Tuesday, August 23, 2016

ஐயா, (தி.சு.அவினாசிலிங்கம் செட்டியார்)  நினைவுகள்

            ஐந்தாவது வகுப்பில் திருநெல்வேலி மாவட்டம், ஓட்டப்பிடாரத்தில் படித்த என்னை விடுதிப் பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டும் என்று அம்மா அடிக்கடி பேசிக் கொண்டிருப்பார்அவருக்கு ஓட்டப்பிடாரத்தில் நானும் என் தங்கையும் பயின்ற பள்ளி, சரியான பள்ளி அல்ல என்ற கருத்து இருந்ததுமேலும், பல ஜோஸ்யர்கள் உங்கள் பிள்ளை உங்களுடன் இருந்தால் அவனது எதிர்காலம் நன்றாக இருக்காதுநீங்கள் பிரிந்து இருந்தால்தான் அவனது எதிர்காலம் நன்றாக இருக்கும். உங்களுடன் இருந்தால் உருப்படாமல் போய்விடுவான் என்று சொல்லுவதாகவும் அவ்வப்போது அம்மா அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்

            இதன் விளைவாகவே விடுதியுடன் கூடிய பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டிய  முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.   ‘சைனிக் ஸ்கூல்’, அமராவதி பள்ளியைப் பற்றிய தகவல் அறிக்கையையும் அந்த நேரத்தில் நான் பார்த்த ஞாபகம் இருந்தது.  இந்நிலையில்ஓட்டப்பிடாரத்தில் இருந்த ஹரிசன விடுதியின் பொறுப்பாளராக இருந்த, சங்கரன் பிள்ளை என்பவரிடமிருந்து தெரிந்து கொண்ட தகவலின் படி கோயமுத்தூர் அருகில் இருந்த பெரியநாயக்கன் பாளையத்தில் இருக்கும்ராமகிருஷ்ணா மிஷன் வித்யாலயத்தில் சேர்த்துவிட லாம் என்று முடிவு செய்து என்னை அழைத்துக் கொண்டு அம்மா அங்கே சென்றார்கள். அவருக்கும் அதற்கு முன்னால் அந்தப் பள்ளியைப் பற்றித் தெரியாதுநுழைவுத் தேர்வு வைத்தார்கள். பின்னால் அந்தப் பள்ளியின் நூலகத்தில் ஓர் ஆசிரியர் எங்களை நேர்காணல் செய்தார்.

            பள்ளி மற்றும் விடுதிக் கட்டணம் அதிகமாக இருந்ததால் ,(1968 ஆம் ஆண்டு) அம்மா அந்த ஆசிரியரிடம் கன்ஸசன் தரும்படிக் கேட்டார்கள்அதாவது ஆண்டுக்கு ரூபாய் 40 கட்டணம் கட்டும் (அதிகபட்ச சலுகைப்) பிரிவில் சேர்க்க வேண்டும் என்று மன்றாடினார்கள்ஆசிரியர் அந்தப் பிரிவில் இடம் கிடைப்பது மிகவும் கடினம் என்றும், அடுத்த பிரிவில் அதாவது ஆண்டுக் கட்டணத்தில் பாதிச் சலுகை கட்டுப் பிரிவில் சேர்க்கலாம் என்றும் இல்லையெனில் இடம் கிடைக்காது என்று சொன்னார்.அம்மாவும் சரி என்று ஒத்துக் கொண்டார்கள்இப்படித்தான்ஸ்ரீ ராம்கிருஷ்ணா மிஷன் வித்யாலயா உயர்நிலைப் பள்ளியில் எனது 9 வயதில் சேர்ந்தேன்.

            அந்தப் பள்ளியை நிறுவியவர்  ஐயா என்று எங்கள் எல்லோராலும் அழைக்கப் பெற்ற திரு. தி.சு. அவினாசிலிங்கம் செட்டியார் அவர்கள்.   இன்று ஏதாவது சில நல்ல குணங்கள் என்னிடம் இருக்கிறது என்றால் அதற்கு முக்கியக் காரணமாக, முன்னுதாரணமாக விளங்கியவர் அவர் என்று இன்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.  இப்போது அந்தப் பள்ளி எப்படி இயங்குகிறது என்று எனக்குத் தெரியாதுஆனால் நான் படித்த வேளையில், பத்து வயதிலிருந்து பதினைந்து-பதினாறு வயதுவரை அந்தப் பள்ளியின் பாதிப்பு, அதில் ஐயா அவர்களுடைய நேரடி, மற்றும் மறைமுகப் பாதிப்பு என்று இன்று நான் உணர்வதை, ஐயா அவர்களை ஒரு சிறுவனாக நான் பார்த்த்தைப் பதிவு செய்யலாம் என்பதே எனது எண்ணம்.   எந்தநூலையும் பார்த்து அல்லது எந்த தரவுகளையும் ஆய்வு செய்து எழுதியதல்ல இந்தப் பதிவு.

            அந்தப் பள்ளியின் சீருடை கதராடையால் ஆனது.  அடர் நீல நிறத்தில் கால்சட்டையும், வெள்ளைநிற மேல் சட்டையும் சீருடையாக இருந்தன. அதுவும், பழைய காலத்து (அந்தக் காலத்திலும் அது பழையதான ஃபேஷன் தான்) அரைக்கைச் சட்டை, அதில் கழுத்துக்குக் கீழுள்ள இரண்டு பொத்தான்கள் மட்டுமே உண்டு. அதற்குக் கீழ் பொத்தான்கள் கிடையாது.  ஜிப்பா போன்றிருக்கும் வடிவம்ஆறாவது படிக்கும் மாணவன் – 9 வயதுநினைத்துக் கொள்ளுங்கள்அடுத்த ஆறு ஆண்டுகள் அதுதான் என் உடையாக இருந்தது. விடுமுறையில் வரும்போது தான் வேறு உடை அணிய முடிந்ததுகதர் அல்லாத துணிகளை, மில் துணி என்று அழைத்தோம், அதை வைத்திருக்கவே கூடாது என்பது பள்ளி, விடுதியின் விதிஐயாவின் காந்தியத் தொடர்பு தனிப்பட்ட முறையில் என்னை தொட்ட தருணங்கள் அதிலிருந்து தொடங்குகின்றன. (இன்று அப்பள்ளியின் சீருடை வேறுமாதிரி இருக்கிறது என்பது இணையத்தில் பார்த்தால் தெரிகிறது).

            காலை ஐந்தே கால் மணிக்கு, 9,10,11 மாணவர்கள் துயிலெழ வேண்டும். 6,7,8 வகுப்புக்களின் மாணவர்கள் ஐந்தே முக்கால் மணிக்கு எழ வேண்டும். இன்றுவரை நான் 6 மணிக்கு மேல் தூங்குவதில்லை என்பதில் அதன் தாக்கம் தெரிகிறது. 6 மணிக்கு பிரார்தனை ஆரம்பமாகும்ஒரு சமஸ்கிருதப் பாடல், இரு தமிழ்ப்பாடல்களுடன் பிரார்த்தனை முடியும்அந்தச் சமயத்தில் எங்களின் பின்வரிசைக்கும் பின்னால் ஒரு சுவாமிஜியும் பல நேரங்களில், ஐயாவும் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்க முடியும்ஐயா அவர்கள் அவருக்குத் தோன்றும் போதெல்லாம், பிரார்த்தனை முடிந்ததும் எங்களைப் பார்த்துப் பேச ஆரம்பிப்பார்.
நான் அடிக்கடி கேட்ட வார்த்தைகளை மட்டும் இங்கே குறிப்பிடுகின்றேன்.  “நீங்கள் எல்லாம் பிற்காலத்தில் மகத்தான காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும்” “தரித்திர நாராயணர்களுக்குச் செய்யும் சேவையே கடவுளுக்குச் செய்யும் சேவை”.  இந்த வார்த்தைகள் இன்றும் என்மனத்தில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறதுஒரு மகத்தான காரியத்தையும் செய்யவில்லை என்றாலும் ஒரு தீவிர வேட்கையைச் சிறுவர்களிடம் விதைக்கும் வார்த்தைகள்அந்த மகத்தான காரியத்தை இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது என் விதிகாந்தியடிகளைப் பற்றி அடிக்கடி அந்த நேரத்தில் கேட்க நேரிடும்நேர்மை, உண்மை, போன்ற வார்த்தைகளை நான் முதலில் கேட்டது அங்கேதான்.
           
            வகுப்புகள் நடக்கும் போது இடைவெளி நேரத்தில், அல்லது ஆசிரியர் வரத் தாமதமாகும் நேரத்தில், அல்லது ஆசிரியர் வராத நேரத்தில், காந்தியடிகளுடையசத்திய சோதனை’ (முழுசுருக்கம் அல்ல) புத்தகத்தை மாணவர்களில் முதல் மதிப்பெண் பெறுகிறவர், முழு வகுப்புக்கும் கேட்கும்படி வாசிக்க வேண்டும்அடுத்தவர்கள் வாசித்து நான் கேட்ட முதல் புத்தகம் அது தான்இந்த வாசிப்புகள் 6 வது வகுப்பில் தொடங்கி குறைந்த்து ஒன்பதாவது வகுப்புவரை தொடர்ந்தனஒரு சிறுவனின் மனதில்சத்திய சோதனைஎன்னவிதமான பாதிப்பை நிகழ்த்தும் என்பது அதை வாசித்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும்உண்மைக்கும் நேர்மைக்கும் என் வாழ்வில் கொஞ்சமேனும் இடம் இருக்கிறதென்றால் இதன் பாதிப்பு ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடும்

            காலை வேளைகளில் அவர் தினமும் உடற்பயிற்சி செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.  அப்போது அவரது வயது 65-70 இருக்கும்.  கிண்ணென்று இருக்கும் உடலமைப்பு.  வானொலிப் பெட்டியில் ஒலியளவை மிக மிகக் குறைவாக வைத்துக் கொண்டு செய்தி அவர் செய்திகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்.  தனியாக ஒரு (புத்தர்) மைதானத்தில் நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பார்.  அருகில் சென்று அமர்ந்து பலதடவை செய்திகளைக் கேட்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அவ்வளவு குறைந்த ஒலியளவில் அதற்குப் பிறகு எங்கும் எதையும் நான் கேட்டதில்லை.  அந்தப் பள்ளியின் சூழலிலேயே அமைதி இருந்தது.  தனிமையில் இருப்பதை, சும்மா இருப்பதை இயற்கையுடன் ஒன்றி இருப்பதை அங்குதான் கற்றேன்.

            விவேகானந்தர், பரமஹம்சர் இவர்களை மட்டுமன்றி, அப்பர் சுந்தரர் இன்னும் பல திருவாசகத் தேவாரப் பதிகங்கள், அருணகிரிநாதர், ராமலிங்க சுவாமிகள், திருக்குறள், இன்னும் பல தமிழ்ப்பாடல்களை இயல்பாகவே அங்கங்கே பாடும் போது கற்றேன்.  எந்த நாளிலும் ஒருமுறையாவது பாரதியாரின் பாடல்களையோ, திருக்குறளையோ சொல்லவோ பாடவோ வேண்டியிருக்கும். (ஐயா அவர்களால் தான் தமிழ்ப் பாடப் புத்தகத்தில் திருக்குறள் நுழைந்த்து என்பதைப் பின்னால் தெரிந்து கொண்டேன்)

            பள்ளி மாணவர்கள்தான் வகுப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும், உணவு பறிமாறும் பாத்திரங்களைக் கழுவ வேண்டும். புத்தர் சிலையைக் கழுவி எண்ணை தேய்க்க வேண்டும், ராமகிருஷ்ணர் படத்திற்குப் பூஜை செய்யும் போது ஒரு கையில் மணியை அடித்துக் கொண்டே இன்னொரு கையால் தீபாராதனை செய்ய வேண்டும்.  எந்தத் தொழிலும் குறைந்த்து அல்ல என்பது என்மனதில் ஊறிப் போனது அங்கேதான் என்றே கருதுகிறேன்.

            200 மாணவர்கள் இருந்த விடுதிப் பள்ளியில் விளையாடுவதற்கு, ஹாக்கி, கபடி, கூடைப்பந்து, கால்பந்து (2), டென்னிகைய்ட், கைப்பந்து என்று விளையாட்டு மைதானங்கள் இருந்தன. இன்றைய நகரத்துப் பள்ளி மாணவர்கள் இதை நினைத்துப் பார்ப்பதே அரிது.

            ஒன்றை மட்டும் கூறி விட வேண்டும்.  படிப்பில் நான் சுமார்தான்.  ஆனால் எட்டு, ஒன்பதாம் வகுப்பில் இருந்தே நூலகத்தில் புத்தகங்களைத் தேடிப் பிடித்துப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.  அதுவும் அந்தப் பள்ளியில் தான் தொடங்கியது.  இன்றுவரை புத்தகங்கள் படிப்பது எனது பெருவிருப்பமாக இருக்கிறது.  நான் வாழ்வில் அடைந்த முன்னேற்றங்களுக்கு (அது எவ்வளவு குறைவாக இருந்த போதிலும், என்னைப் பொறுத்த வரையிலான முன்னேற்றம்) அந்த வாசிப்புகள் காரணம் என்றே நினைக்கிறேன்.

            இதிலெல்லாம் ஐயாவின் பங்கு என்ன என்று நீங்கள் கேட்க்க் கூடும்.  எனக்கு வாய்த்த அனைத்தையும் முன்னரே திட்டமிட்டு வசதிகளை அமைத்துக் கொடுத்த அவரது தீர்ர்க்க தரிசனம் தான் அதற்கெல்லாம் காரணம்.  எங்கும் காந்தியும், விவேகானந்தரும், பரமஹம்சரும் இன்னும் பல மேதைகளும் காதுகளிலோ கண்களிலோ வாசகங்களாகவோ,

            அவரிடம் பலமுறை நேரடியாக உரையாற்றும் வாய்ப்புக்கள் கிடைத்தன.  மொத்தமாக மாணவர்களாகச் செல்லும் போதெல்லாம், ‘ஓட்டப்பிடாரத்தான்’ என்று அன்புடம் அழைக்கும் அவரது குரல் மறக்க முடியாதது. ஒவ்வொரு பேச்சிலும் ஒருமுறையாவது ‘நீங்கள் மகத்தான சாதனைகளைப் புரிய வேண்டும்’ என்ற கருத்தைச் சொல்லிவிடுவார்.   அவரது கோபத்தில் அடிவாங்கிய சம்பவங்களும் உண்டு. இரண்டு முறை அடிவாங்கியது நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது.

            ஒவ்வொரு தீபாவளி அன்றும் தன் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் அனைவருக்கும் காதி வேட்டி ஒன்றும், துண்டு ஒன்றும் கிடைக்கும்.  விடுமுறையில் ஊருக்குச் செல்லாத என்னைப் போன்ற ஒன்றிரண்டு மாணவர்கள் அவருக்கு அதை விநியோகிப்பதில் உதவிகள் செய்வோம்.  எங்களுக்கும் வேட்டியும் துண்டும் ஆறாண்டுகள் கிடைத்தன.

            அவர் ஓரைந்தாண்டுகள் சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் மத்திய சட்ட அவையின் உறுப்பினராக இருந்தார்.  பாராளுமன்ற உறுப்பினராக ஒருமுறையும், மாநிலங்கள் அவை உறுப்பினராக இருமுறையும் தமிழ் நாடு சட்டமன்ற உறுப்பினராக ஒருமுறையும், தமிழக அமைச்சராக ஒருமுறையும் இருந்தார் என்பதெல்லாம் எங்கும் எப்போதும் அவர் சொன்னதும் இல்லை.  இதையெல்லாம் நான் பின்னால் தான் தெரிந்து கொண்டேன்.  அந்த வளாகத்தில் அது பற்றிப் பேச்சே எழுந்ததில்லை. இந்தக் காலத்தில் நகராட்சி உறுப்பினராக ஆனாலே என்ன நடக்கிறது என்பதை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்.  பள்ளியை விட்டு வந்த பின்னால் அவரைப் பார்க்கப் போனதே இல்லை.  ஒருவருடைய பாதிப்பு வாழ்நாள் முழுவதும் இருக்கும் போது, அவரை நேராகப் பார்ப்பது நல்லது என்றாலும், பார்க்காவிட்டாலும் ஒன்றும் குறைந்து விடவில்லை  என்றே இன்று தோன்றுகிறது.  முக்கியமாக நான் காந்தியை உணர்வு பூர்வமாகவும் உணர்ச்சி பூர்வமாகவும் அறிந்து கொள்வதில் அவர் எங்களிடம் சொன்ன பல சொந்த அனுபவங்கள் மிகவும் பங்களித்திருக்கின்றன. (1934ஆம் ஆண்டு ஹரி சன நிதிக்காக காந்தி தமிழ்நாட்டில் சுற்றுப்பயணம் செய்த போது ஐயா பெரும்பாலும் அவருடனேயே பயணம் செய்தார் என்பதை பின்னால் அறிந்து கொண்டேன்).  அது போலவே விவேகானந்தரின் சமத்துவ நோக்கும், துடிப்பும் அவரது ஆளுமையின் மூலமாகவே (படித்து அறிந்ததை விட) அறிந்து கொண்டேன். 
அவர் காந்தியடிகளைப் பற்றிப் பலமுறை எங்களுக்குச் சொன்னவை அனைத்தும், அவரது நேரடி அனுபவங்களும் சிறு வயதிலேயே காந்தியை நான் மிக நெருக்கமாக உணர வைத்தன.  முடிந்த வரை நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைப்பது அதன் தாக்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.  மிகவும் புத்திசாலியாக இருந்தால் தான் பொய் பித்தலாட்டம் அனைத்தையும் செய்து வெற்றிபெற முடியும்.  அப்படி வெற்றி பெற்றாலும் அது என்றேனும் நம்மை கவிழ்த்துவிடும் என்ற எண்ணங்கள எனக்கு அப்போதே படிந்தன.  காந்தி இன்றும் எனக்குச் சொந்தக் காரத் தாத்தா போலவே உணர்கிறேன்.  அவர் தேசப்பிதா என்று சொல்லப்பட்டதால் அல்ல.  அவர் வாழ்வின் மூலம் எனக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றங்களே அதற்குக் காரணம்.  சின்ன வயதில் அவரை அனுபவம் மூலம் அறிமுகப்படுத்திய ஐயா அவர்களுக்கும் அதில் பெரும் பங்குண்டு.  ஒவ்வொரு முறை காந்தியின் எழுத்துக்களை, அல்லது அவரைப் பற்றிய எழுத்துக்களைப் படிக்கும் போது கண்கள் கலங்காமல் இருந்த கணங்கள் மிகக் குறைவு.

            நான் உணர்ச்சி பூர்வமாகவும், உணர்வு பூர்வமாகவும், நெருக்கமாக உணரும் காந்தியடிகள் எப்போதும் என்னுடன் உறவு கொண்டு இருக்கிறார்.   அவருடன் மிகவும் தீவிரமாக மாறுபடும் கருத்துக்கள் அனேகம் உண்டு.  அதே நேரம் மிகவும் இணக்கமாக உணரும் தருணங்களும் உண்டு.  அவர் எனக்கு மட்டும் உரியவர் அல்லர்.  பல கோடி மக்களுக்கும் உரியவர். ஆனாலும் எனது நேசத்துக்குரியவர்.நாம் விவாதிப்பதன் மூலமே (அதாவது அஹிம்சை வழியில்) நமது பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க முடியும் என்பதற்கு அவரே உதாரணம்.  அவரே அதன் ஒளி. 

No comments:

Post a Comment