றினை ஏற்றினாய்

            உவகையும் உணர்விலே ஒன்றிடும் வகைசொனாய்

களிதரும் அனுபவக் காற்றிலே பறக்கிறாய்

            கானகம் வைகயம் கடலிலும் மிதக்கிறாய்

பலவகைப் பறவைகள் பாடுதல் கேட்கிறாய்       

            பரவசம் அடைந்துன் பார்வையை விரிக்கிறாய்

நிலவதன் குளிரொளி நித்தமும் கலக்கிறாய்

            நீலவான் வெளியிலே நித்யமாய்க் கலக்கிறாய்

சங்கிலி பிணைத்தவுன் சரித்திரம் சிதைக்கிறாய்

            சகலமும் பூமியில் சரிசமம் என்கிறாய்

எங்கெலாம் துயர்களின் ஏக்கமிசைக்குதோ       

            எழுந்தது எண்திசை கேட்க ஒலிக்கிறாய்

இசையிலே மயங்கினாய் இலக்கியம் தேறினாய்

            எழில்மிகும் கலைகளின் இன்பதி லூறினாய்

தசைகளில் அறத்தின் தண்மையை ஏற்றினாய்

            தர்மத்தின் சங்கொலி எங்குமுழக்கினாய்

வானிலே கோள்களின் வனப்பை அளக்கிறாய்

            வைகயகம் புள்ளியாய் வலம்வரக் காண்கிறாய்

தேனிலும் எண்ணரும் உயிரிலும் செல்களின்

 திண்மையைக் கண்டுளே திகைக்கிறாய் மகிழ்கிறாய்

அழகதன் சிரிப்பினை எண்புறம் பார்க்கிறாய்

            ஆயுத வாதிகள் ஆணவம் நகைக்கிறாய்

பொழுதொரு வண்ணமாய்ப் புரள்கிற மானிடர்

            புன்னகை பூக்கவே உண்மைகள் சொல்லுவாய்

சொர்க்கமும் நரகமும் சொந்தமென் றாடுவாய்

            சோதிவான் வெளியிலே சூரியன் நடுவிலே

அர்த்தமில் அமைதியில் சூனியம் போற்றுவாய்

            ஆயிரம் கேள்விகள் அடிக்கடி எழுப்புவாய் 

உன்னைநான் கண்டனன் உயிருளே இருக்கிறாய்

            ஒவ்வொரு நாளுமென் உள்ளிலே வளர்கிறாய்

என்னவென் றின்றுனை எவர்க்கும் உரைப்பதோ?

            எத்தனை பேறனெ எனக்குளே மறைப்பதோ?

யாருக்கும் தேசமில்லை

மீன்பிடிக்க வீசுகின்ற வலைக ளுக்குள்

                சிக்குகிற மீன்களுக்கே தேச முண்டு

வானெங்கும் சென்றுவர விரும்பு கின்ற

                மானிடரைப் பீடிக்கும் தேசம் ஏது?

கிணற்றுக்குள் கிடக்கின்ற தவளை யெல்லாம்

                கிளப்புகிற ஓசையிலே தேச முண்டு

கணக்கில்லாப் புதுமைகளைக் கண்டு சொல்லும்

                கடுந்தவத்துப் பயணிகட்குத் தேசம் ஏது?

மானிடரின் முதுகினிலே குத்திக் குத்தி

                மழுங்கிவிட்ட முத்திரைதான் தேசப் பாசம்

ஞானியரின் பாதையிலே தேச மில்லை

                நல்லோரின் சிறகுகளில் தேச மில்லை

அம்மணமாய்த் திரிந்தோமே தேச முண்டா?

                அரைகுறையாய் உண்டோமே தேச முண்டா?

பொம்மைகளாய் நமைநடத்தும் ஆட்சி யாளர்

                போடுகிற உடைகளிலே தேச முண்டா?

சாதிவெறிக் கொலைகாரக் கும்ப லுக்கும்

                சகித்துக்கொண் டிருக்கின்ற சட்டத் தோர்க்கும்

ஆதிக்க வாதிகட்குத் தேசம் உண்டா?

                அலைந்துபொருள் தேடுபவர்க்குத் தேசம் உண்டா?

சோறென்று கேட்போர்க்குத் தண்ணீர் தந்தால்

                சொர்க்கம்போல் தேசம்வரும் அங்கே அங்கே

யாரென்றும் கேட்கவொரு ஆளில் லாத

                அனாதைகட்கு வீடுதந்தால் தேசம் அங்கே 

நீயாரோ நான்யாரோ என்று வாழும்

                நீசருக்கு வொருபோதும் தேச மில்லை

சேயாக நமைஎண்ணும் மனமி ருந்தால்

                சிந்தித்து நமைக்காத்தால் தேசம் உண்டு

ஓயாத கூச்சலிலே தேச மில்லை

                உதவவரும் கரங்களிலே தேச முண்டு

ஆயாமல் சொலும்சொல்லில் தேச மில்லை

                அனைவரையும் அணைத்துநின்றால் தேச முண்டு

தாய்மை

        நம் சமூகத்தில் தாய்மை என்பது பெண்களின் உயர்ந்த பட்ச அடையாளமாக கருதப்படுகிறது. இதை “பெண்களுக்கான பிரச்சனையாக” மட்டும் பார்க்க வேண்டியதில்லை.  ஆண்களும் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தாலோ அல்லது திருமணம் முடிந்தும் தந்தையாகாமல் இருந்தாலோ அதே நிலைதான்.  சமூகம், பெண்களை நோக்கி வீசும் அதே கேள்விகளை, ஆண்களுக்குத் தகுந்தமாதிரி மாற்றிக் கேட்கிறது.

        இனப்பெருக்கம் என்பது ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்கும் உள்ள அடிப்படைப் ‘பரிணாம வேட்கை”. எனவே மனிதர்களிலும் இவ்வேட்கை இருப்பதும், அது முக்கியமான சமூகத் தேவையாக இருப்பதும், அதற்கு உரிய மரியாதை சமூகத்தில் கிடைப்பதும், புரிந்து கொள்ளக் கூடியதாக இருகிறது. பூமியில் மனிதத் தொகை மிக வேகமாக அதிகரித்துக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. இப்போது ஏறக் குறைய 7.5 பில்லியன் மனிதர்கள் வசிக்கிறார்கள்.  தன் இனம் பெருகி குறையின்றிப் பூமியில் வாழ வேண்டும் என்ற விலங்கின் பரிணாம வேட்கை, மனிதர்களிடம் இன்னும் இருக்கிறதா? அது இன்னும் தேவையானதா? அல்லது கட்டுப்படுத்த வேண்டியதா? என்ற கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டிய காலத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்தப் பின்னணியில், ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது உயிரியல் ரீதியாக அவசியமா? என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டிய நேரம் இது. 

        உயிரியல் அடிப்படையில் எழுப்பப்பட்ட கேள்வியைச் சூழலியல் அடிப்படையிலும் எழுப்பலாம். எவ்வளவு மனிதர்களைப் பூமி தாங்கும்? பூமியின் இயற்கை வளங்களை நாம் அழித்துக் கொண்டிருகிறோமா? மனிதகுலத்தின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் வந்து கொண்டிருக்கிறது.

        இந்தச் சூழலில் பெண்கள் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதை உயர்ந்தபட்சப் பெருமையாகக் கருத முடியாது என்றே தோன்றுகிறது.  இதற்குக் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது நல்லதல்ல என்று பொருள் அல்ல. அது ஒரு பெண்ணின் தனிப்பட்ட முடிவாக இருக்க வேண்டும் என்று பொருள்.   இந்த முடிவைப் பெண்ணியம் குறித்த புரிதலில் இருந்தும் அடையலாம். இரண்டு வழிகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல. ஒரே முடிவை அடைவதனாலேயே அது குறித்துப் பெருமிதம் கொள்ளலாம். 

        இந்தப் பார்வையின் அடிப்படையில் தற்போது பெருகிக் கொண்டிருக்கும் ‘கருத்தரிப்பு மையங்கள்”,தன் கருவையோ, விந்துத் துளிகளையோ ஆய்வுக் கூடத்தில் கருத்தரிக்க வைத்து, வாடகைக்கு மாற்றாந்தாயை அமர்த்திக் குழந்தை பெற்றுத் கொள்வதையோ அல்லது இது போன்ற கருதரிக்க அல்லது குழந்தைபெற உதவும் மருத்துவ முறைகளை அணுகிப் பார்க்கலாம்.  பண்பாட்டுச் சிக்கல்களின் காரணமாக குழந்தைக்குத் தாயாக வேண்டிய மனநிலைக்குத் தள்ளப்படும் நமது பெண்கள், புதிய புதிய ஹார்மோன்களை செயல்படுத்திப் பார்க்கும் ஆய்வுக்குத் தங்கள் உடலைப் பலியாக்குவதும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  நோயைக் குணப்படுத்துவதற்காக ஹார்மோன்களை உடலில் செலுத்துவதற்கும், இதற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது.  தாயாகிவிட்டேன் என்ற பெருமையைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத வெற்றுச் செயல்பாடு என்றே தோன்றுகிறது. நமது பண்பாட்டுச் சூழலில் மலடி என்று பெயர்பெற விரும்பாதவர்களின் கடைசிச் செயலாகவே செயற்கைக் கருத்தரிப்பு இருக்கிறது.   நம்மைப் போன்ற பண்பாடு, குடும்ப ஆதிக்கம் இல்லாத சமூகங்களில் செயற்கைக் கருத்தரிப்பு ஒரு ஆப்ஷன்/ வாய்ப்பு அல்லது தேர்ந்தெடுத்தல் – அதுவும் பெண் மட்டுமே முடிவு செய்யும் அல்லது கணவனும் மனைவியும் மட்டுமே முடிவு செய்யும் விஷயமாக இருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

        குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதற்காக தங்களின் உடலை, அறிந்தோ அறியாமலோ வேதிப் பொருட்களால்

சிதைத்துக் கொள்ளும் பெண்களைப் பற்றிய கவலையிலேயே இதை எழுதுகிறேன். பேசாப் பொருளாக இன்னும் இது

இருப்பதை ஒப்புக் கொள்ளமுடியாது.  

Book Review - HOW TO TALK ABOUT THE BOOKS YOU HAVEN’T READ By PIERRE BAYARD

Title of this book, a perfect description of what I do so often, is a funny way of expressing the truth. While I am confessing to my crime for the first time, there may be others who have talked about books they have not read, on many occasions, in demanding situations.  If some people have an image of myself, far greater than what I really am or what I deserve to be, I would not like to admit that they are guilty of exaggeration or I am guilty of hiding the truth behind their image.  It would be convenient to let them have their illusion, for once at least in this life, they would say something good about me. After all, if somebody exposes my hidden truth, I would plead guilty, if it is necessary to establish that I am a honest person. For me establishing my honesty is more important than pretending to be a genius.

Coming to the book, it describes many aspects reading or not reading books.  It is a description of our strengths and failings as readers and non-readers.  It points to the aspects of not reading the books even when we have read books.  While we recall books that we have read long time ago, we do not recollect whole text of the book.  We recall what we can remember at a particular point of time or a textual summary of the book. Most of the times, we do not remember even the textual summary, we do remember the things that we ingested from the book.  It is not same as the book.  If we talk about the book, we are not talking about the book.  In fact we are talking about a book that is in the shelves of our memory, along with the series of books on similar or same context. In that sense our memory is a library of books we have read and to talk about one book without recollecting the connected book is not possible. 

The author has mentioned all kinds of books you don’t know, i.e. the books you have only skimmed, books you have heard of and the books you have forgotten. He has also mentioned kinds of situations such as, Encounters in society, Encounters with Professors, Encounters with Writers and Encounters with someone you love.  HE describes the funny contradictions of knowing the book and not knowing the book, even without reading and on some occasions even after reading the whole book. References to examples in fiction on talking about books without reading and even examples of Professors of literature not having read literary masterpieces examples are cited to indicate the process of reading and talking about books without reading and only with the help of general awareness of the book on the basis of other connected references, readings and criticisms.  

This book also advises as to how you may behave in the situations you are in.  We should not feel ashamed (to admitting the truth of not having read the book).  It also advises how to impose your ideas, how to invent books and how to speak about books.

On a serious note, this book brings out what constitutes reading or not-reading books. It also brings out that reading is not reading each word or recollecting each word faithfully.  Rather, it is an eye opening book which points to the fact that reading is not a mechanical function but it is simultaneously a intellectually creative exercise. What we gain from either Reading or Not reading can be decided by each individual.  Really this teaches us methods of reading or not reading books.  However, this books brings into focus the purpose of reading is not reading but gaining what each one prefers in his own humble life.