கடிதம்

அன்புள்ள அப்பாவுக்கு, இதை எழுதும் போதே சந்தேகமாகத்தான் இருக்கிறது எனக்கு. அன்புள்ள அப்பாவா நீங்கள்? அதை பல நேரங்களில் மனம் உணர்ந்ததே இல்லை. ஆனால் அவர் தான் எனக்கு அப்பா என்றான பிறகு. அது ஏதோ பதவியைப் போலவே உங்களைத் தொற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். தகுதி இருக்கிறதோ இல்லையோ தலைவனாகி விடுகிறவர்கள் போல. நானும் உங்கள் மகளென்றே சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது. வேறு அடையாளங்கள் இருக்க வேண்டும் என்றே நான் விரும்புகிறேன். அதற்கான போராட்டம் இந்தக் கடித்த்தின் மூலம் தொடங்குகிறது.

பதினேழாவது வயதில் நான் என் பள்ளியில் படித்த ஒருவனுடன் ஓடிப் போன போது, நீங்கள் தேடி வரக்கூடும் என்றே எதிர்பார்த்தேன். அந்த நேரத்தில் உங்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்த விஷயங்களை போட்டு உடைக்க வேண்டும் என்ற வெறியில் தான் இருந்தேன். நீங்கள் அப்படி ஒன்றும் அப்பாவி அல்ல என்று அன்றுதான் தெரிந்தது. உங்கள் கபடங்கள் வெளிவந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்து கொண்டீர்கள். ஓடிப்போன பெண் என்ற எனது பிம்பம் உங்களது கள்ளத்தனங்களை மறைத்து வைக்கும் இரும்புப் பெட்டியாகி விட்டது. நீங்கள் நல்லவர் அநீதி இழைக்கப் பட்டவர் என்ற பிம்பத்தை இன்னும் சமூகத்தின் முன் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். கெட்டிக்காரர்தான். இதை முழுமனதோடு சொல்லுகிறேன். உங்களது ஐம்பத்தி ஆறு வயது வரை ஒரு ஏமாற்றுக்காரரான நீங்கள் உத்தமனைப் போல வேஷம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அதுவே பெரிய சாதனைதான். உங்களை நெருங்கி வந்த பெண்கள் தங்கள் நலனுக்காக வந்தாலும், உங்களின் வேஷத்தில் ஏமாந்தவர்கள் தான். அவர்கள் அவ்வாறு ஏமாற விரும்பியே கூட வந்திருக்கலாம். ஆனால் அம்மா அப்படிப் பட்டவள் அல்ல. முழுமையாக உங்களிடம் ஏமாந்தவர்.

உங்கள் முதல் மனைவியும் அப்படித்தான். இரண்டாவதாக அம்மாவை மணம் முடித்தபின் அவருக்குத் தெரியவந்தது உங்கள் கபட நாடகம். மணம் முடிக்கும் போது அம்மாவுக்கு நீங்கள் ஏற்கனவே மணம் முடித்தவர் என்று தெரியாது என்றே எங்களிடம் சொல்லி வந்தார். அது உண்மையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே இப்போது தோன்றுகிறது. எந்தப் பெண்ணுக்கும் தெரிந்திருக்கக் கூடும். தனக்கு மணம் முடியவில்லை என்ற ஏக்கத்தினாலோ அல்லது தனக்கும் தன் தங்கைகளைப் போலவே திருமணம் முடியாமலே போய்விடக்கூடும் என்ற பயத்தினாலோ அவள் உங்களுடனான திருமணத்துக்கு ஒத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும். ஜாதி விட்டுத் இன்னொரு ஜாதியில் திருமணம் செய்து கொள்வதைக் காட்டி நீங்கள் அத்திருமணத்தை எளிய முறையில் நிறையப் பேருக்குத் தெரியாமல், கோவிலில் வைத்து முடித்ததால், இருவருக்கும் வசதியாகி விட்டது. யாரிடம் யார் ஏமாறுவது? எப்படித்திறமையாக ஏமாற்றுவது என்ற போட்டிதான் உங்கள் திருமண வாழ்க்கை. சமூகத்தைப் பார்த்து இப்போது தெரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். பலரது வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கிறது. நேசமற்ற பிணைப்பு. இதுதான் திருமண உறவு. கடனுக்காக அழுவது. இருவரும் பொருளாதார ரீதியில் சுதந்திரமாக இருக்க முடிந்தால் ஒரே கொட்டடியில் இருக்கும் ஆடுமாடு போல கூடுவதும் இருப்பதுவும் (அதை வாழ்வதென்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?) வாழ்வின் தின நடவடிக்கைகள்.

வேண்டா வெறுப்பாக குழந்தைகள் வந்துவிட்டன. நான் பிறந்தது ஒரு தவறாக இருக்கலாம். ஆனால் நான் மணம் முடித்துக் கொண்டது தவறல்ல. என்னுடன் படித்த பையனை பள்ளியில் படிக்கும் போதே திருமணம் முடித்துக் கொண்டது நான் தெளிவாக சிந்தித்து எடுத்த முடிவுதான். என்னைப் படிக்க வைப்பதற்கோ, திருமணம் முடித்து வைப்பதற்கோ சற்றும் தகுதி இல்லாதவர் நீங்கள். உங்களால் என் வாழ்வை இருளாக்கி இருக்க முடியும். ஒரு தீபத்தை ஏற்றும் மனநிலை உங்களுக்கு இல்லை. இது ஒரு அப்பாவின் மீதான கொடூரமான குற்றச்சாட்டாக இருக்கலாம். பெண்களின் மீது வன்முறையை, பிரயோகிக்கும் ஆண்களுக்கு இது மிகவும் மிதமான பாராட்டு.
நீங்கள் என்னை இறந்துவிட்டதாகக் கருதுகிறீர்கள் என்று கேள்விப் பட்டேன். இந்தப் புறக்கணிப்பு ஒன்றும் புதியதல்ல. உள்ளே ஒளிந்திருந்த பொறுப்பற்ற தன்மையை நான் முன்னமே கண்டு கொண்டுவிட்டேன். என்னைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் நீங்கள் அதை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அதிர்ந்து அடிபட்டவரைப் போல நடிக்கிறீர்கள். மற்றவர்களுக்கு அது போதுமானது. உங்களுடனேயே பதினெட்டு வருடங்கள் கழித்த எனக்குப் புரியும். ஒருவேளை உங்களுடன் தொடர்ந்து இருந்திருந்தால் எவனாவது கையில் என்னைக் கொடுத்துவிட்டு சனியன் ஒழிந்தது என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டிருப்பீர்கள். நான் எனக்குப் பிடித்த எவனோ ஒருவனுடன் ஓடிப் போய் உங்களை அந்த நிலைமையிலிருந்து விடுதலை செய்துவிட்டேன். எனக்குப் பிடித்தவனுடன் நான் இருப்பது வெற்றியோ தோல்வியோ அல்ல. அது என்னுடைய தேர்வு. மோசமான தேர்வாக இருக்கும் வேளையில் அதை மாற்றிக் கொள்ளும் உறுதியை நான் கொண்டிருப்பேன். அதைத்தான் நான் நிரூபித்திருக்கிறேன் இப்போது. உங்கள் சங்கிலியில் கட்டப்பட்ட நாயாக இருந்தால், சங்கிலியைப் பிடித்திருக்கும் கை மாறுமே தவிர சங்கிலி அல்ல. இப்போது நான் மணம் முடித்திருக்கும் அவனும் என் சங்கிலியை இழுக்க முயன்றால் அறிந்து கொள்வான். அது முன்னரே நான் உடைத்தெறிந்துவிட்ட சங்கிலி அது என்னைப் பிணிக்காது என்று. ஒரு பாதுகாப்புக் கருதியே இப்போது அவனுடன் இருக்கிறேன். அது சிறை என்றாகும் போது அதை உடைத்தெறிவேன்.
அம்மாவை நீங்களும் அவள் வீட்டாரும் பூட்டி வைக்கக் கட்டியிருக்கும் கலாச்சாரச் சிறையை அவளால் உடைக்க முடியாது. அவள் சிறகையும் கால்களையும் ஒடித்துக் கொண்ட பறவை. உங்கள் கூண்டுக்குள் இருக்கட்டும். கூண்டிலிருந்து வெளிவந்தால் ஒருநாள் என்னுடன் அவள் வானில் பறக்கலாம். துணையோடோ அல்லது தனியாகவோ. அவளுக்கு இந்தக் கடித்ததைக் காட்டினால் எழுதிய விஷயம் எதுவும் புரியாது. புரிந்து கொண்டால் அவள் உங்களுடன் இருக்க முடியாது. அவளுக்கு புரிந்து கொள்ளும் உறுதி வரும் வரை காத்திருப்பேன். உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் அவள் புரிந்து கொள்ளாமலே இருந்துவிடக்கூடும்.

கார்த்திகா.

அத்தியாயம் - 3
நாற்பது வருஷங்களுக்கு மேலாக்க்கனவு காண்பது எளிதல்ல.. கனவு காண்பது ஒரு கலை. கனவு காணத் தெரியணும். கனவு காண்றவங்களைத் தெரியணும். கனவு காண முதல்ல தூங்கத் தெரியணும். பகல் கனவுக்கு பகல் தூக்கம். ஈஸி சேர் வந்த்து கொஞ்சவருஷமாத்தான். அடுப்புக்களுக்குப் பின்புறம் இருக்கும் நீளவாட்டு இடத்தில் மணைப் பலகையின் மேல் தலை வைத்துஏதாவது புத்தகமோ பத்திரிக்கையோ வாசிக்கத் தொடங்குவார்.
“மணி மொழி என்னை மறந்துவிடு என்று தமிழ்வாணன் கேட்டால் மறுக்கமுடியாது அவரால். ‘கொலையுதிர்காலம் என்று புதிய காலம் அடுத்த மாதம் தொடங்கிவிடுமோ என்று பயந்து பகலில் காலை உதறியதும் உண்டு. ‘புளிய மரத்தின் கதையைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே புத்தகம் கை நழுவிக் கீழே விழுந்துவிடும். ‘என்ன தூக்கம்யா’ என்று முனகிக் கொண்டே கண்ணாடியைச் சரி செய்த்டு கொண்டு மீண்டும் படிக்கத் தொடங்குவதுண்டு. ரொம்பக் கண்ணசந்தால் பத்திரமாக எடுத்து வைத்துவிட்டுப் படுப்பதும் உண்டு. ராத்திரி படித்துக் கிழிப்பது கிடையாது. வீட்டம்மாள்,எரிச்சலில் புத்தகத்தை கிழித்துப் போட்டுவிடுவாள் என்றபயம். இட்லிக் கடை வைத்தவர் எழுத்தாளர் ஆவதில் மனைவிக்கு ஆர்வமில்லை. கண் கெட்டால் ஊர்ல கண் டாக்டர் கூடக் கிடையாது. இன்னொரு செலவு.
நெல்லை மாவட்ட ஆணைக்குழுவின் ஓட்டப்பிடாரம் கிளையில் சடையப்ப பிள்ளைக்கு ஏகச் சுதந்திரம். நூலகருக்கு பலவேளைகளில் அவர் கடையிலிருந்து டீ கொடுத்தனுப்புவார். பொண்டாட்டி ஊருக்குப் போயிருந்தால் மூணு வேளையும் நூலகருக்குக் கதி சடையப்ப வள்ளல் தான். இது தவிர பத்து அஞ்சு என்று கொடுக்கல் வாங்கல் உண்டு. புதிய புத்தகம் வந்துஅதிசயம் நடந்தால் சடையப்பருக்காக எடுத்து வைத்திருப்பார் நூலகர். கறிச்சட்டியின் கரிபட்ட விரல் அச்சு சில புத்தகங்களில் இருப்பதாக இந்தச் சலுகையைக் கவனித்த மற்ற வாசகர்கள் கேட்டால் அமைதியாக இருப்பார்.
கொஞ்ச நாளாக எழுத்துப் பைத்தியம் பிடிக்க சில காரணங்கள் இருந்தன. “தமிழ்ல எவனுக்குய்யா எழுத்த் தெரியுது?” நான் தமிழ்ல படிக்கிறதேஇல்ல” என்று தமிழைக் குப்பையைப் போல் தள்ளிவிடுவோரின் அலட்டல்களும், மறுபடி மறுபடி அதே சரக்கை சமூக நாவல் என்றோ மர்ம நாவல் என்றோ மாதந்தோறும் பன்றிக் குட்டி போடும் சிலரும், இலக்கிய மடங்கள் உருவாக்கி நாந்தான் பெரியவாள், இவாள் அடுத்தவாள் என்று வாள் வாள் என்று கத்திக் கொண்டே வாள் சண்டைக்கு வருவோரும், பட்டம் மகுடம் என்று முடிசூட்டுவோரும் எழுதுவதை எல்லாம் படித்துப் புளித்துக் கிழித்துவிட்டார்.
எல்லோரையும் விட தனக்கு அதிகம் தெரியும் என்று சடையப்பருக்கு அபிப்பிராயம் இருந்தாலும், நூலகர் தன்னை பெரிய விமரிசகர் என்று நினைத்த்தில்லை. சோத்துக்கு இதுதான் வழி என்று வந்த பிறகு…. வண்டியிழுப்பவனுகு லாட்டரி விழுந்த்துபோல் சடையப்ப பிள்ளை எழுத்தாளனாகி விட்டால், ? அதனால் நூலகர் சடையப்ப பிள்ளையை ஆதரித்தார்.
“யாருங்க ஒழுங்கா எழுதுறா அவனவன் முதுகு சொறிய கூட்டம் தேடுதான். நல்ல எழுத்தாளன்ன எழுதிட்டுச் சும்மா இருக்க வேண்டியது தான. படிக்கிறவனுக்குத் தெரியாதோ? இதுல விமரிசனம்னு புருடாவேற. ஐநூறு காபி கூட விக்காத பயலுக நான் உலகத்தையே மாத்திப் போட்டேன்னு சொன்னா? நூலகரின் கருத்தில் சடையப்பருக்கும் உடன்பாடு உண்டு. நாற்பது வருஷத்துக்கு மேலாக எல்லாக் குப்பைகளையும், கோமேதகங்களையும் படித்துக் கொண்டிருக்கும் அவருக்குத் தெரியாத எதையும் எந்தக் கொம்பனும் எழுதிவிட முடியாது.
தினமும் பகல் தூக்கத்தில் அவர் கனவில் எழுதித் தள்ளிய கதைகளைக் காவியங்களை நாவல்களை எவனும் எழுத முடியாது. இவரே எழுதவில்லையே? பிறகு எவன் மிஞ்சுவான். அவை பகல் கனவுகள் மட்டுமல்ல. கனவுகாணும் நேரத்தில் நிஜம். கனவில் பயணம் செய்யும்போது அதற்கு வெளியிலும் பயணம் செய்ய முடியுமா?
மணி மூன்றாகிவிட்ட்து. கொஞ்சம் லேட். ‘திருப்புகழ் வாரியார் விரிவுரை’யைத் தலைக்கடியில் வைத்துவிட்டு… தூக்கத்தைத் தழுவினார். இன்று முருகன் பக்கரை விசித்ரமணி, பொற்கலனை இட்டநடையில் வருவானோ?(சாட்சாத் அவனே தான்) அல்லது கோமதியம்மாள் விளக்குமாற்றை எடுத்துக் கொண்டு வருவாளோ?

மறக்க முடியாத கனவு

கமலா மதுரையில் இருந்து கிளம்பி இரண்டரை மணிநேரமாகிறது, இன்னும் ஊர் வந்த பாடில்லை. கரிசல் நிலங்கள் சன்னல் வழியே பின்னால் சென்று கொண்டிருந்தன. தூரத்தில் ஏதோ ஒரு ஊர் தெரிந்தது. மூன்று மணி நேரமாகும் என்று அவர் சொல்லியிருந்தார். இரண்டு மணி நேரத்துக்கு மேலாகிவிட்டது. “இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் வீட்டுக்கு ஏன் போகிறாய்? வேறு யார் வீட்டு விலாசமாவது வாங்கித்தருகிறேன். இல்லை என்றால் போய் வேலையில் ஜாயின் பண்ணிவிட்டு பிறகொருநாள் அவள் வீட்டுக்குப் போ. இது தேவையா இப்போது?” என்று கேட்டார். அவருக்கும் தெரியும். சொன்னாலும் கேட்கப் போவதில்லை. அவள் ஒரு முடிவெடுத்தால் அதுதான். ரிடையராகி வீட்டில் இருப்பவன் அவள் பின்னாலே ஓட முடியுமா?”.

ஒரு வேகத்தில் கிளம்பிவிட்டாள். நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் நிழலாடியிருக்கின்றன. அவளுக்குக் பாலாம்பாளைப் பற்றித் தோன்றியிருக்காது. சாம்புவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, பக்கத்திலிருந்த கௌதமி ஒரு ஆர்வத்தில் யாரைப் பற்றிப் பேசினீர்கள் என்று கேட்டாள். பாலாம்பாளைப் பற்றிச் சொன்னதும் அவளது கேள்விகள் அதிகமாகி விட்டன. கமலாவால் பதில் சொல்ல முடியாத கேள்விகள். கல்லூரியில் பெண்கள் உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசுவது அவள் ஒருத்திதான் என்று கௌதமிக்கு பாடம் எடுக்கும் ஆங்கில பேராசிரியை சொல்லியிருந்தாள். பாலாம்பாளை மறந்து ஐம்பது வருடம் கழித்து பிரச்சனை ஆக்கியவள் அவள். முகம் தெரியாத அவளுக்காக வருத்தப்பட்டாள். கமலாவும் அவளுடைய அப்பாவும் மற்றவர்களும் இழைத்தது பெரிய கொடுமை என்று கோபப்பட்டாள். கமலா தனக்குத் தெரிந்த கொஞ்ச நஞ்ச விஷயத்தைச் சொன்னாள். கௌதமி திருப்தி அடையவில்லை. “எனக்கும் இருபது வயதாக வில்லை. ஆனாலும் எத்தனை கேள்வி கேட்கிறேன். அதெல்லாம் உங்களுக்கு அந்த வயதில் தோன்றவில்லையா?” என்று மடக்கினாள். “நாங்களெல்லாம் உங்களை மாதிரி இல்லடி வெறும் பேக்குகள்” என்று சமாளித்தாலும் விடவில்லை. இந்தக் காலத்துப் பெண்களிடம் பேச முடியாது. அவளை சமாதானம் செய்வதற்கும் போதும் போதுமென்றாகி விட்டது. அவள் கேட்ட கேள்விகள் கமலாவின் மனதில் பதில் தேடி குடைய ஆரம்பித்தன. பாதிவரை படித்து, பின் எங்கோ தொலந்து போன மர்மக்கதையின் முடிவைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பியது அவள் மனசு.

கிளம்பியது தவறோ என்று சில நேரம் தோன்றியது. கேட்பதற்கோ பார்ப்பதற்கோ சகிக்க முடியாத நிலையில், ரொம்ப ஏழ்மையில் அல்லது கொடிய வியாதியோடு பாலாம்பாள் இருந்தால், கமலாவின், கௌதமியின் நிம்மதி போய்விடும். வாழ்வில் மற்றவர்களைப் பாதிக்கும்படி எத்தனையோ பாவங்கள் செய்கிறோம். பின்விளைவுகளை பார்ப்பதில்லை. ஒருவேளை பார்க்க நேர்ந்தால் அந்தப் பாவங்களைச் செய்ய மாட்டோமோ என்னவோ?. எப்போதோ பாலாம்பாளுக்கு நேர்ந்த விபத்தின் விளைவைத் தங்களால் தாங்க முடியுமோ என்று கமலாவுக்கு எழுந்த சந்தேகம் குடைந்து கொண்டிருந்தது. இந்த வயதில் யாருக்கும் உதவி செய்யும் நிலையில் அவள் இல்லை. திடீரென்று வேண்டாத சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டேனோ?. அவள் செய்தது எதுவுமிலலை என்றாலும், செய்யாமல் விட்டதைப் பற்றி கௌதமி பேசிக் கொண்டிருந்தாள். கண்முன் நடந்தது. அவளால் முனகுவதைத் தவிர ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாது. நாற்பத்தி இரண்டில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்வை மாற்ற அதுபோதாது. இத்தனை வருடங்கள் போராடியபின் அவளுக்குத் தெரிந்தது. அந்தப் பெண்ணுக்கு, பதினாறு வயதில் என்ன புரிந்திருக்கும்?

கமலா, பாலம்பாள் பாட்டியைப் பார்த்தாலும் அடையாளம் தெரியாது. உறவுக்குப் பாட்டி என்றாலும் பதினைந்து-இருபது வயதுதான் வித்தியாசம். இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பின் அது கூட ஞாபகமில்லை. முத்தூர் பஸ் ஸ்டாண்டில் ஆட்டோ பிடித்துப் போவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. ஊரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே போனாள். இந்த ஊருக்கு மாற்றலாகி விட்டது. நாளை காலையில் வேலையில் சேரவேண்டும். எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காமல் சென்னையிலிருந்து இவ்வளவு தூரம் மாற்றி விட்டார்கள். முப்பத்தைந்து வருஷமாய் சென்னையில் இருக்கிறாளாம். கண்டிப்பாய் போகவேண்டும் என்று ஆகிவிட்டது. இந்த தெரியாத ஊரில் யாராவது தெரிந்தவர் இருந்தால் நல்லது. அதுவுமில்லாமல் தனியாக இருக்கவேண்டும். யாரோ சொந்தக்காரி பக்கத்தில் இருந்தால் நல்லதுதானே.

அங்கங்கே நிறுத்தி, யார் யாரிடமோ கேட்டுக்கொண்டு, ஒரு பழைய வீட்டின் முன்னால் ஆட்டோக்காரன் இறக்கிவிட்டான். வாசலின் இருபுறமும் மரங்கள். ஒரு வேப்பமரம். இன்னொன்று என்னவென்று தெரியவில்லை. இடுப்பளவு சுவருக்குள் இருந்த சின்ன வீடு மழையில் நனைந்து கருப்பும் வெண்மையும் வழிந்து போல் கறை படிந்திருந்தது. வெள்ளையடித்துச் சில வருடங்களாவது ஆகியிருக்கும். சின்ன இரும்பு கேட்டைத்திறந்து உள்ளே போய் வாசலில் நின்றாள். முன் அறையில் பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்த வயதான மாது நிமிர்ந்து, உரக்கக் கேட்டாள் “யாரு வேணும்?’
“பாலாம்பாள் இருக்காங்களா?”
சட்டென்று தன்னைத் தேடி வந்தது யாரென்று இனங்காண முடியாமல், குரலைத் தணித்துக் கொண்டு கேட்டாள் “நீங்க யாருன்னு…தெரியலையே”….
“நான்..” கொஞ்சம் யோசித்துத் தடுமாறி பின்னர் மெல்லிய குரலில் “மணியண்ணாவோட பேத்தி” அதற்குமேல் என்ன சொல்வது ?. புரிந்திருக்குமா? “ஞாபகம் இருக்கா? கமலா?” என்று கேட்டாள். பாலாம்பாள் யோசித்தாள் “உள்ள வாங்க” நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டு உட்காரச் சொன்னாள். அவளுக்கு எண்பது வயதிருக்கும். முகச்சாடை கொஞ்சம் இருந்தது. சரியான இடத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறாள். முகத்திலும் கைகளிலும் சுருக்கங்கள். கன்னங்களில், நெற்றியில், கழுத்தில் சதைகள் சின்னச் சின்ன மடிப்புகளாய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. மெல்ல ஞாபகப்படுத்தும் விதமாக “மெட்ராஸ்ல மணியண்ணா வீட்டுக்கு வந்தது..” பாலாம்பாளுக்கு நினைவு வந்திருக்க வேண்டும். கண்கள் அசையாமல் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் நினைவு எங்கோ இருந்தது. கொஞ்ச நேரமாகியும் ஒன்றும் பேசவில்லை. நடந்த நிகழ்ச்சிகளின் கனம் அவளை அழுத்திக் கொண்டிருக்கவேண்டும். கமலாவுக்கு ,வருத்தமாகவும், படபடப்பாகவும் இருந்தது. பாலாம்பாளின் சஞ்சலத்தை, மறந்து போன கவலைகளை மீண்டும் உசுப்ப்பிவிட்டேனோ? வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.
பாலாம்பாளுக்கு மணி என்ற சுப்பிரமணியன், ஞாபகம் வந்தது. நல்ல நெட்டை. அவர் நிமிர்ந்து நின்று அவள் பார்த்த்தில்லை. எப்போதும் படுக்கைதான். கிட்னியில் ஏதோ நோய். மணவறையில் மட்டும் கொஞ்சநேரம் உட்கார்ந்திருந்தார். முகத்தில் வலியைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் மெல்லிய முனகல். அவருடன் இருந்த சிலமாதங்களில் சிரித்துப் பார்த்ததில்லை. அதிர்ச்சியில் உறைந்துவிட்டாள். இவ்வளவு நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை என்று நினைத்தோ என்னவோ, அமைதியான குரலில் “எப்ப வந்தீங்க,? என்று கேட்டாள். “நீங்க சென்னைல தான இருந்தீங்க..?” முகம் சிவந்திருந்தது. தலையை ஒருபுறம் சரித்துக் கொண்டு பேசினாள். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு உணர்ச்சிகளை அடக்கிக்கொண்டதில் பேச்சுத் தடுமாறியது.
“இப்ப முத்தூர் டிரான்ஸ்பர் ஆகிருச்சு. . ரெண்டு வருஷம் முந்தி. அங்க ஒரு பஜனையில நம்ப சாம்புவைப் பார்த்தேன். அவர்தான் அட்ரஸ் கொடுத்தார். இப்பத்தான் இங்க வர முடிஞ்சது”
பாலாம்பாளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நாற்பது வருடம் கழிந்த பின் அந்த வீட்டிலிருந்து பார்க்க வந்திருக்கும் ஒருத்தி. என்ன நினைத்து வந்திருப்பாள்?. அப்பா என்னை அங்கே போக விடவில்லை என்றாலும் அவர்களிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை, தகவல் இல்லை. பதினைந்து வயதுப் பெண்ணைப் பற்றி நினைத்ததில்லையா? ஒரு பெண்ணின் வாழ்வைப் பாழாக்கி விட்டோமே என்ற பரிதாபம் கூடவா கிடையாது. சென்னையிலேயே இருந்திருந்தால் பிராமண வீட்டு ஆச்சாரங்களோடு கௌரவமாக வாழ்ந்திருக்கலாம். வீடு தேடி வந்தவளிடம் என்ன பேசுவதென்று புரியாமல் தான் ஏதோ கேட்டாள்.
”எந்த டிபார்ட்மண்ட்ல வேலை பார்க்கிறீங்க?”
“போஸ்டாபீஸ்ல. பிரமோஷன்ல போட்டாங்க. ரிடையராக ஒரு வருஷந்தான் இருக்கு. வேற வழியில்ல ஒரு வருஷம் இந்த ஊர்ல இருந்து ஆகணும். வேற எங்கயாவது போறத விட உங்காத்துக்கு வர்றதுதான் எனக்கு விருப்பம். சின்ன வயசில இருந்தே அடிக்கடி உங்கள நினச்சுப்பேன். இருக்கீங்கனு கேள்விப்பட்டுத்தான் வந்தேன். இதுக்கு முன்னால பார்க்க முடியல. ஒரு தயக்கம் இருந்தது. சான்ஸ் கிடைச்சதும் ஏன் விடுவானேன்னு. என் மேல வருத்தம் இருந்தா மன்னிச்சுக்கோங்கோ” சில நேரங்களில் மரியாதைக்காகச் பொய் சொல்ல ஆரம்பித்து, அதை நம்பவும் செய்கிறோம்.
“இவ்வளவு பாந்தமா பேசறவ கிட்டே கோபம் எப்படிப் படறது?. ”நீங்களும் அப்போ சின்னப் பொண்ணுதான. எல்லாந் தலைவிதி. யாரையும் குத்தம் சொல்ல முடியாது. சரி அதெல்லாம் விடுங்கோ. எல்லாருமா சேந்து என் வாழ்க்கைய பாழாக்கிட்டா முதல் காரணம் எங்கப்பா. மத்தவாளப் பத்தி என்ன சொல்ல?” அவள் கண்ணில் இழந்து விட்ட ஒரு உன்னதவாழ்வின் காட்சிகள் தெரிந்தன.. கண்கள் எங்கோ பார்த்து நிலைகுத்தி நின்றன. அவள் கண்களிலிருந்து வழிந்த நீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள். கமலாவுக்கும் தொண்டை அடைத்தது.
மீண்டும் அமைதி நிலவியது. கொஞ்சங் கொஞ்சமாக பொது விஷயங்களைப் பேசினார்கள். சின்ன வயதில் ஏமாந்து விட்டோம் என்ற கசப்பு அவள் முகபாவத்தலும் வார்த்தைகளிலும் வெளிவந்தது. அதை மீறி இவ்வளவு நாள் வாழ்ந்திருக்கிறாள். தோற்கடிக்கப்பட்டவன் வெறியுடன் விளையாட்டைத் தொடர்வது போல.
பேசிக்கொண்டே இருந்ததில் நேரம் போனது தெரியவில்லை. அடுத்த வாரம் கொஞ்சம் சாமான்களை எடுத்துக் கொண்டு வருவதாக சொன்னாள். அதற்குள் பக்கத்திலிருந்த ஒருவீடு காலியாகிவிடுமென்றும் அதில் வாடகைக்கு கமலா இருந்து கொள்ளலாமென்றும் பாலாம்பாள் உறுதியாகச் சொன்னாள். தனது சொந்தக்காரி, பிராமணத்தி, அரசு அதிகாரி, பக்கத்தில் இருப்பது பாலாம்பாளுக்குப் பெருமையாக இருக்கும். அதே நேரத்தில் பழைய விஷயங்களைக் கிளறிவிட்டு, இந்த ஊரில் மரியாதையாக வாழ்வதை கெடுத்துவிடுவாளோ என்ற பயமும் கூடவே வந்தது.
மாலையில் கமலா மதுரைக்குக் கிளம்பிவிட்டாள்.
கமலா அடுத்தமுறை வரும்போது கணவனுடன் வந்தாள். பாலாம்பாள் சொன்னபடி எதிர் வரிசையில் கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு காம்பவுண்டு வீட்டில் குடிவந்து விட்டாள். தினமும் காலையில் அலுவலகம் கிளம்பும் போது பாலாம்பாள் தன் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டிருப்பாள். கண்களில் ஒரு ஏக்கம் தென்படும். இப்படி நானும் இருந்திருக்கலாமே.
மாலையில் ஒருநாள் அலுவலகத்திலிருந்து வரும் போது, பாலாம்பாள் வீட்டில் அவளை விட வயதான பெரியவர் நின்று கொண்டிருபதை கமலா பார்த்தாள். புருஷனாக இருக்கவேண்டும். அடுத்தநாள், அலுவலகம் போகும் போது, பாலாம்பாள் தெருவில் வந்து மெல்லச் சொன்னாள் “நீங்க ‘எனக்குப் பேத்தி முறை வேணும்னு எங்க வீட்டுக் காரர்ட்ட சொல்ல வேண்டாம். தூரத்துச் சொந்தம்னு நான் சொல்லி வச்சிருக்கேன், வேற மாதிரின்னு தெரிஞ்சாக் கோபப்படுவார் என் சொந்தக் காரங்களைக் கண்டாலே அவருக்குப் பிடிக்காது.” அதற்குப் பிறகு அவரில்லாத நேரங்களில்தான் கமலா பாலாம்பாள் வீட்டுக்குப் போனாள். போனபின் அவரிருப்பது தெரிந்தால், சட்டென்று கிளம்பி விடுவாள்.
உயர்ந்த ஜாதிப் பெண்ணை காதலிக்கும் போது அவள் ஜாதிக்காரனெல்லாம் நெருக்கமாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் அவனை மனதுக்குள் கறுவிக் கொண்டிருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது. அவளே பொண்டாட்டி ஆனபின் அவள் ஜாதி ஆண்கள் ஏதோ இளக்காரமாகப் பார்ப்பது போலத் தெரிகிறது. ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை வந்து விடுகிறது. பொண்டாட்டி மீது சந்தேகம் வருகிறது. சின்ன பயம். ஜாதி அபிமானத்தில் புருஷனை ஒதுக்கி விடுவாளோ? ஒரே ஜாதியில் திருமணம் முடித்தால் கூட பொண்டாட்டி வீட்டுக்காரன் யாராவது வந்துவிட்டால், கணவன் மனதில் ஒரு சலனமும் குறுகுறுப்பும், எதாவது அள்ளிக் கொடுத்துவிடுவாளோ என்ற சந்தேகமும் வந்துவிடுகிறது. புருஷன் வீட்டுக்காரன் எவராவது வந்துவிட்டால் பொண்டாட்டிக்கும் இதே சந்தேகம். இப்படியெல்லாம் இல்லாவிட்டால் கூட சண்டை வரும். எதாவதொரு சாக்கு வேண்டும் சண்டையிட. குடும்பம் என்பதே ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குக் உள்ள ஆதிக்கப் போட்டிதான். கமலாவும் அதை அனுபவித்தவள். கொஞ்சம் தூர ஒதுங்கியிருந்தாள்.
ஒருநாள் வீட்டில் நுழையும் போது பாலம் ஏதோ பூஜை செய்து கொண்டிருந்தாள். முடிந்து வரும் வரை கமலா அங்கே கிடந்த வாரப் பத்திரிக்கைகளை படித்துக் கொண்டிருந்தாள். “என்ன பூஜையெல்லாம் பலமாயிருக்கே?”
“ஆமா என் பக்திதான் என்னை இதுவரை காப்பாத்திண்டு இருக்கு. இல்லைன்னா எப்படி இவ்வளவையும் தாண்டி வரமுடியும்.இந்தாங்கோ, குங்குமம் இட்டுக்கோங்கோ?” அவள் குரலில் தன் பக்தியைப் பற்றிப் பெருமிதமும் பகவான் அருள்புரிந்தார் புரிவார் என்ற நம்பிக்கையும் தெரிந்தது. வாங்கி இட்டுக் கொண்டாள். “நான் பூஜ புனஸ்காரமெல்லாம் எப்பவாவது தான். அதுவும் மாமியார் இருந்த வரைக்கும் அவா சொன்னதுக்காக செய்வேன். இப்ப நேரமே கிடையாது ஆபிஸ் போய்ட்டு வர்றப்பவே அடுத்து என்ன வேலன்னு செய்ய ஆரம்பிச்சிருவேன்.”.
பிராமணத்தியாக வாழ்பவளுக்கு இந்தக் காலத்தில் பூஜை புனஸ்காரம் ஒரு சடங்குதான். சடங்குக்காகவே சடங்கு. அவைகளைச் செய்யாவிட்டாலும் சமூகத்தில் மரியாதை, ஜாதிப் பெருமை ஒன்றும் குறையப் போவதில்லை. சடங்குகள் முக்கியமில்லை என்று பகுத்தறிவு பேசலாம். எதுவும் குறைந்துவிடாது.
பாலாம்பாளுக்கு அப்படி அல்ல. பூஜை புனஸ்காரங்கள் பண்ணினால் அவளுக்கு எங்கிருந்து வந்தோம் என்பது ஞாபகம் இருக்கும். பெரிய குடும்பத்தில், பிராமண ஜாதியில் பிறந்தவள் என்பதை அடிக்கடி நினவூட்டிக் கொள்வாள். பூஜை புனஸ்காரங்களை விட்டுவிட்டால் தன்னை மற்றவர்கள் கீழ்ஜாதிக்காரி என்று தவறாக நினைத்துவிடக்கூடும். நான் கீழ்ஜாதிக்காரி இல்லையே. அவளுடைய சொந்தக்கார்ரகள் பெரிய இடங்களில் ஆச்சாரத்தோடு இருக்கிறார்கள். பழைய காலத்து பேச்சில் சொன்னால், அவள் ஜாதி கெட்டவள். பிறந்த ஜாதியும், பிறந்த வீடும் சமூகத்தில் மேல் நிலையில் இருக்கும் போது அதோடு இணைத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். தாழ்ந்த ஜாதியில் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டதால் தான் தாழ்ந்து போய்விடவில்லை என்பது எல்லோருக்கும் புரியவேண்டும். அவள் மனம் முழுவதும் நிறைந்திருப்பது அதுதான். நான் மேலானவள். சாக்கடையில் விழுந்துவிட்டேன். ஆனாலும்……
பாலாம்பாளும் ரிடையரானபின் பூஜை புனஸ்காரங்களை அதிகரித்து விட்டாள். பிள்ளைகளும் திருமணம் முடிந்து அவர்கள் வெளியூர்களுக்குப் போனபின், வீட்டில் சும்மா இருக்க முடியாமல் பூஜை செய்ய ஆரம்பித்தாள். அவள் வயதுப் பெண்களிடம் இயல்பாகவே அதற்கு பெருமிதம் இருந்தது. நான் உன்னைவிட பெரிய பக்தை என்று காட்டிக் கொள்வது ஒரு போட்டிதான். இன்னைக்கு வரலக்ஷ்மி, பூஜை, இன்னைக்கு அம்மாவாசை, என்று பெருமாள் கோயில்ல, பிள்ளையார் கோயில்ல அந்த பூஜை இந்த பூஜை என்றும் பலவேறு சாமி பெயர்களும், நாளின் பெயர்களும், பூஜையின் பெயர்களும் உதிர்த்துக் கொண்டிருப்பதில் திருப்தி. கமலாவுக்கு இதிலல்லாம் ஈடுபாடு இல்லாவிட்டாலும், ஏற்கனவே தீர்மானித்தபடி பாலாம்பாளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன்னைப் போல் ஒருத்தி, இந்தச் சமூகத்தில் வேறு வகையான வாழ்க்கை அமைத்துக்கொண்டிருந்தால், எப்படி இருப்பாள் என்பது கமலாவுக்கு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.
அவளையும் சின்ன வயசில் ஒருவன் காதலித்தான். அவளுக்காக எதுவேண்டுமானாலும் செய்திருப்பான். அந்த வயதில் அவளுக்கு அவன் இல்லாவிட்டால் உலகமே மறைந்துவிட்டது போலிருந்தது. ஜாதி வேறு என்று அம்மா அப்பா யாரும் நடக்கவிடவில்லை. இருபத்தி நாலு மணிநேரமும் காவலிருந்தார்கள். அவன் எங்கே எப்படி இருக்கிறானென்று தெரியவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் நினைத்தபடி வாழ்வை மாற்றி எழுதிக் கொள்ளமுடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். அவ்வப் போது கதை எழுதுவது போல சம்பவங்களையும், சந்தர்ப்பங்களையும் மாற்றிக் கொண்டிருந்தால் . . . . வாழ்க்கை என்னவோ ஒருமுறைதான் எழுதப் படுகிறது. அது சரியில்லை என்றால் நடந்ததை திருத்தி எழுத முடியாது. வரப்போவதை வேண்டுமானால் யோசித்து முடிவெடுத்துக் கொள்ளலாம்.
பாலாம்பாளும் இதே போல தன்னைப் பற்றி இப்படி ஒரு கனவு கண்டு கொண்டிருந்தாள். கமலாவைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவள் கனவின் திரி தூண்டப்பட்டு பெரிய ஜோதியாக எரிந்தது. கமலாவைப் போல் தானும் படித்து அதிகாரி ஆகியிருக்கலாம். அதில் அவள் முகத்தில் தெளிவும், உறுதியும் தெரியும். அன்றைக்கு அப்படித்தான் இருந்தாள். அப்பா மட்டும் கெட்டவனாக இல்லாமல்… எல்லாமே மாறிப் போயிருக்கும்.
பேச்சுவாக்கில் கமலா கேட்டாள் “என்ன, நீங்க ஜானகி மாமி வீட்ல சுமங்கலி பூஜைக்கு வரலயா? மாமியைக் கேட்டேன். கூப்பிட்டேன்னு சொன்னாங்களே.” பாலாம்பாளின் முகம் சுருங்கிவிட்டது. கோபத்தில் மூக்குச் சிவந்து, ஏதோ வேகமாகச் சொல்ல வந்தவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. சுமங்கலி பூஜை செய்ய தகுதி இல்லை என்று ஜானகி முடிவு கட்டிவிட்டாள். அதுதான் கூப்பிடவில்லை. கமலாவுக்கும் பழையகதை தெரியும். “பிராமணத்தி அவ புத்தியைக் காட்டிட்டா”. அவள்மீது எவ்வளவு தவறுகள் இழைக்கப் பட்ட போதும், அவள் ஒருமுறை விதவையானவள் என்பது சடங்குகளின் புனிதங்களுக்கு முன்னால் மாறவில்லை. பாலாம்பாள் தன்னை ஒரு விதவையாக இப்போது கருதவில்லை. இரண்டாவது மணம் முடித்தவனுடன் பூவும் பொட்டுமாகத்தான் வலம் வந்தாள். அன்று பாலாம்பாள் சரியாக முகம் கொடுத்துப் பேசாதது கமலாவுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. தவறு செய்துவிட்டாள். “அது ஒண்ணும் சரியா நடக்கல. பூஜாரி ஏதோ கடனுக்குச் செய்தான். எனக்கு இதுலல்லாம் ரொம்பவும் நம்பிக்கை கிடையாது. அதற்கப்புறம் அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை. ஜானகி மாமி பயந்திருப்பாள். சுமங்கலி பூஜை செய்யும் போது பாலம்பாளைக் கூப்பிட்டு பகவத் காரியத்ல ஏதாவது தப்பாயிடுத்துன்னா? சுமங்கலி பூஜை செய்றது வீணாகி விடுமே. கமலா பழைய கதை கேட்க வந்தவள். இன்னொருநாள் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டாள்
கமலா போனபின் பாலாம்பாள் யோசித்துப் பார்த்தாள். பூஜைகள் செய்தாலும், சைவச்சாப்பாடு சாப்பிட்டாலும், பிள்ளைகளை அப்படியே வளர்த்தாலும் அத்தனை பிராமண ஆச்சாரங்களையும் கடைப்பிடித்தாலும் யாரும் பிராமணத்தி என்று ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. ஒரு முறை ஜாதியின் விதிமுறைகளை மீறீனால், அதன் தண்டனை கடைசி வரை வந்தே தீருகிறது. யாரும் எழுதாத, ஆனால் எல்லாரும் பின்பற்றுகிற விதி. ஆனால் சிறுவயதிலிருந்து அவளுக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகளை, சடங்குகளை அவளால் மறக்க முடியவில்லை. மறக்க விரும்பவுமில்லை.



மூன்றாம் தெருவிலிருக்கும் “மாதவியும் பூஜைக்கு வந்தாளாம். அவள் புருஷன் இருக்கான். பலவட்ரயா அலையிறா. அவபூஜையில கலந்துக்கலாம். தேவடியாள் போகலாம் அவள் போகக்கூடாது. இதையெல்லாம் யார்ட்ட கேட்பது? பாரம்பரியம், கலாச்சாரம், அனுஷ்டானம் எதேதோ சொல்லி மனுஷங்கதான் கஷ்டப் படுத்தறா. பகவான் மீது இவ்வளவு பக்தியிருந்தும் இப்படியெல்லாம் அவமானப் பட வேண்டியிருக்கிறது. திருவோண, மூல நட்சத்திரமும் அவள் விதியும்… படுவதெல்லாம் படவேண்டியிருக்றது. இப்பல்லாம் மாறிடுத்துங்றா. ஆனா என்னப் போல கஷ்டம் பட்டத கடந்து போனத மாத்த முடியுமா? கடைசியில் எனக்கென்ன என் சாமி சத்யசாயி பாத்துக்குவார்.” என்று அவ்வப்போது எழும் மனக்குழப்பங்களுக்கு முப்பது வருடங்களாக அமைதி தந்து கொண்டிருக்கும் சாயிபாபாவை மீண்டும் ஒருமுறை நினைத்து வணங்கிக்கொண்டாள். அவள் மகன் சொன்னது அப்போது ஞாபகம் வந்தது. சாய்பாபா என்ன கடவுளா?
சங்கராச்சாரியார் மடத்தில பெண்களையும் விதவைகளையும் சரியா மதிக்கிறது கிடையாது. சனாதனப்படி புனிதங்களைக் கடைப்பிடிக்கிறதனால, வாழ்க்கையின் புதிய சிக்கல்ல மாட்டிக்கிறவங்களுக்கு அங்கே இடமில்ல. படித்த வசதியுள்ள, விஷயமறிந்த ஆனால் பக்தியையும் நம்பிக்கையையும் விடமுடியாத பாரம்பரியப்படி மடத்தில் சரியான பெருமித்ததுடன் சேர முடியாதவங்கள்லாம் சாய்பாபாட்டப் போய் சரணாகதியாகிர்றாங்க. அங்கயும் எடம் இல்லாதவங்க இன்னும், மேல்மருவத்தூர், யோகி, புது சாமியார் பெண்சாமியார் என்று கண்டுபிடித்து வைத்துக் கொண்டு மனசைச் சாந்தப்படுத்திக்கிறாங்க” அவன் சொல்வது சரியாகவும் அதே நேரத்தில் தவறாகவும் பட்டது. அவன் நாத்திகம் பேசறதனால பார்வையில கோளாறு வந்திருது. இப்படியெல்லாம் மனுஷங்களுக்கு அமைதி கிடைக்குதுன்னா கிடைக்கட்டுமே. ஒண்ணும் கேட்டுப் போகலையே? மனசு கஷ்டம் குறையறதாங்கிறதுதான் நமக்கு வேண்டியது.
*** * ***
கமலா வீட்டுக்குள் நுழையும்போது, பாலாம்பாள் டி.வியில் சங்கீதம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். “வாங்க.. வா.. நல்ல சங்கீதக் கச்சேரி போட்டுட்ருக்கான். …கேப்பயா? கேளு ரொம்ப சொகமாப் பாடறா” கமலாவுக்குக் சங்கீதம் கேட்கும் பழக்கம் உண்டு. உள்ளறையில் போய் உட்கார்ந்தாள். ‘நானொரு விளையாட்டுப் பொம்மையா?’ பாடகி உருகிப்பாடிக் கொண்டிருந்தாள். போன் மணி அடித்தது. கமலாவுக்கு பாலாம்பாள் பேசுவது மட்டும் கேட்டது.
“நான் இருப்பேன். வா. அப்பா எப்படி இருக்கா. நல்லாப் பாத்துக்கோ”
“………………”
“நீ வர்றதானா ஒண்ணாந்தேதிக்கு அப்பறம் வா. லீவு எடுக்கணுமா? அப்ப ஞாயித்துக் கிழமை வா.. இருப்பேன்……சரி வா…வா…”
போனை வைத்துவிட்டாள். கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“என் தம்பி மக. மதுரையில இருக்கான். அவ தான் பேசுனா. வர்றாளாம்.” சற்று இடைவெளிவிட்டு…”உனக்குத் தெரியுமா? என் தம்பி.. ராமன்.”
“தெரியாது.. “ மன்னிப்புக் கோரும் குரலில் கமலா சொன்னாள்.
“எனக்கு ஒரே தம்பி. ஊமை. பிறந்ததிலிருந்தே பேச்சுவராது. எங்கப்பா அவனையும் வாழவிடாம கெடுத்து….அப்பன் சரியில்லைன்னா என்ன நல்லாயிருக்கும் சொல்லு?”
“சரி என்ன சொல்ல? எல்லாம் முடிஞ்சுபோச்சு. நானே இன்னைக்கோ நாளைக் கோன்னு இருக்கேன். அந்த சத்ய சாயி புண்ணியத்தில நல்லா இருக்கேன். நல்லா வச்சிருக்கார். பிள்ளைகள் செட்டில் ஆயிட்டாங்க” அவள் பேசிக் கொண்டே இருந்தாள். பிராமணத் தமிழும் சூத்திரத் தமிழும் கலந்துதான் பேசினாள். பழக்கம். மெனக்கட்டுப் பிராமணத் தமிழில் பேசுவது போலிருந்தது.
பாலாம்பாள் கேட்டாள் “நான் ஒண்ணு கேட்கிறேன் தப்பா நினச்சுக்காதே. என்ன பதில் சொன்னாலும் ஒண்ணும் ஆகப் போறதில்ல. நாப்பது வருஷத்துக்கப்புறம். எனக்கும் எழுவதாச்சு. ஒரு நாப்பது வயசானவருக்கு பதினைஞ்சு வயசு பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்றமேன்னு உங்க வீட்ல யாருக்கும் அப்பத் தோணலையா? பொண்ணால என்ன செய்ய முடியும்? இறந்த்துக்கு அப்புறமாவது யாராவது வந்து பாத்தாளா?” அவள் கேட்டுக் கொண்டே போனாள். கமலா ஒன்றும் பேசவில்லை.
“அது தப்பு. அந்தக் காலத்துல நினச்சிருப்பா. சாகப் போறவனுக்கு ஒரு சாந்தி கல்யாணம் பண்ணுவமேன்னு. வீட்டுக்காரியா வர்றவ என்னபாடு படுவான்னும் தெரிஞ்சுதான் இருக்கும். ஆனா அதைப்பத்தி யோசிச்சிருந்தாலும் கவலைப் பட்டுருக்கமாட்டா. மகன் சொர்க்கம் போறது முக்கியமாச்சே. அதுனாலதான் வசதியில்லாத பொண்ணாப்பாத்து நகை நட்டு ஒண்ணும் வேண்டாம். பையன் ரொம்ப நல்ல பையன்னு ஏமாத்திக் கல்யாணம் ஏற்பாடு பண்ணாளாம். பொண்ணை வீட்ல வச்சு நம்மளே காப்பாத்துவோம் அப்படீன்னு நினச்சாளாம். உங்கப்பா மட்டும் உங்கள எங்காத்துல விட்டிருந்தா, நாங்க உங்கள நல்லாப் பாத்துண்டு இருந்திருப்போம். எல்லாம் சொல்லக் கேள்வி. யாரு கண்டா? நானோ சின்னப் பொண்ணு. இதெல்லாம் கூட கௌதமி கேட்டதனாலதான் எனக்கே தெரியவந்தது. அம்மாகூட அந்தப் பொண்ணு எங்கருக்கானு தெரிஞ்சா எதானும் பண்ணலாம்னு சொல்லுவா. செத்துப் போய் இருபத்தைந்து வருஷமாச்சு. நான் உங்களத் தேடி வர்றதுக்கு அதுவும் ஒரு காரணந்தான்”.
ரொம்ப நேரம் கழித்து பாட்டி சொன்னாள் ”எங்கப்பா என்னை ஒண்ணுமே செய்ய விடல. படிக்க விடல. வேலைசெய்ய விடல. அவரை மீறி வந்ததுக்கப்புறந்தான் நிலச்சு நின்னேன்” அவள் நினைவுகளில் மூழ்கிப் போனாள். அப்படியே அவர்கள் வீட்டில் தங்கி இருந்தாலும், இன்னொரு திருமணம் பற்றி யோசிக்கவே முடியாது. மொட்டை அடிச்சு உட்கார வைக்கலன்னாலும் பல வைதவ்ய ஆசார்ங்கள கடப் பிடிச்சிதான் இருக்கச் சொல்லியிருப்பா. இப்ப என்ன வேணா யோசிக்கலாம் பேசலாம். அப்படி நடந்திருந்தா? இப்படி நடந்திருந்தா? சரி கழுதைய விடுவோம். இப்படி இரண்டாந்தாரமாக இவருக்கு வாக்கப்பட்டு, இன்னொருத்தி பாவத்தையும் சொமந்திருக்க வேண்டாம். என்னதான் சமாதானம் பண்ணிக் கொண்டாலும், இன்னொருத்தி பாவத்தில விழுறது…. பாலாம்பால் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தாள். கமலா அதற்குமேல் ஒன்றும் பேசவில்லை. டி.வி இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இப்போது சினிமாப்பாட்டு.
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகும் திரைக்குப் பின் தெரியும் நாடகம் போல பாலாம்பாளின் கடந்த காலம் வெளிவந்தது. கமலாவுக்கும் ஒன்றும் அவசரமில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் பாலாம்பாள் பேச்சு உணர்ச்சிகரமான உச்சத்தில் கண்ணீருடன் முடிந்தது. இன்னொருத்தரைக் கஷ்டப்படுத்துகிறோம் என்று கமலாவுக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
“எங்கஷ்டத்தையும் யார்ட்டயாவது சொல்லணும்ல. ஆறுதலா இருக்கும்.” கேட்பதற்கு கமலாவுக்கு விருப்பம்தான். பாவம் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டவ. கண்ணீர் துளிர்க்கும் போது வேறு ஏதாவது பேசி முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துவிடுவாள். கமலாவுக்கு நிறையத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்று ஆர்வம் இருந்தது. சொல்ல பாலாம்பாள் விருப்பப்படுவாளோ என்னவோ? தெரிந்ததையெல்லாம் கௌதமியிடம் சொன்னாள். அவளும் கேள்விமேல் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். நானும் அந்தப் பாட்டியைப் பார்க்க வர்றேன் என்று ஒருமுறை சொன்னாள். கமலாவுக்கு என்ன சொல்வதென்னு புரியவில்லை. ஏற்கனவே அப்பாவை, தாத்தாவை அவருடைய அப்பாவை கொடுமைக்காரர்களாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் கௌதமிக்கு இன்னும் சாட்சி கிடைத்துவிடும். நடந்ததை எண்ணிப் பார்க்கவே கஷ்டமாக இருக்கிறது. அனுபவித்தவளுக்கு எப்படி இருக்கும்?
கமலா பத்துநாள் லிவில் சென்றுவிட்டு, வந்தாள்.
பாலாம்பாள் வீட்டில் புதிதாக யாரோ இருப்பது தெரிந்தது. அதுவும் பிராமணர்கள் மாதிரி இல்லை. அவள் புருஷனுடைய சொந்தக்காரர்களாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் போகும் வரை பாலாம்பாளை தெருக்களில் கடையில் பார்த்து பேசிவிட்டுச் சென்று விட்டாள். அவள் நினைத்தது சரிதான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெரிந்து கொண்டாள். பாலாம்பாளின் புருஷன் தங்கையாவின் முதல் மனைவியின் பிள்ளைகள். இரண்டாவது பெண் பேறுகாலத்தைக் கழிக்க இங்கே வந்திருக்கிறாள். பாலாம்பாள் அவள் புருஷனுக்கு இரண்டாந்தாரம். மனிதர்கள் வாழ்வில் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றன. பாலாம்பாளுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். ஒரு ஆண் ஒரு பெண். முதல் மனைவிக்கு ஐந்து பிள்ளைகள். தங்கையா முதல் மனைவியை ஏமாற்றியிருக்கவேண்டும். கணவன் இன்னொரு திருமணம் முடிப்பது எந்தப் பெண்ணுக்குப் பிடிக்கும்?
தங்கையாவை ஒருநாள் சந்திக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டது. நல்ல தாட்டியமான உடம்பு. கூர்மையான மூக்கு, நீள் வட்ட முகம், நல்ல நிறம் இந்த ஜாதியில் இப்படி ஆட்கள் உண்டு என்று அவள் நினைத்ததில்லை. நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு போய்விட்டாள்.
இரண்டு மூன்று மாதங்கள் கழித்து, அந்த வீட்டில் ஆளரவம் குறைந்தபிறகு சென்றாள். பாலம் (சுருக்கிக் கூப்பிட ஆரம்பித்து விட்டாள்) முகம் சற்று வாடி இருந்தாள். “அவ அம்மா கொண்டுவந்து விட்டுட்டுப் போய்ட்டா. எல்லாச் செலவும் என் செலவு. ஒன்பதாம் மாசத்தில இருந்து பிள்ளை பிறந்து போகும் வரை. மாத்திரை மருந்து, டானிக். நல்லவேளை பென்ஷன் வருது. செலவழிச்சிட்டு ஒண்ணும் மிச்சமில்லை. இவரும் அப்படித்தான். ஒரு சாமான் வாங்கவிட மாட்டார். அவ கேப்பா. இங்க நிறையா இருக்கிறமாதிரி தோணும். எதையாவது சொல்லி விடுவார். பிறந்த்திலிருந்து சிலபேர் ராசி. மத்தவங்களுக்குச் செய்து போட்டுக்கிட்டே இருக்கணும்னு. அவமட்டுமா வர்றா. பிள்ளைகள், பாக்க வர்ற சொந்தக்காரங்க….எனக்கும் நகை நட்டுப் போடணும்னு ஆசை இருக்காதா.” சொல்லிக்கொண்டே போனாள். கமலாவுக்குப் புரிந்தது போலிருந்தது.
தங்கையாவின் வருமானம் ஒரு மனைவிக்கே காணாது. இதில் இன்னொரு மனைவி. ஆண்கள் என்னதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம். கேட்பார் கிடையாது. பெண்கள் அடங்கித்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்போதும் அப்படித்தான். பாலம் வருத்தத்துடன், புலம்பிக்கொண்டே இதைக் கடந்துவிட்டாள். அவளே சொன்னமாதிரி வேறு வழி? அப்பன் கைவிட்டு விட்டான். புருஷனும் இல்லையென்றால், தனியாக வாழமுடியுமா? அதுவும் சின்ன வயதில் விதவையான பெண். தங்கையா இரண்டாவது தாரமாக இவளைக் கட்டியது மோசம் தான். ஆனால் அவளை எந்த “நல்ல ‘பிராமணன்’ இந்தப் பொண்ணைக் கட்டுவான்? எல்லோரும் முடிந்தவரை ஆச்சாரங்களை அனுஷ்டானங்களை பின்பற்றவே விரும்புகிறார்கள். பின்பற்றுவது போல நடிக்கவேண்டியும் இருக்கிறது. மற்றவர்கள் ஏதாவது சொல்லிவிடக்கூடாதே என்று யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
“தங்கையாவை கல்யாணம் முடிக்கவில்லை என்றால் பாலாம்பாள் என்ன ஆகியிருப்பாள்?” கமலா நினைத்துப் பார்த்தாள். இப்போது இருப்பதைவிட நிலைமை மோசமாக இருந்திருக்கும். அதையும் உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது. மனிதன் வாழ்வில் எதையும் இப்படித்தான் நடக்கும் என்று சொல்லவே முடியாது. அவளுக்கு ஐம்பத்தி ஐந்து வயசுக்கு மேல் புரிகிறது. எல்லாச் சூத்திரங்களையும் கலைத்துப் போடுவதுதான் மனித வாழ்க்கை.
* * * * * * * * *

தங்கையாவுக்கும் கொஞ்சநாள் கழித்து புதிதாய் வந்து உறவு கொண்டாடும் பிராமணத்தி யாரென்று தெரிந்துவிட்டது. “இந்தப் பிராமணத்தியக் கல்யாணம் பண்ணது தப்பாப் போச்சு. எவளாவது எங்கிருந்தாவது சொந்தக்காரின்னு வந்திர்றா அவா இவான்னு எதயாவது பேசிட்ருப்பாளுக. அவனுக்கு எல்லாவற்றுக்கு பதில் ஒன்று இருந்தது. “எவனாவது பிராமணன் உன்னை வைச்சுக் காப்பாத்தி இருப்பானா?” இந்தக் கேள்விக்குப் பாலாம்பாளிடம் பதில் கிடையாது. தனியாக, அப்பா உதவி இல்லாம ஒருபெண் அந்தக் காலத்தில் தனித்து வாழ்வது சாத்தியமே இல்லை. அப்பா எதிரியான பிறகு வேறு யார் துணைக்கு வருவார்?
தங்கையாவுக்கும் பழைய ஞாபகம் வந்தது. பாலாம்பாளை முதலில் பார்த்தது…கவனித்த்து …எப்போ?...
முதலில் அவருக்கு பக்கத்து வீட்டு, ராமம்மா ஞாபகம் வந்தாள். பதினைந்து வயதில் ருசி காட்டியவள். முகத்தைப் பார்க்கவே முடியாது. அந்த வயதில் முகத்தைப் பார்த்ததில்லை. அவளை மட்டுமா? இன்னும் எத்தனையோ பேரின் முகத்தை அவர் பார்த்தது இல்லை. அதனாலெல்லாம் எதுவும் குறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் பாலாம்பாள் அப்படி அல்ல.
புதிதாய் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்த பாலம்பாள் பற்றி அவனுக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. வழுக்கைத்தலைப் பிராமணன் ஒருத்தனுடன் வேலையில் சேர வந்திருந்தாள். எல்லாருக்கும் இருக்கும் குறுகுறுப்பு அவனுக்கும் இருந்தாலும் யார்? என்ன என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை? நிறம் அவனைப் போல இருந்தது பிடித்திருந்தது. முகத்தில் நல்ல களை. ஆனால் ஒரு சோகம் எப்போதும் முகத்தில் இருந்தது. மேல் ஜாதி. கூட ஆள் வேற வருகிறது. அவளெல்லாம் தனக்கு ஒத்து வராது என்று ஒதுங்கி இருந்தான்.
தினமும் சாயங்காலமானால், சுப்புராஜ் மோட்டார் ஷெட்டில் போய் உட்கார்ந்து விடுவான் அல்லது மணி அண்ணாச்சி கடை. பேச்சு சுவராஸ்யமாக நடக்கும். சுப்புராஜ் மோட்டார் ஷெட் மெயின் ரோட்டில் பஸ்டாண்டுக்கு எதிர்ப்புறத்தில் இருந்தது. காரோட்டுவதிலிருந்து, கார் மெகானிஸம் வரை கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டிருந்தான். வேலை உறுதியாகி விடும் என்று அப்பா சொல்லி இருந்தாலும், மூன்று வருடமாக ஒன்றும் நடக்கவில்லை. டிஸ்ட்ரிக்ட் போர்டு என்ன செய்வார்கள் என்று கணிக்க முடியாது.
ஒருநாள் சுப்புராஜ் சொன்னார் “உன்னைத் தேடி வானரமுட்டித் தேவமாரு ரெண்டு பேரு வந்தானுக. என்ன விஷயம்னு கேட்டா, ஒண்ணும் சரியாச் சொல்லல. கமுக்கமாப் பேசுனானுக. ஏதாவது தகறாரா? அவனுக சகவாசம் ஆகாதே”
தங்கையா கொஞ்சம் ரவுடித்தனம் பண்ணுகிறவந்தான். அதெல்லாம் விட்டுக் கொஞ்ச நாளாச்சு. அப்பாவும் டாக்டரும் சொல்லி இருக்காங்க. வேலை நிரந்தரம் ஆகணும்னா அதெல்லாம் விட்ரணும். இப்போதெல்லாம் அடி தடிக்குப் போவதில்லை. ஆனால் இன்னும் தகராறு வந்தால் விடுபவன் இல்லை. முரட்டு சுபாவம். மிலிடெரியில் இருந்து லீவில் வந்தவன் திரும்பவில்லை. அங்கிருந்து பலமுறை கடிதங்கள் வந்து விட்டன. தற்போது வம்பு தும்புகளுக்கு போகாமலிருக்க அதுவும் ஒரு காரணம். போலிஸ் கேஸ் அது இது என்றாகிவிட்டால் மிலிடெரிக்காரனிடம் அனுப்பிவிடுவார்கள். அப்பாவுக்குத் தபால்காரனும், போலிஸ்காரர்களும் பழக்கம். அதனால், கடித்த்தைப் பெறுபவர் இந்த விலாசத்தில் இல்லை என்று மிலிடெரிக்கடித்த்தை திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறார்கள்.
இந்த நேரத்தில் வானரமுட்டித் தேவமாரு ஆட்கள் தேடி வந்தால் என்ன அர்த்தம். அந்த ஏரியாவில் எவளிடமும் தொடர்பில்லையே. எங்கும் தகராறு இல்லை. யோசித்துக் கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.
“திரும்பி வருவேன்னு சொன்னாங்களா?”
“இரண்டு நா கழிச்சு வாரோம்னாங்க”
என்ன விஷயம்னு சொல்ல்லையா?
“அவரிட்ட ஒரு துப்புக் கேக்கணும்னு சொன்னானுக. மேல என்னவிவரம்னு சொல்லலை”
தங்கையாவுக்கு கொஞ்சம் பதட்டமாக இருந்தாலும், துப்புக் கேக்கணும் என்ற வார்த்தைகள் ஆறுதலாக இருந்தன. விவகாரம் தன்னைப் பற்றியதாக இருக்காது போல் தோன்றியது. ஆனாலும், நெட்டையான கட்டுடல் ஆட்கள். என்ன செய்வார்களோ தெரியாது. எங்கே எல்லாம் சேட்டைகள் பண்ணினோம் என்று நினைத்துப் பார்த்தான். சுப்புராஜ்தான் இவன் கூட்டாளி. விஸ்கி குடிப்பது, விளையாடப் போவது, பெண்களைத் தேடுவது எல்லாம். மிலிடெரிக்காரர்கள் திருட்டுத்தனமாய் விஸ்கி கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள். அவ்வப்போது போலீஸ்காரர்களுக்கும் ஓரிரண்டு தம்ளர் ஓசி கிடைக்கும். சுப்புராஜ் ஷெட்டில் இரவு எட்டு மணிக்கு மேல்.
மூன்றாவது நாள் வானரமுட்டி ஆட்கள் வந்தார்கள். தங்கையாவை அழைத்துத் தனியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சுப்புராஜ் சந்தேகப் பட்டு, இரண்டு மூன்று அடியாட்களைத் தயார் செய்து வைத்திருந்தான். என்ன நடக்குமென்று யாருக்குத் தெரியும்? திடீரென்று தகராறு ஆகிவிடக்கூடும். ஆனால் அப்படி எதுவும் ஆகவில்லை. கொஞ்சநேரம் பேசிவிட்டு அவர்கள் போய்விட்டார்கள்.
காலையில் வேலைக்குப் போனதும் பாலாம்பாளைத் தேடினான். அவள் பிரசவ அறைக்குள் இருந்தாள். திரும்பி வந்து விட்டான். எதற்குத் தேடினான் என்று மற்றவர்களுக்குப் புரியவில்லை. அவன் இரண்டு முறை வந்து போனதை அறிந்தும் பாலாம்பாள் அமைதியாக இருந்தாள். விதவையான அவளை ஒரு ஆண் தேடிவந்தது தவறான எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கக் கூடும்.ஆனாலும் கூட வேலை பார்க்கிறவன் அதனால் பெரிசாகச் சொல்ல முடியாது. சாயங்காலம், சித்தப்பா அவளை அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தார். அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வரும்போது, தங்கையா சித்தப்பாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தாள். வழக்கம்போல் சித்தப்பாவும் அவளும் வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். கூடவே அவனும் வந்தான். மணி ஆறாகிவிட்டது. இருட்டு மெல்லப் பரவ ஆரம்பித்திருந்தது. அவன் எதற்காகக் கூட வருகிறான்?
தங்கையாவைப் பற்றி அந்த அலுவலகத்தில் யாரும் நன்றாகச் சொல்லவில்லை. முரடன், சண்டையிடுபவன். சண்டியர்த்தனம் பண்ணுகிறவன். தங்கையா வருவது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தாலும், சித்தப்பா பக்கத்தில் இருப்பது ஒரு வகையில் ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் ஏதோ பிரச்சனை வருகிறது என்பது புரிந்துவிட்டது. அவள் பிறந்ததிலிருந்தே பிரச்சனைதான்.
சித்தப்பா காலையில் அவளை காலையில் கூட வந்தார். அவர் கண்கள் சிவப்பாக இருந்த்தைக் கவனித்தாலும் அவள் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. வேலை கிடைத்ததைலிருந்து பாதி நிம்மதி வந்தது போலிருந்தது. ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு பேசுவது போல் இருந்தது. வானரமுட்டி சண்டியர்கள் இரண்டு பேரை அவள் அப்பா ஏற்பாடு செய்திருக்கிறாராம். அவளைக் கடத்திக் கொண்டுபோய் அவரிடம் விட்டுவிட வேண்டுமென்றும் அதற்கு பணம் தருவதாகவும் சொல்லியிருக்கிறாராம். சொல்வதற்கே கூச்சப்பட்டுச் சொன்னார். அதிர்ச்சியில் ஒன்றும் யோசிக்கத்தோன்றவில்லை. இதையெல்லாம் செய்யக் கூடியவர்தான். இதைவிட மோசமாகப் போகலாம். கோபம் உடலில் ஜிவ்வென்று ஏறியது. சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் மறந்து, சத்தம் வெளியே வராமல் அடக்கிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள். எதிரே வந்த ஒன்றிரண்டு பேர் சித்தப்பாவையும் அவளையும் உற்றுக் கவனித்தனர். சித்தப்பாவுக்கும் குரல் தடுமாறியது. “சரி சரி ரோட்ல அழாதெ. வேண்டாம். உனக்கு ஒண்ணும் ஆகாது தங்கையாவும் பாத்துக்கறேன்னு சொல்லிருக்கான். அவனுக தங்கையாவை மீறி நடக்க மாட்டாங்களாம். இருந்தாலும் உனக்கும் தெரியணுமேண்ணுதான் சொன்னேன். கொஞ்சம் ஜாக்கிரதயா இருக்கணும்மில்லயா?” அவர்களுக்கு எதிரே கூட்டமாக இரட்டைக்காளை சின்னத்தில் ஓட்டுப் போடுங்கள் என்று கத்திக் கொண்டே பலர் போனார்கள். பேச்சை மாற்றுவதற்கு சித்தப்பா சொன்னார் “முதல் தேர்தல் வரப் போகுது. ராமசாமிப் பூங்காவில ராத்திரி கூட்டமாம். நம்ம ஊர்ல…” அவர் பேசியதை அதற்கு மேல் அவள் கேட்கவில்லை. கூட்டம் தாண்டியதும் சொல்லிக் கொண்டே போனார்.
தங்கையாவுக்கு இரண்டு சண்டியர்களையும் தெரியும். அதனால் அவனைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். “கவர்மண்ட் ஆளுகளைக் கை வைக்காதீங்க. வேலையப் பாத்துக்கிட்டுப் போங்க. பிராமணத்தி பாவத்தில விழாதீங்க. அவளும் உங்க ஊர் வெள்ளைப் பாண்டியைக் கும்பிடறவதான்” என்று ஏதேதோ சொல்லி அனுப்பி விட்டான். இனி ஆபத்தில்ல. ஆனாலும் இன்னும் என்னென்ன செய்வார் என்பது அவளுக்குப் பயமாக இருந்தது. நாலாட்டின்முத்தூர் வெள்ளைப் பாண்டிச் சாமி கைவிடமாட்டார். என் வாழ்க்கை நன்றாக அமைந்தால் உனக்கு நூத்தம்பது தேங்காய் வெடலை போடுகிறேன் என்று பலமுறை கும்பிட்டிருக்கிறாள். அதை நிறைவேற்றும் நாள் வருமா? அந்த வெள்ளைப் பாண்டிதான் தங்கையா மாதிரி ஆளை தனக்கு ஆதரவாக அனுப்பி இருக்க வேண்டும் என்று நம்பினாள். ரொம்பச் சக்தியுள்ள சாமி. ஊர்ல உள்ள பெருமாள் கோவில் சாமியை வேண்டாமல் ஏன் வெள்ளைப் பாண்டிச் சாமியை வேண்டிக்கொண்டோம் என்று நினைத்தாள். பெருமாள் நின்று கொல்வார். உடனடியாக் காப்பாத்தும் வீரம், சக்தி உடனடிப் பாதுகாப்பு எல்லாம் வெள்ளைப் பாண்டிச் சாமியால்தான் முடியும்.
பாலம் மெல்ல மெல்ல தங்கையாவைப் பற்றி ஊரில் அலுவலகத்தில் என்ன பேசுகிறார்கள் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள். ஐந்து பேரைக் காதலித்துக் கொண்டிருந்தான். எதுவுமே தெய்வீக்க் காதல் அல்ல. எல்லாம் மண்ணுக்கே உரிய காதல். அவன் கூட வேலை பார்த்த செவிட்டுப் பேச்சியம்மாள், அவனுடைய மேலதிகாரியின் நண்பராக அறிமுகமாகிய ஒரு டாக்டரின் மனைவியான கோதை, எட்டாங்கிளாஸ் வரை அவன் படித்த பள்ளியின் ஆசிரியருடைய நான்கு பெண்களில் இரண்டாவது பெண்ணான திலகவதி, மூன்றாவது பெண்ணான புனிதவதி, பஸ்டாண்ட் அருகில் டீக்கடை வைத்திருக்கும் கணேச ஐயரின் மனைவி. எல்லோரும் அவர்மீது அதீத காதல் கொண்டிருந்தனர். எங்கே எப்படி தங்கையாவைச் சந்தித்தார்கள் என்பது யாருக்கும் புரியவில்லை. இது தவிர அவன் மனைவியும் அவனைத் தேடித்தேடி அலைந்தாள். அவ்வப்போது சாராயம் குடிப்பான். அடிதடி சண்டை போடுவான். ஆள்பலம் இருக்கிறதாம்.
இப்படிப்பட்ட ஒருவனுடன் சாதாரணமாக எப்படி பேசமுடியும்? வேலை பற்றித்தான் அவளால் பேச முடிந்தது. தனிமையில் எங்காவது சந்தித்த போதும், அவன் கண்கள் அவள் உடலின் ஒவ்வொரு ரோமத்தையும் அளந்து கண்களில் பதிந்து கொண்டிருந்தன. தன்மீது அவளுக்குச் சந்தேகம் வர ஆரம்பித்த்து. அவன் கவனிப்பதை அவளும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு பெண்ணின் முன்பும் இப்படித்தான் செய்தான் என்பது அவள் அவனைத் திருமணம் முடித்து இருபது ஆண்டுகள் கழித்துத்தான் தெரிந்தது.
கொஞ்ச நாட்களில் இரவில் உறக்கம் வராமல் தவித்தாள். முதலில் அவ்வப்போது இரவில் கனவில் வந்த அவன், இப்போது தினமும் பகல் கனவுகளிலும் தோன்ற ஆரம்பித்தான். அவள் உடலும் கனவுப் படுக்கையில் உறங்கிப் பழகி விட்டது. இதற்குமேல் அவன் தொல்லையை தாளமுடியாது என்று அவள் உடல் ஒருநாள் அறிவித்த போது அவன் அவள் எதிரே நின்றிருந்தான். அலுவலகத்தில் அன்று எல்லோரும் அவன் சொல்லி ஏற்பாடு செய்தபடி சீக்கிரம் போய்விட்டார்கள். தவிர்க்கமுடியாத அந்திமாலை நேரத்தில் அவள் அந்த வலையில் விழுந்தாள்.
அவளுடைய வாழ்க்கை மட்டும் தறிகெட்டு ஓடிக்கொண்டிருப்பது போலிருந்தது. ஆனாலும், இருட்டுக்குள் குருட்டுப் பூனை விட்டத்தில் பாய்வது போல் சூத்திரக் கயிரொன்றைப் பிடித்துவிட்டதாகவே நினைத்தாள். நாற்பது வருடங்கள் கழித்து அது தவறல்ல என்று தெரிந்தது. அவன் அவளுடன் இருந்ததே அதிசயம்தான். அதற்கு அவள் கொடுத்த விலை மிக அதிகமானதென்று தோன்றியது.
ஆகஸ்ட் இருபத்தி ஐந்தாம் தேதி 1954 தான் அவளின் இந்த வாழ்க்கை தீர்மானிக்கப் பட்டது. இனிமேல் வாழ்ந்து பலனில்லை என்று முடிவுக்கு வந்தாள். அன்று இரவு அவளுக்குப் பிடித்த மோர்சாதத்துடன் பக்டோன் கலந்து சாப்பிட்டுவிட்டும் படுத்துவிட்டாள். மூன்று நாள் கழித்து கண்விழித்த போது கழுத்தில் ஏதோ உறுத்துவது போலிருந்தது. . மஞ்சள் கயிறு. இரண்டு வருடங்களுக்கு மேலாக வற்புறுத்தியும் அவன் தாலி கட்ட மறுத்தான். பிறகு பிறகு என்று தள்ளிப் போட்டான். குழந்தை பிறந்துவிட்டது. அப்போதும் மறுத்தான். தொட்டிலுக்கருகில் வைத்திருந்த மண்ணெண்ணை விளக்கு சரிந்துவிழுந்து, தீயேரிந்து தொட்டிலுடன் குழந்தையும் எரிந்துவிட்டது. இரண்டு மணி நேரத்தில் இறந்துவிட்டது. அதன் கிரியை கூட ஊரிலிருந்த தெரிந்தவர்களால் நடத்தப் பட்டது.
இப்படி ஒரு பெண்ணைப் பார்த்ததில்லை என்று ஊரில் பேசிக் கொண்டார்கள். ரொம்ப நெஞ்சழுத்தம். அதிலிருந்து இருபத்தி எட்டாம் நாள் வைத்தியநாத ஐயர் வீட்டில் பாலாம்பாள் கழுத்தில் தங்கையா மீண்டும் ஒருமுறை தாலிகட்டினான். இரண்டு நிபந்தனைகள் விதித்தாள். மாமிசம் சமைக்கச் சொல்லக் கூடாது. சாப்பிடச் சொல்லக் கூடாது.
இரண்டுமாதம் கழித்து, முதல் மனைவி பச்சையம்மாவின் அப்பா மூன்று பேரைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்தார். தாலி கட்டியது தெரிந்துவிட்டது. தாலி கட்டாமல் இருந்தவரை அவர்களுக்கு பிரச்சனை இல்லை. இரண்டு கட்டு வீட்டில், உள் வாசலில் தங்கையா நின்று யாரும் வீட்டுக்குள் வந்துவிடக்கூடாதென்று கொண்டான். அவளை விட்டுவிட்டு வந்துவிடும்படி நிர்ப்பந்தித்தார்கள். ஒருகட்டத்தில் ‘உள்ளே நுழைந்தால் காலை வெட்டுவேன்’ என்று சொன்ன பிறகுதான் உள்ளே இருந்து கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்த பாலாம்பாளுக்கு நம்பிக்கை வந்தது. இனிமேல் வைத்துக் காப்பாற்றுவான். அவர்கள் நிலைமை தலைக்கு மேல போய்விட்டதென்று போய்விட்டார்கள்.

பாலாம்பாளைப் பற்றி எல்லா விஷயத்தையும் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்று கமலா விரும்பினாள். ஆனால் அது சாத்தியமாகவில்லை. நினைத்த்தையெல்லாம் நாம் அறிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. ஒருவருடத்தில் கமலாவுக்கு மாற்றலாகி சென்னை சென்று விட்டாள். பாலாம்பாளைப் பற்றிய நினைவு குடைந்து கொண்டிருந்தது. பாலாம்பாளின் மகனிடமிருந்து வந்த கடைசிக்கடித்ததில் அவள் இறந்துவிட்டாள் என்று தெரிந்து கொண்டாள். விஷேசத்துக்கு அவளால் போக முடியவில்லை. ஆனால் கமலாவால் பாலாம்பாளை மறக்க முடியவில்லை. பாலாம்பாளும் கடைசிவரை, தன் விருப்பத்தை வெளியே சொல்ல வில்லை. ஒரு பிராமணப் பெண்ணாக சகல சாவுச் சடங்குகளோடும் அவள் சாக விரும்பினாள். சொன்னாலும் நிறைவேறாது என்று அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

வில்லேருழவன் - 1

‘டெட்சுயா’

சிறுவன் அதிர்ச்சியில் அன்னியனைப் பார்த்தான்.

‘இந்த ஊரில் யாருமே டெட்சுயா வில்லேந்தி இருப்பதைப் பார்த்ததில்லையே. அவன் மர ஆசாரி என்றுதான் எல்லோருக்கும் தெரியும்.” அவன் பதிலளித்தான்.

‘அடியோடு விட்டிருக்கலாம், ஒருவேளை தைரியம் இழந்திருக்கலாம் ஆனால் அதனால் எனக்கொன்றுமில்லை. தன் கலையை அவன் கைவிட்டால் அவன் இந்த நாட்டிலேயே மிகச் சிறந்த வில்வீரன் என்று கருதமுடியாது. அவனுக்குச் சவால் விடவும், அவனுக்குத் தகுதியற்ற அவன் பெருமையை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவும் நான் இத்தனை நாளாக பயணம் செய்து வந்திருக்கிறேன்.’

அவனுடன் பேசுவதில் பொருளில்லை என்று அந்தப் பையன் தெரிந்துகொண்டான். தன் தவறை உணரும்படி அவனை மரஆசாரியின் கடைக்கு கூட்டிச் செல்வது தான் நல்லது.

டெட்சுயா வீட்டுக்குப் பின்னாலிருந்த பட்டறையில் இருந்தான். யார் வந்திருக்கிறார் என்று பார்க்கத் திரும்பினான். வந்தவனுடைய கையிலிருந்த பெரிய மூட்டையைக் கண்ட்தும் அவன் புன்னகை உறைந்துவிட்ட்து. ‘நீ நினைப்பதுதான் இது’ புதிதாக வந்தவன் சொன்னான். பெரிய கதாநாயகனை அவமானப் படுத்தவோ, சண்டைக்கு இழுக்கவோ நான் இங்கே வரவில்லை. இத்தனை வருடப் பயிற்சிக்குப் பிறகு வில்வித்தையின் உச்சத்தை அடைந்துவிட்டேன் என்பதை நிரூபிக்கவே வந்தேன்.” டெட்சுயா கவனிக்காத்து போல் வேலையைத் தொடர்ந்தான். ஒரு மேஜைக்குக் கால் வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.


ஒரு தலைமுறைக்கு உதாரணமாக இருந்த மனிதன் திடீரென்று உன்னைப் போல் மறைந்துவிடக்கூடாது. நான் உங்களுடைய உபதேசங்களைப் பின்பற்றினேன். வில்வித்த்தையை மதித்தேன் நான் அம்புவிடுவதை நீ பார்க்கும் அளவுக்கு எனக்குத் தகுதி உண்டு. நீங்கள் அதைச் செய்தால், இப்படியே திரும்பிவிடுவேன். வில்வித்தையில் மிகப் பெரிய குருவை எங்கே காணலாம் என்பதை யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன். புதியவன் தன் மூட்டையிலிருந்து நீண்ட பளபளக்கும் அம்பு ஒன்றை அதன் நடுப்பகுதிக்கும் சற்றுக் கீழே பிடித்து உருவினான்.

டெட்சுயாவைப் பணிந்து வணங்கினான். தோட்ட்த்துக்குள் சென்று ஒரு இட்த்தைப் பார்த்து மீண்டும் வணங்கினான். பிறகு, பின்புறம் புறா இறகு வைக்கப்பட்ட அம்பு ஒன்றை வெளியில் எடுத்தான். அம்பு விடுவதற்கேற்ற மாதிரி உறுதியுடன் அசையாமல் நின்றான். ஒருகையால் வில்லை முகத்துக்கு நேராகப் பிடித்து இன்னொரு கையால் அம்பை சரியான் இடத்தில் பொறுத்தினான். சிறுவன் உள்ளுர மகிழ்ச்சியுடன் வியப்புடன் பார்த்தான். டெட்சுயா வேலை செய்வதை நிறுத்திவிட்டு புதியவனை ஆர்வத்துடன் கவனித்தான்.

அம்பைப் பொருத்தி, வில்லை நெஞ்சுக்கு நேராக உயர்த்தினான். தலைக்குமேல உயர்த்தினான். மெல்ல கீழிறக்கும்போது நாணைப் பின்னிழுத்தான். அம்பு முகத்துக்கு நேராக வரும்போது, வில் முழுமையாக இழுக்கப்பட்டிருந்தது. அப்படியே நின்றுவிட்டது போலிருந்தது. அவனும், வில்லும் அசையாமல் இருந்தனர். சிறுவன் அம்பு குறிவைத்திருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தான். அவனுக்கு அங்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

திடீரென்று நாணில் இருந்த கை விரிந்தது. பின்னால் சென்றது இன்னொரு கையிலிருந்த வில் வளைந்து நின்றது. அம்பு மறைந்து தூரத்தில் மீண்டும் தெரிந்தது. ‘போ, எடுத்து வா என்றான் டெட்சுயா. சிறுவன் அம்பை எடுத்து வந்தான். அது நாற்பது மீட்டருக்கு அப்பால் ஒரு செர்ரிப் பழத்தைத் துளைத்திருந்தது.

டெட்சுயா புதியவனை குனிந்து வணங்கிவிட்டு பட்டறையின் ஒரு மூலைக்குச் சென்றான். நீண்ட தோல் பையில் இருந்த மெல்லிய அழகாகச் செதுக்கப்பட்ட மரத்துண்டை எடுத்தான். தோல் பையை பிரித்து அதிலிருந்த வில் ஒன்றை எடுத்தான். அது புதியவனிடமிருந்த்து மாதிரிதான் இருந்த்து. ஆனால் பலமுறை உபயோகிக்கப்பட்டது. என்னிடம் அம்பு கிடையாது. உன்னிடம் உள்ளதைத்தான் உபயோகிப்பேன். நீ கேட்டுக் கொண்ட்து மாதிரி செய்வேன். ஆனால் நீ கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற வேண்டும். நானிருக்கும் ஊரை யாருக்கும் எப்போதும் சொல்லக் கூடாது. யாராவது கேட்டால், நான் அவனைக் கண்டுபிடிக்க உலகத்தின் கோடிக்கே சென்றேன் ஆனால் பின்னால் தெரிந்த்து பாம்புகடித்து அவன் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் இறந்து விட்டான்’ என்று சொல்லிவிடு’ புதியவன் தலையாட்டிவிட்டு தன்னுடைய அம்பு ஒன்றைக் கொடுத்தான்.

நீண்ட மூங்கில் வில்லின் ஒரு முனையை சுவரில் வைத்து அழுத்தி டெட்சுயா வில்லைக் கட்டினான். ஒன்’றும் சொல்லாமல் மலைகளைப் பார்த்துச் செல்ல ஆரம்பித்தான். புதியவனும் சிறுவனும் அவனுடன்சென்றனர். ஒருமணி நேரம் நடந்து இரண்டு மலைகளுக்கிடையில் பெரும் பள்ளம் இருந்த இடத்தை அடைந்தனர். பள்ளத்தில் ஒரு நதி ஓடிக் கொண்டிருந்த்து. இடைவெளிப் பள்ளத்திக் கடக்க கயிற்றுப் பாலம். அது எந்த நேரத்திலும் அற்று விழுந்துவிடும் நிலையில் இருந்தது.

டெட்சுயா மௌனமாக கயிற்றுப் பாலத்தின் மையப் பகுதிக்குச் சென்றான். அது மிக பயங்கரமாக ஆடியது. மறுபுறத்திலிருந்த எதையோ பார்த்துக் குனிந்து வணங்கிவிட்டு, அம்பை நாணேற்றி, தூக்கிப்பிடித்து நெஞ்சுக்கு நேர் வைத்து விட்டான். இருபது மீட்டருக்கு அப்பால் ஒரு பீச் பழத்தை அம்பு துளைத்திருந்த்தை சிறுவனும் புதியவனும் பார்த்தனர்.
‘நீ செர்ரிப் பழத்தில் நான் பீச் பழத்தில் அம்பை விட்டோம்’ டெட்சுயா கரைக்குத் திரும்பிக்கொண்டே சொன்னான். .

‘செர்ரி சின்னது. நாற்பது மீட்டர் தொலைவிலிருந்து அதைத் துளைத்தாய். நான் இருபது மீட்டரிலிருந்து. அதனால் நான் இப்போது செய்த்தை நீயும் செய்யவேண்டும். இந்தப் பாலத்தின் நடுவில் நின்று நான் செய்த மாதிரிச் செய்’
புதியவன் பயந்துநடுங்கி லொடலொடக்குப் பாலத்தின் நடுவில் சென்றான். கீழெ பள்ளத்தைப் பார்த்து ஸ்தம்பித்து நின்றான். டெட்சுயா செய்தமாதிரியே அவனும் செய்தான். பீச் மரத்தில் அம்பைவிட்டான் ஆனால் அம்பு விலகிப் போய்விட்டது.

கரைக்குத் திரும்பியபோது பயத்தில் அவன் முகம் வெளுத்திருந்தது. ‘உன்னிடம் திறமையும் கண்ணியமும், சரியாக நிற்பதும் இருக்கிறது. வில்லின் நுட்பத்தை நன்கு புரிந்து கொண்டிருக்கிறாய் ஆனால் உன் மனதை வெற்றி கொள்ளவில்லை. எல்லா சூழ்நிலைகளும் உனக்குச் சாதகமாக இருக்கும்போது நன்றாக அம்புவிடுகிறாய். ஆனால் ஆபத்தான சூழலில் இலக்கை உன் அம்பு எட்டவில்லை. வில்வீரன் போர்க்களத்தை தானாகத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. மீண்டும் பயிற்சியைத் தொடங்கு.சாதகமில்லாத் சூழலில் போரிடப் பழகு. வில்லின் வழியில் செல். அது வாழ்க்கைப் பயணம். ஒன்றை நினைவில் வைத்துக் கொள் நல்ல குறிதவறாமல் எய்வதும் மனதில் அமைதியுடன் எய்வதும் வேறுவேறு.

புதியவன் மீண்டும் நன்றாகக் குனிந்து வணங்கிவிட்டு, வில்லையும் அம்பையும் தோளில் சுமந்த நீண்ட பைக்குள் வைத்து அவ்விடத்தை விட்டு நீங்கினான். திரும்பி வரும்போது சிறுவன் மகிழ்ச்சியில் குதித்தான். ‘டெட்சுயா நீங்க காட்டிட்டீங்க.. நீங்க தான் உண்மையிலேயே பெரிய வீரன்’
முதலில் நாம் மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்கவும், மரியாதை செய்யவும் கற்றுக் கொள்ளாமல் அவர்களைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வரக்கூடாது. புதிதாக வந்தவன் ரொம்ப நல்லவன். வெளியில் அப்படித் தெரிந்தாலும், அவன் என்னை அவமானப் படுத்தவில்லை. என்னைவிடப் திறமைசாலிஎன்று காட்டவும் முயலவில்லை. பார்ப்பதற்கு ஏதோ அவன் எனக்குச் சவால் விடுவது போல் இருந்தாலும்

அவன் தன் திறமையைப் பெருமைக்குக் காட்டவிரும்பினான். நாம் ஒத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று விரும்பினான். எதிர்பாராத சூழலில் மாட்டிக் கொள்வது வில்வீர்ர்களுக்கு நடப்பது தான். அவனும் அதைத்தான் இன்று என்னை செய்து காட்டவைத்தான்.

-------will continue------


english "The Way of the Bow" - A novel by Paulo Coelho
Tamil V.Rajagopal

தேர்வு


அம்மா அருணுக்கு சமஸ்க்ருதம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

”ஜகத்குரு சங்கரர்”

“ஜகத்குரு எப்படிம்மா ஆகமுடியும்?” ஏழாவது நூற்றாண்டில் நம்மால் அமெரிக்கா போயிருக்க முடியுமா? அப்ப அமெரிக்காவை கண்டே பிடிக்கலையே?” அருண் படிப்பைத் தொடங்கியதும் பிடித்துக் கொண்டான். அம்மா அமைதியானாள். என்ன பதில் சொல்லுவாள்?”

“சரி நீ இங்க கவனி. அஞ்சடிக்கப் போகுது மணி. இன்னும் ஒண்ணுமே படிக்கல”. அவள் அர்த்தம் சொன்னாள் “முப்பத்தி ரண்டு வயதில் ஆதி சங்கரர் பகவானுடன் கலந்தார்”.

“கலந்தார் அப்படின்னா?”

“அதாவது கலந்தார்னா இறந்தார்”

“அம்மா கலந்தார்ங்கறதுக்கும் இறந்தார்ங்கறதுக்கும் என்ன வித்யாசம்?”

“எல்லாம் ஒண்ணுதான். அதாவது கடவுளுடன் இணைந்தார்.”

“அம்மா நீங்க என்ன சொல்றீங்க? ரெண்டும் எப்படி ஒண்ணாகும்?”

“தவம் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தா ஆகும்.”

“என்ன தவம் பண்ணாரா? சாப்பாடு சாப்பிட்டிருக்க மாட்டாரே? உடம்புல சத்தெல்லாம் தீந்துருக்கும். செத்துப் போனார். பாவம். பைத்தியக்கார்ர் தான் அவரும். வீணாச் செத்துப் போனார். இல்லாட்டி எழுவது வயது வரைக்கும் இருந்திருப்பார்”.

“மேலே சொல்ல விடுடா. லொட லொடன்னு பேச்சு. போதும். இது ஏன்? அது ஏன்? வாயப் பொத்திகிட்டு இருக்க முடியாது. நீயே இதப் படி. எல்லாப் பிள்ளைகளும் தானாப் படிக்கிறாங்க. நீயாப் படிச்சா அப்பத் தெரியும்.” அம்மா போய்விட்டாள்.

அருணுக்கு ஆண்டுத் தேர்வு தொடங்கப் போகிறது. அவனை விட அம்மாவுக்குத்தான் தேர்வு.

“அப்பா… எப்பவும் டெஸ்ட், எக்ஸாம். சரியா தீபாவளிக்கு முன்னால் எக்ஸாம். ஏன் வருது?. போன வருஷமும் இதே மாதிரித்தான“. தேர்வை விட தீபாவளிக்காக தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான். “இந்தத் தடவை அந்த லக்ஷ்மியை விடமாட்டேன். ரொம்ப வெடிகளை எடுத்துட்டு வரேன்னு சொல்லிட்டிருந்தா. நான் வெடி நிறைய வச்சிருந்தா அவளுக்கென்ன? உஹும்னு அழ ஆரம்பிச்சிடுறா”

அருண் மெல்ல சத்தமில்லாமல் வந்தான். “அப்பா, ஒரு நிமிஷம் வா.”
“ஏன் சொல்லு”.
அவன் உதட்டை மூடி விரலால் பொத்தி அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை காட்டினான். அப்பா அவன் பின்னால் சென்றார். எங்கே போகிறானென்று புரியவில்லை. ஜன்னல் பக்கம் விரலைக்காட்டி கிசுகிசுத்தான். “அங்கே பாரு”.
அப்பாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவனே அப்பாவின் தலையை பிடித்து இப்படியும் அப்படியும் அசைத்துச் சொன்னான். “அங்க பாரு அதோ”.
“அங்க என்ன?”
-2-
“மெல்ல ஜன்னலுக்குப் பின்னால பாருன்னா”.
“அங்க என்ன சொல்லு”
“அணில் குட்டி. மூணு. எப்படித் தூங்குதுன்னு பாரு?
ஜன்னலுக்குப் பக்கத்தில் கொய்யா மரம் இருந்தது. பலதடவை எட்டிப் பார்த்த பின் அப்பா அதைக் கண்ட்தும் அவர் கண்களும் விரிந்தன. “என்ன அழகாத் தூங்குது பாரேன். நானே முதல் தடவையாப் பாக்கேன்”.
“குட்டி அணில்கள். ஜாலியா தூங்குது பாரேன். ஒண்ணோட வால் இன்னொண்ணோட மூஞ்சில விழுந்திருக்கு.”
அப்பத்பாத்து அப்பாவுக்கு தும்மல் வந்த்து.
“மெல்லப்பா. பாரு ஒண்ணு முழிச்சிருச்சு. ச்ச்ச. இப்ப மூணும் ஓடிப் போயிரும். உங்களுக்கு இப்பத்தான் தும்மல் வரும்”.
எதுவரைக்கும் பாடம் படிச்சேன்னு கேட்க விரும்பினார் அப்பா. அவன் கவனம் வேறு விஷயத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து பேசத் தயங்கினார்.
அம்மா அருணைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். “இங்க பாரு. இப்பத்தான் அவனை இங்க விட்டுட்டு அடுகளைக்கு போனேன். இந்தப் பய என்னதான் செய்யணும்னு நெனக்கான்? கொஞ்சமாவது இவனுக்கு படிப்பில கவனம் இருக்கா? “அரூரூண்…. “ அவள் குரல் ஒரு கிலோமீட்டருக்கு மேல் கேட்டிருக்கும். திரும்பி வந்து அப்பாவைப் பார்த்துக் கூச்சலிட்டாள். “நீங்க புத்தகத்துக்குள்ள பூந்துக்கோங்க. எங்க போனான்? சொல்லுங்க. நான் அவனுக்கு சமஸ்க்ருத்த்தை முடிக்கணும். அவனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல. உங்க்கிட்ட கேட்டுட்டுப் போனானா?”
“எங்கிட்ட கேட்டுட்டு யாரும் போறதில்ல. நீக் கேட்டுட்டுப் போறயா?”
“ஆமா. அதுக்கென்ன? இப்பக் கேக்கறேன். சொல்லுங்க. அட ராமா. நான் என்ன செய்வேன். நாளைக்கு டெஸ்ட்ல இவன் என்ன எழுதுவான்? இவனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியலையே?”
“வந்து சேர்வான். காலைல இருந்து படிச்சிருக்கான். பத்து நிமிஷம் சும்மா இருக்க மாட்டயா? சின்னப் பையந்தான. கொஞ்சம் ஃப்ரீயா விடேன்”
“இவனுக்கு வரும்னா நான் ஏன் இவன் பின்னால அலைறேன்.சமஸ்க்ருத்தை சொல்றான். அதை ஏன் பாடமா வச்சாங்கங்றான். என்ன ஆவான் இவன். அல்ஜீப்ரா எதுக்கு? ஜியாகிரபி எதுக்கு? பேசாம இவன வீட்லயே உட்கார வச்சிர வேண்டியதுதான்”. அவள் அடுக்களைக்குள் போய்விட்டாள்.
“அம்மா..” அருணின் குரல் கேட்டது. “வந்திட்டியா? வாடா கண்ணு” அம்மா அடுக்களையை விட்டு வெளியில் வந்தாள். ஆனால் அருணை எங்கும் காணவில்லை. “வா..இங்க வா.. உன்ன வெளுக்கல எம் பேரு… இல்ல” அடுக்களைக்குத் திரும்பினாள்.
அருண் கட்டிலுக்குக் கீழே ஒளிந்திருந்தான். ரொம்பச் சின்ன இடம். இதுக்குள் அவன் இருப்பானென்று கற்பனை செய்திருக்க முடியாது. “என்னை யாருங் கண்டே பிடிக்க முடியலயே.. நீங்க பேசுனதெல்லாம் கேட்டனே. அப்பாகூட எப்படிச் சண்ட போட்டீங்க?...”

3
அவன் கண்கள் புத்தகத்தையே பார்துக் கொண்டிருந்தன. தன்னம்பிக்கையுடன் நோட்டில் எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தான். “ அப்பா… குட்டி நாய் இருந்த்தில்ல அது செத்துப் போச்சு.” ஒரு நொடி தலையை உயர்த்திச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் எழுத ஆரம்பித்தான். “பாவம்,.. பசுமாடு மாதிரிச் செத்துப் போச்சு”
இப்போது அப்பாவுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்த்து. நாய் மாதிரிச் செத்தான் என்று கேள்விப்பட்ட்துண்டு. பசுமாதிரிச் செத்தது என்றால்..”எப்படி?”
“பசுமாடு செத்த்து மாதிரி செத்த்து. இழுத்து இழுத்து மூச்சுவிட்டு…” அருண் அதே மாதிரி மூச்சுவிட்டுக் காட்டினான்.
“மாடு சாகறத நீ எங்க பாத்த?”
“நிறைய தடவை பத்திருக்கேன். எங்க ஸ்கூலுக்குப் பின்னால் பெரிய இடங்கடக்குல்ல. அதுல. வாய்ல இருந்து நுரையா வரும். நானும் நாராயணனும் தினம் பாப்போம். எதைத்தின்னுட்டு அது சாகும்னு தெரியல. மாட்டு டாக்டரும் வருவார். அப்படியும் சாகும். அங்க நிறைய பட்டாம்பூச்சியும் செத்துக் கிடக்கும். சரி, இப்ப இது என்னன்னு சொல்லுங்கப்பா..” நோட்டின் கடைசிப் பக்கத்தில் ஏதோ பறவையின் கால் சுவடுகள் போல வரைந்திருந்தான். அதைக் காட்டிக் கேட்டான்.
அப்பாவுக்குப் புரியவில்லை. படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, நாய், பசுமாடு, பட்டாம்பூச்சி, பறவையின் கால்விரல்கள். இவையெல்லாம் எங்கிருந்து வந்தன?
“மயிலின் காலுப்பா. மழையில மயிலின் கால்தடம் இப்படித்தான் இருக்கும். எங்க ஸ்கூலுக்குப் பின்னால் நிறைய மயிலும் இருக்கும்”.
அருண், என்ன வெட்டிப் பேச்சு பேசிக்கிட்ருக்க. எதெல்லாம் படிச்ச. என்ன ஆனாலும் சரி இன்னைக்கு உன்னை விளையாடப் போக விடமாட்டேன். இதுல அப்பாவும் உங்கூட சேந்து வெட்டிப் பேச்சுப் பேச ஆரம்பிச்சாச்சு”
அம்மா சொன்னதைக் கேட்டு, அப்பாவும் அருணும் உடனே நேராக உட்கார்ந்தனர்.
“அப்பா, ஃபோன்ல எல்லாரும் என்னை அக்கான்னு சொல்றாங்கப்பா” சிரித்துக் கொண்டு கேட்டான் ”சொல்லுங்கப்பா, ஏன்?”
அப்பாவுக்குப் புரியவில்லை. “சொல்லுடா.., ஏன் என்ன நடந்தது?
“இப்ப நான் ஃபோனை எடுத்தன்ல. அதுல பேசுனாங்க. அக்கா வணக்கம், மிஸ்ராஜி இருக்காங்களா? எல்லோரும் இப்படித்தான் சொல்ராங்க”.
“அக்காவாகுறது என்ன பிரச்சனை?
அவன் அண்ணன் பிரஷாந்த் காதிலும் அது விழுந்த்து. “முதல்ல எங்கிட்டயும் அதுமாதிரித்தான் கேப்பாங்க. பிறகு, நான் தொண்டைய கரகரப்பாக்கிட்டேன். இப்ப யாரும் கேக்றதில்ல”
“ஊம்.. எப்படி?”
பிரஷாந்த் இந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை. ஓடிவிட்டான்.

4
”அடுத்த வருஷம், எனக்கும் டீன் ஏஜ் ஆகிவிடும். அப்பறம் யாரும் அக்கான்னு சொல்ல மாட்டாங்க”
“இப்பப் படிக்கிறயா?. எழுதப் படிக்க வருதோ இல்லையோ, டீன் ஏஜ் வந்துரும்”. அம்மா இரைந்தாள்.
“உங்களுக்குத் திட்றதத் தவிர என்ன தெரியும்? எப்பப் பாரு திட்டிக்கிட்டே இருக்கீங்க.”
அடுத்த நாள் வரலாறு-புவியியல் தேர்வு. அம்மா சரித்திரத்தில் வீக். அவனிடமே விட்டுவிட்டாள். அப்பாவையும் அவனையும் திட்டிக்கொண்டே “இவன்ட்ட கேள்வி கேட்டுப் பாருங்க. பெரிய சரித்திரப் பேரறிஞர்கள்” கோபமும் சிரிப்பும் லாவா மாதிரிப் பொங்கி வரும்போது நமது பதிலுக்குக் காத்திருப்பதில்லை. பதில் பேச நம்மாலும் முடிவதில்லை. அருணுக்கு இது தெரியும். சொன்னதால் எந்தப் பயனும் இல்லையென்று அவன் முகம் காட்டியது. அப்பா மீதும் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்றும் அவனுக்குத் தெரியும்.
அவன் அப்பா பக்கத்தில் உட்கார்ந்து, சரித்திரப் பாடம் எழுதிக் கொண்டிருந்தான். அப்பா பலமுறை எச்சரித்தும் முதல் பாடத்தில் இரண்டாவது வரியிலேயே படிப்பது நின்று விட்ட்து.
“அப்பா, சொக்குத் தாத்தா நம்ம வீட்டுக்கு ஏன் வர்றதில்ல? கேட்டுவிட்டு அப்பாவின் முகத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான். “அவரு பேசறதக் கூட நான் பார்த்த்தில்லை. சொல்லுங்களேன். ஏன் வர்றதில்லை?
முதல் சுதந்திரப் போரின் தோல்விகளைப் பற்றிய கேள்விகளுக்குப் பதில் எழுதிக் கொண்டிருந்த போது இதைக் கேட்டான்.
“அப்பறமா சொல்றேன்.”
“முதல்ல சொல்லு. எப்பவும் இப்படித்தான். அப்புறம் சொல்றேன்னு சொல்லவே மாட்டீங்க.”
“சரித்திரத் தேர்வுக்கப்புறம் நிச்சயமாச் சொல்லுவேன்”. அப்பா பக்கத்தில் வந்த்தும், இந்த மனப்பாடம் செய்ற படிப்பு நின்றுவிடும். அருணின் பூகோளப் புத்தகம் காணாமல் போய்விட்ட்து. இது முதல் தடவை அல்ல. மாசத் தேர்வென்றாலும், வருடத் தேர்வென்றாலும் ஏதாவதொரு பாடப் புத்தகம் தொலைந்துவிடும்.
ரொம்ப நேரமாக எந்தச் சத்தமும் இல்லையென்று அம்மாவுக்குப் பதற்றம். “அருண் இவ்வளவு கவனத்துடன் படிக்க மாட்டானே?”
அருண் முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். “அம்மா, புத்தகம் கிடைக்கல”
“அதான பாத்தேன். அதைத்தான் சத்தமில்லாம தேடுறியா? ரொம்பக் கவனமாப் படிச்சிக்கிட்டு இருக்கான்னு நான் நினச்சுக்கிட்ருக்கேன். அருண் நீ ஒவ்வொரு தடவையும் இதைத்தான் செய்ற. அண்ணன் புத்தகம் எப்படித் தொலையாம இருக்கு. இப்ப புத்தகம் கிடைக்கல உன்னைத் தொலச்சிட்டேன், கொன்னுபோட்ருவேன். தேடு நல்லாத் தேடு.”


அம்மாவின் கூப்பாடு, அவனுக்கு பறந்துவரும் கத்தி மாதிரி. உடனே ஓடிப்போய்த் தேட ஆரம்பித்தான். கட்டிலுக்குக் கீழே, சோஃபாவின் மெத்தையின் கீழே, பழைய பத்திரிக்கைகளுக்குப் பின்னால், அவன் புத்தகங்கள் இருக்கும் இடங்கள் இவைதான். சந்து பொந்துகளில் அறிந்தும் வைப்பான் அறியாமலும் வைப்பான். அப்பா சரித்திரப் பாடத்தில் டெஸ்ட் வைக்கும் நாளில் சரியாக, சரித்திரப் புத்தகம் காணாமல் போய்விடும். டெஸ்டு முகூர்த்தம் முடிந்த்த்டும் கிடைத்துவிடும். புவியியல் புத்தகம் காணாமல் போய்விடும். தீப்பெட்டி அட்டை, பழைய பேட்டரி செல், சாக்பீஸ், ஸ்டிக்கர், டபிள்யூ.டபிள்யூ.ஈ. அட்டைகள், சாக்லெட் தாள்கள், சச்சின் டெண்டுல்கர் படம் நாய்களின் கழுத்தில் கட்டும் மணி இதெல்லாம் ஒருபோதும் காணாமல் போனதில்லை.
“அருண், தண்ணீர் டாங்கி வழியாப் போகாதெ. அங்க ஒரு கடி நாய் இருக்கு. ராமச்சந்திரன் மகளைக் கடிச்சிருச்சு”.
“அம்மா, அது எந்தக் கலர் நாய்?”
“கறுப்பு மூஞ்சி செவலை உடம்பு”
“அதுக்கு என்னைப் பிடிக்கும்மா. எஞ்சத்தம் கேட்ட்தும் ஓடி வந்திரும். அதுக்கு நானும் எட்வர்ட்டும் ரொட்டி கொடுப்போம்.” அம்மா பையன் இருவரும் புத்தகம் டெஸ்ட், மிரட்டல் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டனர்.
“நான் சொல்றேன். நீ அங்க போகாதே. கடிச்சிட்டாப் பதினாலு ஊசி இவ்ள இவ்ள பெருசாப் போடுவாங்க. வயித்தில. புரியுதா?”. அருண் இதைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. தன் நாயின் மீது அவ்வளவு நம்பிக்கை. “அம்மா, அது ஒண்ணும் ரொம்பப் பெரிசு இல்லையே. நேத்துக் கூட அது கூட வெளையாண்ட்டோம். ரொம்ப ஜாலியா இருந்த்து. மணின்னு கூப்பிட்டேன். இன்னொரு பையனைப் பார்த்துச் சாடை காட்டினேன். அவனத் துரத்தி விரட்டுச்சு. அவன் ஓடியே போய் வீட்டுக்குள்ள புகுந்துக்கிட்டான். இப்படி சேட்டைகளை விபரிக்கும் போது அவன் முகம் காலைச் சூரியன் போல் ஜொலிக்கும்.
அன்று அம்மா ஒரு திருமணத்துக்குப் போக வேண்டியிருந்தது. அவளுக்கு எல்லாவற்றிலும் பதட்டம். அவனையும் கூட்டிப் போக வேண்டுமென்று நினைத்தாள். பிள்ளைகளோடு விளையாடுவான். ஏதாவது சாப்பிட்டுக் கொள்வான். நாளக்கிப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொள்ளலாம். “எல்லா ஹோம் ஒர்க்கும் முடிச்சால்தான் கூட்டிப் போவேன்” அவள் சொன்னதை அவன் காதில் வாங்கிக் கொண்ட்தாகவே தெரியவில்லை. அமைதியாக இருந்தான்.
“காதில விழுதா? டெஸ்ட் முடிக்கலன்னா கூட்டிப் போக மாட்டேன்”
அவன் சொன்னான் “நான் வரலே. யார் போவா அங்க. ஒரே போரடிக்கும்”. அப்பாவும் அவனை வருமாறு அழைத்தார். “நான் படிக்கப் போறேன்”
இப்போது என்ன செய்வது? அம்மாவின் திட்டம் தவிடு பொடியாகி விட்டது. அவள் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். தலைசீவிக் கொள்வதும், முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்வதும், நடு நடுவில் அவன் படிக்கிறானா என்று எட்டிப் பார்த்துக் கொள்வதுமாக இருந்தாள். இப்படி அவனை விட்டுச் சென்றால் கவலை நான்கு மடங்காகிவிடும். இந்த ஜன்மம் முழுவதுக்கும் சேர்த்து உபதேசம் செய்வாள். இதைச் செய் அதைச்செய் என்று கட்டளைகள் இடுவாள். அருண் உன்னிப்பாகக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பான். அம்மா இந்தப் பக்கம் வெளியே போனதும் அவனும் வெளியே பறந்துவிடுவான். மணி ஆறாகிவிட்டாலும் அம்மா இன்னும் கிளம்பவில்லை. அருண் அம்மாவின் முன்னால் நின்றான்.
“அம்மா என்ன செய்ற. கெட்ட நாத்தம் வருது”
6
அதற்கு அம்மா என்ன பதில் சொல்லுவாள்?. அவன் தொடர்ந்தான் “அம்மா இங்கிலிஷ் டீச்சர்ட்டப் போனா கெட்ட நாத்தத்தில மூக்கே வெடிச்சிரும். என்னத்தையோ போட்டுக்கிட்டு வர்றா. ஒரு நாள் எங்கிட்ட எம் மேஜையில ஒரு புத்தகம் இருக்கு எடுத்திட்டு வான்னு சொன்னாங்க. கேளேன்…. அம்மா… அதுல ஃபேர் அண்ட் லவ்லி, பவுடர், லிப்ஸ்டிக் இன்னும் என்னென்னமோ இருந்த்து. இதெல்லாம் ஏம்மா ஸ்கூல்ல வச்சிருக்காங்க.”
அம்மா கன்னத்தில் எதையோ வைத்துக் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள். “என்னை ரெடியாக விடுவியா இல்லயா? படிச்சு முடிச்சிட்டயா?”
“இப்ப முடிச்சிருவேன்ல். நான் சொல்லிட்டேன்ல. அம்மா சொல்லு இதெல்லாம் எதுக்கு வச்சிருக்காங்க. ஸ்கூல்ல”.
“அதெல்லாம் உனக்குப் பிடிக்காதா?”
அருண் அமைதியாக இருந்தான். என்ன பதில் சொல்ல.
“உன் பொண்டாட்டி போடுவாள்ள…. அப்ப..?
“எனக்கு கவிதா மேம் தான் பிடிக்கும் அவங்க கிட்ட எந்த வாசனையும் வராது”.
அம்மா நினைத்துக் கொண்டாள் “படிக்கிறத்த் தவிர எல்லா வேலையும் பிடிக்கும்”
அம்மா, எங்க கிளாஸ்ல ஒரு பொண்ணு இருக்கா. அவளுக்கும் பொறந்தநாள் பதினைஞ்சு மார்ச் என்னை மாதிரி. நான் பன்னிரண்டு மணிக்குத் தான பிறந்தேன். அவ பன்னிரண்டரைக்குப் பொறந்தாளாம்”
“நீ பன்னிரண்டே காலுக்குப் பொறந்தெ”
“அப்படின்னாலும், அவளைவிட பதினைந்து நிமிஷம் பெரியவந்தான.”
இந்தக் கணக்கெல்லாம் அவனுக்குத் தப்பாமல் வரும். பள்ளிக்கூடக் கணக்குத்தான் தகராறு. அடுத்தநாள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். “அப்பா. ஏம்ப்பா அல்ஜீப்ரா படிக்கிறாங்க.. அதில என்ன இருக்கு” அவன் கேள்விகள் கேட்கும் மனநிலையில் இருந்தான். அப்பாவும் தான்.
“எல்லாத்துக்கும் ஏதாவது பலன் உண்டு. சிலதுக்கு இப்பவே இருக்கும் சிலதுக்கு நாளைக்கு”
“அது எப்படி?”
லாப நஷ்டக் கணக்கு, சதவீதம் படிக்கிறீல்ல. கடைக்குப் போனாப் புரிஞ்சுக்கலாம். எதுல கமிஷன் கிடைக்கும்? எது விலை மலிவு. எந்த பேங்கில வட்டி அதிகம் அதுமாதிரி. அல்ஜீப்ரா பெரிய பெரிய கணக்குப் போடும்போது தேவைப் படும். நிலாவுக்கு எவ்வளவு தூரம்? ஒலியின் வேகம் ஐன்ஸ்டீன் த்த்துவம் அது மாதிரி.”
அவனுக்கு முதலில் சொன்னது மட்டும் புரிந்த்து. அமைதியாகப் படிப்பதில் ஈடுபட்டான். ரொம்பக் கேள்வி கேட்டால் அப்பாவும் அம்மாவும், கூப்பாடு போட்டு திட்டித் தீர்த்து வாயை மூடி விடுவார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து அமைதியைக் கலைத்தான்.
“அப்பா இதெல்லாம் ஒருத்தனுக்குப் பிடிக்கலைன்ன்னா? என்ன ஆகும் அதுனால?”
அப்பாவிடம் அதற்குப் பதில் கிடையாது. “நீ முதல்ல ஹோம் ஒர்க்க முடி..”
7

அல்ஜீப்ராவில் பாக்கியிருந்த்து. முதல் கேள்வியிலேயே வண்டி நின்று விட்ட்து.
“உனக்குத் தெரியலைன்னா கேட்டா என்ன? எனக்குப் பரிச்சயா உனக்கா?” திடீரேன கோபத்தில் இரண்டு மூன்று அடிவிட்டார். முடியைப் பிடித்து உலுக்கினார். “இப்பக் கணக்குப் போட்டு முடியறவரைக்கும் இங்கிருந்து எந்திருச்ச தொலச்சிட்டேன். குறுக்குக் கேள்வி மட்டும் கேட்க மட்டும் எப்படித் தெரியுது? மூச்சு விட்ட நொறுக்கிட்டன் நொறுக்கி..”
கொஞ்ச நேரம் கழிந்து மொட்டை மாடியில் தவறு செய்துவிட்ட உணர்வுடன் உலவிக் கொண்டிருந்தார் அப்பா. “எதுக்கு அடிச்சேன்? அடிச்சாப் படிப்பு வந்திருமா? தப்பில்லையா? கண்ணுல எங்காவது பட்டிருந்தா? அவன் சீக்கிரம் அழமாட்டானே? இன்னைக்கு குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதுக்கிட்டு இருக்கான்”
“கணக்கு, கணக்கு கணக்கு.. சாகவா? சாயந்தரம் அஞ்சு மணியில இருந்து எட்டு மணிவரைக்கும் படிக்கிறனா இல்லையா? கிரிக்கட் வேண்டான்னீங்க போகலை. கம்ப்யூட்டர் வேண்டாம் அங்கயும் போகலை. உலகத்ல எல்லாப் பிள்ளையும் ஒரே மாதிரியா இருக்கு. உங்களுக்குந்தான் படிப்பு வரலை. அடிங்க அடிங்க நல்லா அடிச்சுக் கொல்லுங்க…”
மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீர் வழியும் அவன் முகம் மனக்கண்ணில் வந்துசென்றது. பயந்து போயிருந்தான். சீக்கிரம் எழுந்து படிக்கத் தொடங்கினான். அலாரம் வைத்துவிட்டுத் தூங்கினான்.
விடிந்தும் விடியாத காலையில் வரண்டாவிலிருந்து கூப்பிட்டான் “அப்பா அப்பா..நிலாவைப் பாருங்க.. எவ்வளவு அழகா இருக்கு மரத்துக்கு நடுவில். சீனரி நல்லா இருக்கில்ல. பரிட்சை முடிஞ்சதும் இதைப் படமா வரைவேன்”
நேற்று அந்த அடி வாங்கினான் என்றோ, இன்று அவனுக்குப் பரிட்சை என்றோ யாரும் சொல்ல முடியாது.

ஹிந்தி மூலம் : பிரேம் பால் ஷர்மா.
தமிழில் : வே ராஜகோபால்.

முதற்காதல்

வீடு வெறிச்சென்றிருந்தது. நாற்காலியில் உட்கார்ந்து அருகிலிருந்த கேஸ்கட்டுகளை சுந்தர்ராமன் பார்த்தார். சற்றுத் தூரத்தில் கண்ணாடி அலமாறிக்குள் இருந்த காலாவதியான வழக்குகளின் கட்டுகளும் பல வருடங்களாக வாய்தாவில் தள்ளிப் போய்க்கொண்டிருக்கும் வழக்குகளும் மருத்துவமனையின் சவ அறையில் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட பிணங்களைப் போல் தெரிந்தன. கட்டுக்களைத் தொட்டவுடன் பைல்களின் காகிதங்கள் பிரிந்து மின்விசிறியில் காற்றில் படபடத்து பிணங்களின் வாய்கள் போல் திறந்தன. ஒவ்வொரு கட்டுக்குள்ளிருந்தும் பல முகங்கள் எட்டிக் குதித்தோடின.

மச்சானை வெட்டிய முத்துச்சாமி, அண்ணனுடன் நிலத்தகறாறில் வழக்கு நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே வயதாகி இறந்து போன கணபதிதேவர் இன்னும் எத்தனையோ அலைந்த ஊர்களும், வாதாடிய சப்-கோர்ட்டுகளும் செஷன்ஸ் கோர்ட்டுகளும் நீதிபதிகளும் அலையலையாய் நினைவில் நகர்ந்தனர்.

வழக்குகளின் விவரங்களை படிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. வாழ்வின் பெரும்பகுதியை எடுத்துக்கொண்ட வழக்குகளின் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியும், வாதமும், வெற்றியும் தோல்வியும் அவருக்கு ஞாபகம் உண்டு. பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்து நினைவுகளில் மூழ்கி அசைபோடும் எழுவத்தி ஆறு வயதாகிவிட்டது அவருக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் ஏதாவது பிரச்சனையுடன் யாராவது வரக்கூடும். அதுவரை இது தொடரும். களைத்தது போலிருந்ததும் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார்.

குமாஸ்தா வருவதற்கு நேரமாகிவிடுகிறது. பத்துமணிக்குக் கோர்ட்டுக்குப் போகவேண்டும். ஒன்பதே முக்காலுக்குத்தான் வருவான். வேலையில் இருந்த பிடிப்பும் உழைப்பும் இப்போது வரும் குமாஸ்தாக்களுக்கு இல்லை. வக்கீல்களுக்கே கேஸ்காரன் மீது கருணையும் தொழில்மீது பிடிப்பும் இருப்பதில்லை.

மீண்டும் எழுந்து வேட்டியை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு பழைய வழக்குகள் வைத்த அலமாரியைத் திறந்தார். ஒவ்வொரு கட்டாக, நூலகத்தில் புத்தகம் தேடுவதுபோல இலக்கின்றி தேடிப்பார்த்தார். கண்ணன் வாதி பிரதிவாதி முனிசிபாலிடி, கருப்பசாமி-பெரியசாமி (அவன் அண்ணன்) வெள்ளைப் பாண்டி- -- முனியம்மா(புருஷன் பொண்டாட்டி), ராமமூர்த்தி—காமாட்சி,.. அதைத்தான் கையில் எடுத்தார்.
அந்தப் பெண்ணை நன்றாக இருந்தது. தபாலாபிஸில் டைப்பிஸ்ட்டாக வேலைபார்த்தாள். கணவன் இறந்ததிலிருந்து கருணை அடிப்படையில் வேலைக்கு ஆணை வாங்கும் வரை அலைந்த அலைச்சல். வேறு வழக்குகளிலும் இதே உறுதி இருந்தாலும், தீவிரத்துடன் உழைத்தாலும், இந்த வழக்கில் வெற்றி பெற்று உயர்நீதி மன்றத்தில் ஆணை வாங்கியபோது அடைந்த மகிழ்ச்சி தனி. பாவப்பட்ட பெண், வேலைக்குப் போட்டியாக கணவனின் தம்பி, அவனுக்கு உதவிய அலுவலகத் தொடர்புகள். அவளுக்கு அண்ணனுடன் திருமணமாகவில்லை என்று மனதார பொய் சொல்லிய தம்பி. எல்லாம் சேர்ந்து அவள் வாழ்க்கை பாழாகியிருக்கக் கூடும்.

அதற்குள் தினமலரும் எக்ஸ்ப்ரஸ்ஸூம் வந்து தொப்பென்று விழுந்தன. இரண்டையும் படித்து முடிக்க அரைமணி நேரம் ஆனது. முடித்ததும் சலிப்புதான் எஞ்சியது. “என்னத்தையெல்லாம் போடறானுக” சுவாரஸியம் இல்லாமல் மாடியை விட்டுக் கீழே வந்தார். படிகளில் இறங்குவது சிரமமாகத்தான் இருந்தது. எழுவத்தி ஆறாம் வயதில் மாடிப்படி ஏற முடிவதே பெரிய விஷயம். அரிதரிது.

கீழே முன்னறையில் அவர் மகன் சிவசு உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுடன் ராஜன். அவரைக் கண்டதும் இருவரும் நேராக உட்காருவதுபோல் அசைந்து மீண்டும் முன்னர் இருந்த மாதிரியே இருந்தனர். “இவனுக்கு என்னைக்கு புத்தி வருமோ? கண்ட பயலுக கூடச்சேர்ந்து சுத்த வேண்டியது. வக்கீல் தொழிலுக்கு வேண்டாத சகவாசம் வைச்சிருக்கான்”. யோசித்துக் கொண்டே தோளிலிருந்த துண்டை உதறி மீண்டும் போட்டுக் கொண்டு உள்ளறைக்குச் சென்றார்.
அடுக்களையில் மருமகள் மிக்ஸியில் அரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். வேறு எதுவும் சத்தமில்லை. ஒரு காலத்தில் பத்து பதினைந்து பேர் இருந்த வீடு. சந்தக்கடை மாதிரி என்று இளைய மகள் சலித்துக் கொள்வாள். பாத்ரூம் படியில் நின்று விறகடுப்பில இருந்த வென்னீர்ப் பானையைப் பார்த்தார். முப்பது நாற்பது வருட்ங்களாக புகையடித்துப் போன அடுப்பும் பானையும் கோபத்தில் தள்ளி உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்ணைப் போலிருந்தன. அதில் தான் செண்பகம் எத்தனையோ வருடங்களாய் புகையில் இருமிக் கண்கலங்கி, கசங்கி ஆஸ்மாவுடனும் அவருடனும் எட்டுக் குழந்தைகளுடனும் கொஞ்சிக் குலவி, கூப்பாடு போட்டு, கடைசிவரை நோயுடன் போராடி. சடக்கென்று போய்விட்டாள்.

குளித்துவிட்டு இடுப்பில் துண்டுடன் சாமி படங்கள் வைத்திருக்கும் அறைக்கு வந்தார். ஊதுபத்தியை எடுத்துக் கொளுத்தி சாமிகளுக்கெல்லாம் காட்டும் போது புதியதாகச் சேர்ந்திருக்கும் செண்பகத்தின் படத்தைப் பார்த்தார். இரண்டு மாதத்திற்கு மேலாகி விட்டது. வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு அதே அறையில் சாப்பிட உட்காரும் போது குமாஸ்தா வந்தான்.
“இன்னைக்கு சீக்கிரம் கட்டுகளை எடுத்திட்டுப் போய்ரு. நம்ம கேஸ் முதல்ல வந்திரும் ”அவர் பேசுவது குமாஸ்தா மணிக்கும் வெளியறையில் இருந்த ஜூனியர் சங்கருக்கும் கேட்டது. மருமகள் இட்லித்தட்டுடன் வந்தாள். முதுகுக்குப் பின் செண்பகம் “தண்ணி வைம்மா” என்றாள். அவர் எப்போதும் போல திரும்பாமலே இருந்தார். சாப்பிட்டு எழும் போது கட்டில் வழக்கத்துக்கு மாறாக காலியாக் இருந்தது.
துண்டைத் தேடினார். அவராகச் சென்று உள்ளறையில் தேடி எடுக்க வேண்டியிருந்தது. யாரோ பின்னால் வருவது போலிருந்தது. ‘என்ன’ என்று கேட்டுக் கொண்டே திரும்பினார்.

செண்பகம் இந்த நேரத்தில்தான் சண்டைக்கார முதலாளியிடம் வேலைக்காரன் கேட்பதுபோல் “முன்னூறு ரூபா கொடுங்க” என்று கேட்பாள்.
“அன்னைக்குத்தான் எண்ணுறு ரூபாய் வாங்குன” பதில் தெரிந்திருந்தாலும் எப்பவும் இந்தக் கேள்வி வரும். நேரே பார்க்காமல் இருவரும் முனகிக் கொள்வார்கள்.
“சாமான் வாங்க வேண்டாம். வண்ணாத்திக்கு துணிபோடவேண்டாம். தூரவா போடுதேன்” கோபத்துடன் அந்த இடத்தைவிட்டு நகர எத்தனிப்பாள். “இந்தா இந்தா பைசா என்ன மரத்திலயா காய்க்கு..உழைச்ச காசு” என்ன பேசினாலும் கொடுக்காமல் விடமாட்டாள். “நாங்க மட்டும் உழக்கலையாக்கும் இவுக தான் உழக்காக” வக்கணையாக சொல்லிவிட்டுப் போய்விடுவாள். மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டு அவரும் கோர்ட்டுக்குக் கிளம்பிவிடுவாள். கோர்ட்டில் நேரம் போவது தெரியாது.

சாயங்காலம் வீடு திரும்பும் போது அவர் மனதில் எதொ அழுத்தியது. வாசலில் ஒரு ஆட்டோ நின்று கொண்டிருந்தது. சிவசு எங்காவது கிளம்பிவிட்டானோ? அவன் கேஸ்காரர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்ததான். “யாருக்கு ஆட்டோ? குறை சொல்லும் தொனியில் ஆனிடம் கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே போனார். மூங்கில் சோபாவில் நிரம்பி வழியும் ஒரு சாக்குப்பை இருந்தது.
உள்ளே நின்ற மருமகள் கண்களில் தயக்கத்துடன் சொன்னாள் “அம்மாவுக்கு ரொம்பக் காய்ச்சல் அடிக்காம் அதாம் பாக்கப் போறோம்”
“சரி போ”

உடைகளை மற்றிக் கொண்டு வெளியே வருவதற்குள் ஆட்டோ கிளம்பிப் போய்விட்டது. வீட்டில் ஆள்ரவமில்லை. அவர் காலடிந் சத்தம் அவருக்கே வேறு யாருடையது போலவோ கேட்டது. உள்ளே நுழையும் போது செண்பகம் கட்டிலில் உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.
“எப்பப் பார்த்தாலும் டி.வி தானா? கொஞ்ச நேரம் சத்தமில்லாமல் இருக்காதா?”
அதைப் பற்றியெல்லாம் அவள் கவலைப் படுவதில்லை. மகன் இருந்தால் அவனிடம் சொல்லுவாள் “வீட்டுக்குள்ளயே இருந்து என்ன செய்ய? செத்த நேரம் உக்காந்தா?” அதற்குள் டி.வி. சிரியல் அவளை மீண்டும் உறிஞ்சிக் கொள்ளும்.
சிவசு என்ன செய்கிறான்? அடுக்களையில் ஏதோ உருளுவது கேட்டது. பக்கத்து வீட்டில் சுவரை இடித்துக் கொண்டிருந்தான். சாமி படங்களைப் பார்த்தார். தி.மு.க.வில் இருந்தாலும் கோயில்களுக்குத் தினமும் போகாவிட்டாலும் வீட்டில் குளித்துவிட்டு திருநீறு பூசி, சாமி படங்களுக்கு பத்தியைக் கொளுத்திவைத்து சுற்றிக் காட்டிவிட்டுச் சாப்பிடுவார். செண்பகத்தின் படத்தில் மல்லிகைச் சரம் தொங்கியது. கொஞ்ச நேரம் முன் மருமகள் தலையில் அதைப் பார்த்த ஞாபகம் வந்தது. முன்னறையில் சிவசுவைக் காணவில்லை. எங்கே போனான்? மாடி ஏற நினைத்தவர் தயங்கி நின்றார். இவ்வளவு பெரிய வீட்டைத் திறந்து வைத்துவிட்டு ….அங்கிருந்த நாற்காலியிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டார்.

எல்லாப் பிள்ளைகளும் வெளியூரில் இருந்தாலும் கடிதம் எழுதுகிற வழக்கமில்லை.. இப்போது யாருமே கடிதங்கள் எழுதுவதில்லை. எல்லாம் போனில் பேசிவிடுகிறார்கள். அவருடன் யாரும் ரொம்ப பேசுவதில்லை. சின்ன வயசிலிருந்தே அப்படித்தான் வழக்கம்.

பக்கத்து வீட்டு முத்தையாபிள்ளை நடக்க முடியாமல் பேரனின் கைத்தாங்கலுடன் போய்க்கொண்டிருந்தார். நல்ல வேளை அவரால் நடக்கமுடிகிறது. பேரன்கள் வெவ்வேறு ஊர்களில் வேலைக்கும், மற்றதற்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

மாத்திரை சாப்பிட வேண்டும். அதைத்தேடக் கண்ணாடி வேண்டும். ‘ஏ இந்தக் கண்ணாடி” பாதியிலேயே குரல் நின்றுவிட்டது. இந்த வீட்டில் இப்போது யாருமில்லை. அப்புறமாக மாத்திரை சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம். மாத்திரை தேடக் கண்ணாடி தேடி, தண்ணி எடுத்து, .. நினைக்கவே களைப்பாக இருந்தது. யாராவது வேண்டும். செண்பகம், பேத்தி பேரன். சிவசுவின் மனைவி இருந்தால் சிடு மூஞ்சியுடனாவது எடுத்துத் தருவாள். இப்போதுதான் யாரும் இல்லையே. வயசான காலத்தில் முடியாத நேரத்தில் ..

“இஞ்சி பூண்டு தினம் சாப்பிட்டால் போதாது. இந்த மூன்று மாத்திரைகளையும் கண்டிப்பாகச் சாப்பிடவேண்டும்” என்று டாக்டர் பாண்டியன் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. எழ மனமில்லை. வியாதி என்ன செய்யும்? இப்ப இருக்கும் டாக்டர்கள் விலை கூடுன ஊசி மருந்து மாத்திரைன்னு எழுதிக் கொடுத்திர்ரானுக. இஞ்சி பூண்டு வேப்பந்தழை தெனமும் சவைச்சாலே ஒரு வியாதியும் வராது. மகள் டாக்டராக இருந்தாலும் அல்லோபதி மீது கொஞ்சம் வெறுப்பும் பயமும் உண்டு. எல்லோரையும் போல.

மறுநாள் சாயங்காலம் திருநெல்வேலியிலிருந்து பஸ்ஸில் வந்து இறங்கியதும் வீடு ரொம்பத்தூரம் போல் தோன்றியது. கார் வாங்கியதிலிருந்து வெளியூர் கேஸ்களுக்கு அதில் போவது வழக்கமாகிவிட்டது. சிவசு காரை எடுத்துக் கொண்டு மதுரை போயிருந்தான். வீட்டில் மருமகள் இருந்தாள். வாசல் விளக்கு ஏனோ எரியவில்லை. செண்பகம் இருந்தால் பளிச்சென்று வெளிச்சமாக இருக்கும். அவள் உயிரோடிருக்கும் போது ஒருமுறை கூட ‘நீ இருந்தால் வீடு வெளிச்சமாக இருக்கிறதெ’ன்று அவளிடம் சொன்னதில்லை. சொல்லத் தோன்றியது கூட இல்லை.

வீட்டில் கால் வைத்ததும் மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. செல்லம்மாவும் சிவசுவும் ராத்திரி வரலாம். வந்தால் தேவலை. ஏதாவது பேசலாம். பிள்ளைகளிடமும் பணம் படிப்பு கல்யாணம் தவிர அதிகம் பேசியது கிடையாது. பம்பாயிலிருந்து வரும் லக்ஷ்மி ஒருமுறை கேட்டாள் “அப்பா நான் எப்படி இருக்கேன். என்ன நினைப்பேன். என்னெல்லாம் கஷ்டப்படுவேன் இப்படியெல்லாம் யோசிப்பீங்களாப்பா. .பேசணும்னு தோணுமா? பாபு வீட்ல பேரன் தாத்தா மேல ஏறி விளையாடுதான். நீங்க பேசவே யோசிக்கிறீங்க..” அவருக்கு அப்படித் தோன்றியதே இல்லை. அவருடைய அப்பாவும் இப்படிக் கேட்டதில்லை. “எப்படித் தெரியும் எனக்கு?” அந்தச் சமயத்தில் கேட்டிருக்கலாம். இப்போது தோன்றியது. போன் பேசலாம். ஆனாலும் ஒரு தயக்கம் தடுத்தது.
“மருமகள் வந்து கேட்டாள்” சாப்பிடுறீங்களாப்பா..? அவரு மதுரையிலைருந்து வர லேட்டாகும்ல. “
உம்.. வை. என்னது சாப்பிட?”
“இட்லி”
அவருக்குச் சுவராஸ்யமாக இல்லை. விஸ்கி ஏதாவது அடிக்கலாம் என்றால், துணைக்கு ஆள் வேண்டும். யாராவது எல்லாவற்றையும் தயார் பண்ணி வைத்தால், குடிக்கலாம். தொட்டுக்க கறி மீன் ஏதாவது வைத்துக் கொள்ளலாம். எல்லாவேலைக்கும் ஆள் வைத்தே பழகிவிட்டது. இப்போது அவரே எல்லா வேலையையும் செய்ய முடியாது. ஒரு தயக்கம்.

தூங்கும் முன் அடுத்தநாளுக்கான கேஸ் கட்டுகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது “வணக்கம் சார்” என்று பெண்குரல் கேட்டது. கேட்ட குரலாக இருக்கிறதே என்று நிமிர்ந்தார். புரிந்து விட்டது. “வாங்க..வாங்க. அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. முந்தினநாள் காலையில் பார்த்த கேஸ்கட்டில் எழுத்தாக இருந்த பெயர், இப்போது அவரெதிரில். காமாட்சி.
“நீங்க எப்ப வந்தீங்க? உக்காருங்க..
இந்த ஊருக்கு மாத்திட்டாங்க. சார். அதான் பாத்திட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன். சீக்கிரம் வந்தா இருக்க மாட்டிங்கன்னு நேரங்கழிச்சு வர்றேன்”.
“பரவாயில்லை. சும்மாதான் இருக்கேன்’.
“அம்மா இறந்த அண்ணைக்கு வந்தேன்…” கொஞ்ச நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
ரொம்ப நல்லவங்க.. எப்ப வந்தாலும் விசாரிப்பாங்க.. பொதுவா எல்லார்ட்டயுமெ நல்லா பேசுவாங்க.. அதெப்படி சார் திடீர்ன்னு சுகர் குறஞ்சு போச்சு.”
ரொம்ப நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டுப் போனாள் காமாட்சி. மணி பத்துக்கு மேலாகிவிட்டது. அதற்குள் பலதடவை மருமகள் மாடியில் லைட் எரிகிறதா என்று பார்த்துவிட்டுப் போயிருந்தாள். சிவசுவும் செல்லம்மாவும் வர ராத்திரி பன்னிரண்டாகிவிட்டது.

சுந்தர்ராமன் கண்கள் நிலைகுத்தியிருக்க எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். காமாட்சிக்கு நாற்பத்தி ஐந்து வயதிருக்கும். நாட்டுக் கட்டை உடம்பு. ”ஒரு பொண்ணு இருக்கா சார். காலேஜ் படிக்கா. உங்க புண்ணியத்தில நல்லாயிருக்கேன். அவள் மேல படிக்க வைக்கணும்”. அவள் போய்விட்டாலும் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. எட்டுப் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்தது ஒன்றும் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. இப்போது பெரிதாகத் தெரிந்தது. அவர்கள் என்ன படித்தார்கள் எப்போது முடித்தார்கள் அதெல்லாம் மீண்டும் ஞாபகப் படுத்திப் பார்த்தார். மங்கலாக ஞாபகம் இருந்தது.

யாருடனும் மனம் விட்டுப் பேசி நாளாகிறது. அண்ணன் தம்பி எல்லாம் மேலே போய்விட்டார்கள். அடுக்களையில் ஏதோ பாத்திரம் உருண்ட சத்தம் கேட்டது. அங்கு யாரும் இல்லை. முன்பு கலகலத்திருந்த வீடு. சாப்பாடு பற்றி யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

செண்பகம் இருந்தவரை சாப்பாடு பற்றி ரொம்ப யோசித்ததில்லை. “உப்பு சரியில்லை. ருசியா இல்லை. சகுந்தலா ஓட்டல்ல இதைவிட நல்லாயிருக்கும்” என்று எதையாவது சொல்லிக் கொண்டுதான் சாப்பிடுவார். அவளோ பிள்ளைகளோ அந்த நேரம் எதுவும் பேசாது. கோபம் வந்துவிடும்.
கடைசியாக செண்பகத்துடன்……….எப்போது என்று யோசித்துப் பார்த்தார்… வருடங்கள் சரியாக ஞாபகமில்லை. முப்பது-நாற்பது வருடங்கள் இருக்கும். அவளுக்கு இளைப்பும், சர்க்கரை நோயும் வந்து பாடாய்ப் படுத்தியது. அதில் தான் போய்ச்சேர்ந்தாள். நடுநடுவில் வெளியூர்களில் பல இடங்களில் … கழித்ததுண்டு. பின்னர் யோசித்தால் அது ஒன்றுமில்லை போலிருக்கும். திருப்தி இல்லை. ஒரு மனச்சங்கடம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். சிலநேரம் தண்ணீர் குடித்தால் தாகம் அடங்கிவிடும்.

இருட்டில் ஒளிரும் அவரது கடிகாரம் பதினொன்றைக் காட்டியது. இப்போதெல்லாம் தூக்கம் வர நேரமாகிறது. இரண்டு வருடங்களாகத்தான் இந்தப் பிரச்சனை. வர வர அதிகமாகிவிட்டது. காமாட்சி மனதில் நிழலாடிக் கொண்டிருந்தாள். எவ்வளவு நன்றி விசுவாசம் அவளுக்கு. இந்தக் காலத்தில் பெற்ற பிள்ளைகள் கூட தாய் தந்தையைப்பற்றி யோசிப்பதில்லை. அவனவன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போய்விடுகிறார்கள். எத்தனையோ வருடங்களுக்குப் பின் அவரைப் பார்க்க வந்திருக்கிறாள். மூத்த மகளைப் போல என்று சொல்லிக் கொள்ளலாமா? அவரால் முடியவில்லை. என்ன சமூகம் இது? மனைவியைத் தவிர வேறு பெண்ணாக இருந்தால் அக்காவாக அம்மாவாக மகளாகத்தான் ஒரு மனிதன் வரித்துக் கொள்ளவேண்டும். அவளோ நாய்க்கமாரு. நிறம் கொஞ்சம் சிவப்பு. இப்படி நாற்பத்தைந்து வயதில் உருண்டுழலும் அவள் பேசிக் குழைந்ததும் அவளை நினைத்தாலே ஜிவ்வென்றேரும் உணர்ச்சி.
அவளும் சொன்னாள் “ எனக்கு யார் சார் இருக்கா? பதினெட்டு வருஷமாச்சு அவரு போயி. ஒரு நாதி கிடையாது. தலைஎழுத்து. எத்தனை பிரச்சனைகள்?. மக மட்டும் இல்லைன்னா…. எப்பவோ போய்ச்சேந்திருப்பேன்” அவள் கண் கலங்கியதில் அவருக்கும் என்னவோ செய்தது. செண்பகம் போனவருஷம் தான் போனாள். ஆனால், இருபத்தி ஐந்து வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. அவளை நெருங்கி. காமாட்சியின் வேதனைகளும் அவள் பிரச்சனைகளும் அவருக்குப் புரிந்தன.
அவள் அவர் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.” நீங்க மட்டும் அந்த வேலையை வாங்கிக் கொடுக்கலைன்னா…” அவளால் பேச முடியவில்லை விம்மினாள். அவள் துயரம் அது மட்டுமில்லை என்று அவருக்குத் தோன்றவில்லை. கைகள் மெத்து மெத்தென்றிருந்தன. இத்தனை வருடம் யாரும் தொடாத கைகள். அப்படித்தானிருக்கும். இருக்கவேண்டும். அவருடைய கைகளும் தான். அவள் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து “கவலைப் படாதேம்மா.. எல்லாம் நல்ல படியா நடக்கும்”
“ நீங்கதான் சார்……” அவளுக்குத் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. அவருக்குக் கண்ணில் நீர் துளிர்த்தது. அவளும் அதைப் பார்த்தாள்.
“நான் இருக்கேம்மா பயப்படாதே”. எத்தனை பேருக்கு மனைவியை தவிர வேறு ஒரு பெண்ணிடம் இப்படிச் சொல்ல வாய்ப்புக் கிடைக்கும். நினைத்தாலும் சொல்ல முடியாது. மனிதர்கள் எல்லோரும் கருணைமனம் படைத்தவர்கள். குறிப்பாக பெண்களிடம்.
“ஒரு மக இருக்கா. அவ படிச்சு மேல வரணும். உங்களை மாதிரி வக்கீல் ஆக்கணும்”
“அதுக்கென்ன, அவ படிச்சு வக்கீல் ஆகிருவா” அவர் முடித்ததும் அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. அவருக்கும் மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. யாருக்காவது ஆறுதல் சொன்னால் ஒரு அமைதி கிடைக்குமே அது. யாரிடமாவது இது மாதிரிப் பேசியிருக்கேனா என்று அவருக்குள் கேட்டுக் கொண்டார். எந்தப் பெண்ணும் அவரிடம் பேசியதில்லை. எத்தனையோ பெண்களுக்காக வழக்குகளில் ஆஜராகி இருக்கிறார். இவள் மட்டும் ஏதோ தனி. வீட்டில் யாரும் துணைக்கு இல்லாமல் தான் இப்படித் தோன்றுகிறதோ என்றும் நினைத்தார். ஆனால் இந்த உணர்ச்சி நிஜமானது. இல்லையென்றால் காலையில் கேஸ் கட்டுக்குள் பெயராக இருந்த ஒருத்தி மாலைக்குள் குழைந்து உருகும் மனமாக திரண்ட உடலாக வருவாளா? பாவம் இந்தப் பெண்ணுக்கு முடிந்தவரை உதவ வேண்டும்.

காலையில் ஐந்து மணிக்கு வழக்கம்போல் வேப்பங்குச்சியில் பல்தேய்த்துக் கொண்டே ‘வாக்கிங்’ போனார். வர ஆறு மணியாகிவிட்ட்து. அன்றைக்கான கேஸ் கட்டுகளைப் பார்க்க அலமாரியைத் திறந்தார். நேற்றுப் பார்த்த கேஸ்கட்டு கையில் அகப்பட்ட்து. முடிந்துபோன கேஸ்தான். ஆனால் அதை எடுத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தார். காமாட்சி நேற்றிரவு பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது ஆறுதலாக அவள் கையைப் பிடித்த போது சரிந்துவிழுந்த முந்தானையும், உருண்டு திரண்டு நிற்கும் உடலும் ஞாபகம் வந்த்து. இன்றைக்கும் வருவாளா? வரவேண்டும். அவர் மனம் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த்து. இப்படியெல்லாம் நினைக்கக் கூடாதோ மகனும், மருமகளும் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் மகள்கள்… அதற்கு மேல் யோசிக்க வேண்டாம் என்று நிறுத்தினார். ஆனாலும் காமாட்சி மீண்டும் நினைவில் வந்தாள். பஸ்ஸில் போகும்போதும், கோர்ட்டில் பேசும் போதும். எழுபதிலும் ஆசை அடங்குவதில்லை. அவளும் பாவம் தான். இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக அவள் கணவன் இல்லாமல் தனியாக இருக்கிறாள். தன்னால் இரண்டு வருடங்கள் கூட தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. சண்பகம் இறந்தது சமீபத்தில் தான் என்றாலும், அவளுக்கும் அவருக்கும் இருபது வருடங்களுக்கு மேலாகவே தனியாகத்தான் படுக்கை.

செண்பகம் இருக்கும் போது சண்டை போடவாவது பேச்சுக் கொடுப்பாள். இப்போது தனிமையும் அமைதியும் தான். குடும்பத்தில் பிள்ளைகள் மனைவி என்று கூட்டத்துடன் இருக்கும் போது அமைதி வேண்டும் என்று மனம் அல்லாடுகிறது. தனிமைதான் இனிமை என்று கனவு காண்கிறது. முதுமையில் தனிமையும், அமைதியும் வரும்போது அதுவே வதையாகிவிடுகிறது.

நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக நோயுடன் போராடினாள். சொன்னதையெல்லாம் செய்தாள். இப்போது கூப்பிடக் கூட ஆள் இல்லை. ஆண்கள் பெண்கள் மீது சார்ந்து வாழ்ந்து வாழ்ந்து தனியாய் நிற்கும் வலுவிழந்து விடுகிறார்கள். மீண்டும் காமாட்சி நினைவில் வந்தாள். அவளுடன் வாழ முடிந்தால்.. அவளை வீட்டுக்குள் விட முடியுமா? சொந்த பந்தங்கள் கொத்திப் புடுங்கிவிடும்.

செண்பகத்தின் ஸ்பரிசம் பட்டு முப்பத்தைந்து வருடங்களிருக்கும். ரொம்ப வருஷங்களுக்கு முன் வெளியூர் போய்விட்டு வரும் நாட்களில் சாப்பிடாமல் காத்திருப்பாள். அப்புறம் சர்க்கரைவியாதி வந்த்திலிருந்து தான் சாப்பிட்டுவிட்டுக் காத்திருப்பாள். பிறகு சர்க்கரையுடன் மூச்சிறைப்பும் சேர்ந்து கொண்டது. இப்போது வெளியூர் போனால், சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் ஊருக்குப் பஸ் ஏறுவார். ஹோட்டல் சாப்பாடு பிடித்துவிட்ட்து. வேறு வழியில்லை என்றால் தான் உள்ளூர்ச் சாப்பாடு. வாய் ருசி கேட்கிறது. மறந்து போன ருசிகள் மீண்டும் ஞாபகம் வருகின்றன. தொந்தரவு செய்கின்றன.

காமாட்சி எட்டு மணிக்கு வர ஆரம்பித்தாள். பத்துப் பதினொன்று வரை மாடியில் அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டுப் போனாள். சிவசுவும், மருமகளும் தினமும் பார்த்துப் பார்த்துப் புழுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
இன்றும் வந்திருந்தாள். சிவசு மாடியில் என்ன பேசிக் கிழிக்கிறார்கள் என்பதை மாடிப் படிகளில் உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

“நாற்பது வருஷமாச்சு. தனியாத்தான் போராடிக்கிட்ருக்கேன்” அவள் சொன்னதற்கு பல அர்த்தங்கள். மூவருக்கும் புரிந்தது. அவளுக்குத் துணை தேவைப்படுகிறது என்பதையும், அதற்கு நீங்கள் தகுதியானவர் என்பதையும் அவள் உணர்த்தினாள் என்று சுந்தர்ராமன் அர்த்தப் படுத்திக் கொண்டார். “இந்தப் பொம்பளை அப்பாவை எப்படி வசப்படுத்த முனைகிறாள். அம்மா இறந்து போய் ஒருவருடம் முடிவதற்குள்… ச்ச்ச என்ன மனுஷன்யா’ என்று சிவசு கோபப்பட்டான். காமட்சிக்கு ஏதோ தினமும் நம்முடன் பேசிக் கொண்டிருக்க ஆள் கிடைத்ததே. எதுவரை போகுதென்று பார்க்கலாம். உதவிக்கு இந்த ஊரில் ஆள் வேண்டும். கொஞ்சம் ஆள் அதிகாரம் பலமுள்ள ஆளிருந்தால் தான் சமாளிக்க முடியும். ஒத்தப் பொம்பளை என்ன செய்யமுடியும். அவனவன் போய் நின்னாலே வழியுரானுக. ஒரு ஆள் துணையிருந்தா மத்த கழுதைகளாவது தொந்தரவு செய்யாமலிருக்கும்”
அவர் சொன்னார் “நானே ரொம்ப வருஷமாத் தனியாத்தான்.” பல வேளைகளில் சொற்களுக்கு அர்த்தம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. சூழ்நிலை அர்த்தம் தந்துவிடுகிறது. முப்பது வருடங்களுக்கு மேல் நோயாளி மனைவி. அவருக்கே மலைப்பாக இருந்தது. “நான் தான் பேசுகிறேனா? எனக்குள் இருக்கும் ஏதாவது பேசுகிறதா”
“எங்க வீட்டுக்கார்ர் போயி இருவது வருஷமாச்சு. என்னாலயே தனியா சமாளிக்க முடியல. ஆம்பள, அதுவும் எல்லாரிடம்மும் பழகிறவங்க இத்தனை வருஷமா எப்படி இருக்கிறீங்க. வாய்க்கு ருசியா சாப்பிட்டுப் பழகியிருப்பீங்க. இப்ப என்ன செய்வீங்க.”
“ஆமா மருமக சாப்பாடு காரசாரமில்ல. பத்தியச் சாப்பாடு மாதிரியிருக்கு. நல்லாச் சாப்பிட்டுப் பல நாள் ஆச்சு.”
“நான் நல்லாச் சமைப்பேன் சார். கொண்டு வாரேன். என் சாப்பாடு சாப்பிட்டுப் பாருங்க..இன்னைக்குக் கூடப் பாருங்க சார். சட்டியில இருந்து எண்ணை தெறிச்சி” சொல்லிக் கொண்டே வலக்கையை நீட்டி எண்ணை பட்டுப் புண்ணான கழுத்தையும் கழுத்துக்குகீழேயும் காட்டினாள். நல்ல வேளை சார். சேலையில் பட்டும் இந்த இடத்தில ஜாக்கெட்டில படல.” அவள் காட்டிய இடங்களில் கொப்புளங்கள் தெரிந்தன.
அதைக் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே, “களிம்பு வேணுமா” என்றார்
“இருந்தா குடுங்க. தடவிக்கிறேன்”

சிவசுவுக்கு அதற்கு மேல ஒன்றும் கேட்கவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தது. என்னென்னவோ அர்த்தப் படுத்திக் கொண்டான். அப்பாவைப் பற்றி அப்படி நினைக்க அவனுக்கே வருத்தமாகத்தான் இருந்த்து. ஆனாலும், இந்த வயசுல இப்படி பண்வாகளா?” என்று வருத்தப் பட்டான். இன்னொரு பயம் வேறு தொத்திக் கொண்டது. ஏதாவது ஏடா கூடமா பண்ணிருவாரோ? கல்யாணம் தொடுப்புன்னு வச்சுக் கிட்டா, சொத்து என்னாவது. இந்தக் காலத்துப் பொம்பளைகள், அதுலயும் இவ… ரொம்ப மோசம்னு எல்லாரும் பேசிக்கிடுராங்க. என்ன செய்ய? அம்மா இன்னுங் கொஞ்ச நாள் கழித்துச் செத்திருக்கக் கூடாதா? பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே படுக்கப் போனான்.
“அவுக என்ன இப்படிப் பேசிக்கிட்ருக்காக” மனைவி கேட்ட்தும் கோபத்தில் ஜிவ்வென்று முகம் சிவந்தது. “ஊரெல்லாம் வக்கீலய்யா எங்கையிலன்னு பேசிக்கிட்ருக்கா? அந்த தேவடியாள அடிச்சுத்தான் வெரட்டணும். இல்லாட்டி இவுகளை வீட்ல தனியா விட்டுப் பிரித்திரணும் அப்பந்தான் தெரியும்”. திட்டிக் கொண்டே மனைவியுடன் படுக்கையில் சாய்ந்தான். மனைவியில்லாமல் அவனுக்கு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

இரவில் மணி என்னவென்று தெரியவில்லை. தூக்கம் கலைந்துவிட்ட்து. விலகிக்கிடந்த வேட்டியை கட்டிக்கொண்டே மனைவியைப் பார்த்தான். கையையும் காலையும் எப்படியோ வைத்துக் கொண்டு, அசையாமல் கிடந்தாள். அப்பா ஞாபகம் வந்தது. அவனுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து அப்பா தனியாகத்தான் படுத்திருக்கிறார். அவருக்கு தேவையாக்க் கூட இருக்கலாம்.
இன்னொரு நாள் அமுக்கி வைத்த கோபம் வெளிப்பட்டுவிட்டது.
“யார் சொன்னா?”
“யார் சொல்லணும். அவ தான் ஊரெல்லாம் சொல்லிட்டுத் திரியறா. கோர்ட்ல ஒவ்வொருத்தனும் என்னப்பா இதெல்லாம். இவள அடி பின்னிருவமானு கேக்கறான்.’ சட்டென்று நிறுத்திவிட்டான். அப்பாவிடம் இப்படிப் பேசிப் பழக்கமில்லை.
“ஊர்ல இருக்கிறவன் என்னென்னமோ பேசுவான். அதுக்காக….அந்தம்மா ஏதோ பேசிக்கிட்ருக்க வருது. தொழில விட்டுட்டா அது கிட்டப் பேசிக்கிட்ருக்கேன். உன்னமாதிரி. கண்டவங்கிட்டயும் பிரயோசனமில்லாம. புள்ளை குட்டியிருக்கா.. மனுஷன் என்னதான் செய்யணுங்க” வெடித்துச் சீறிவிட்டார். பேசியதில் அவருக்கே பாதி நம்பிக்கையில்லை. அவனுக்கும் தான். நடுவில் குழந்தைகள் இல்லை என்பதை குத்திக் காட்டி விட்டார். “‘குழந்தைகள் இருந்தால் மட்டும் கொஞ்சிக் கிழிச்சிருவாக. எங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்களும் இங்கதான இருந்தோம். வயசான காலத்தில இதெல்லாம் தேவையா? கேஸப் பாத்தமா, சாப்டமா தூங்னமான்னு இருக்க வேண்டியது தான“” அவன் முனகியது அடுத்த அறையிலிருக்கும் அவருக்கும் கேட்ட்து.
அவர் பதிலுக்கு அங்கிருந்தபடியே மருமகளுக்கும் கேட்கட்டும் என்று சத்தமாகச் சொன்னார் “எனக்குத் தெரியாததால? எழுவத்தைந்து வயசுல எத்தனை பேரைப் பாத்திருப்பேன். பேசுனாக்கில. என்ன? மனுஷன் யார்ட்டயும் பேசக்கூடாதா? எனக்கு புத்தி சொல்லுதீகளோ?”
அவர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாலும் மனதில் இன்னொரு விதமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். ”மனுஷன் என்ன இன்னும் அஞ்சு வருஷமோ? பத்து வருஷமோ? வயசுக்கொத்த துணை வேண்டாம்னு எப்படிச் சொல்ல முடியும். பொண்டாட்டி செத்ததும் எல்லாத்தையும் உடனே மறந்திரணுமா? மிஷினா? சுட்ச ஆஃப் பண்ண? அதுக்கு முன்னாலயுந்தான் என்ன?”

செவ்வாய்க் கிழமை காலையில் கமட்சியம்மா மகளுடன் வந்து பெஞ்சில் உட்கார்ந்தாள். சிவசுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன புதுசு? என்று கோர்ட்டில் கேஸ் இல்லையே.
அப்பாவிடம் கேட்டான் “எங்க வெளியூர் எங்கயும் போறீகளா?”
“திருநெல்வேலிக்கு. கரிவலங் கேஸ் இருக்கு.”
“அந்தம்மா வந்திருக்கு. பிள்ளையோட.”
“அதுக்குந் திருநெல்வேலி போணுமாம் அதான் என்கூட வாங்கண்ணேன். வண்டியில போயிரலாம்ல”
“நான் தெங்காசி, சிவகிரி போவேண்டியிருக்கு. நீங்க பஸ்ல போகலாம்ல. ஒரு ஆளு தான” அவர் மட்டும் போனால் என்ன என்ற கேள்வி அதிலிருந்தது. ரொம்பத்தான் பெருசாகுது… என்று நினைத்துக் கொண்டான். .
“நான் சொல்லிவிட்ருந்தேன் அவங்களும் வந்துட்டாங்க. முதல்லயே சொல்ல வேண்டியது தான” என்று சிவசுவிடம் சொல்லிவிட்டு. டிரைவரிடம் “வண்டிய எடுங்க” சொல்லிவிட்டு காரில் ஏறினார்.. அவருடன் காமாட்சியும் அவள் மகளும்.

இந்த டிரைவரும் சொல்லியிருக்கலாம்ல. அவனும் கூட்டு” முணுமுணுத்துக் கொண்டே உள்ளே போனான். வாடகைக் கார் பிடித்துப் போக வேண்டும். அதைவிட இவர்கள் மூவரும் காரில் போவதை ஊர்க்கார்ர்கள் பார்த்து…” நினைக்கவே கசந்தது. பதில் சொல்லி முடியாது.
sunthar ராமனுக்குத் தெரியும். யாரும் எதுவும் கேட்க மாட்டார்கள். சின்ன வயதிலிருந்தே. தேவையிருந்தால் யாரோ மூன்றாம் மனிதரிடம் பேசுவது போல் அப்பாவிடம் பேசிப் பழக்கம். செண்பகம் மட்டும் தான் எதிர்த்துக் கேட்பாள். இத்தனை வருஷங்களாக குடும்பத்துக்கு உழைத்துப் போட்டேன். எல்லாச் சுகத்தையும் பிள்ளைகளுக்காக விட்டுக் கொடுத்தேன். இப்ப யாரும் பாக்க நாதியில்ல. மருமக ஏதோ வித்தியாசமாப் பாக்கா. அவுக வீட்டுக்கே சொத்தேல்லாம் கொண்டுபோகணும்னு நினைக்கா. இவன் என்னடான்னா அவளுக்காக எங்கிட்ட எதுத்துப் பேசுறான். சும்மா தொணைக்கு ஒர் ஆள்ட்ட பேசினா, உடனே ஓன்னு கூப்பாடு. இத்தனை வருடம் எப்படி இருந்தேன்.. காமாட்சியம்மா பாவம். பிள்ளைய படிக்கவைக்க்க் கஷ்டப்படுது. அவளுக்கு உதவி செய்யலாம்ன்னா?”
காமாட்சியின் குரல் சிந்தனையைக்கலைத்த்து. “என்ன சார் பலமா யோசிக்கிறீங்க”.
“ஒண்ணும் இல்லம்மா”
“ஏதாவது பிரச்சனையா? எங்களாலயா?” அவள் புரிந்து கொண்ட்து ஆச்சரியமாக இருந்த்து.
“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல.. பிள்ளைகளுக்கு எவ்வளவு செஞ்சிருக்கேன். எதாவது ஞாபகம் வருதா? உங்களைக் திருநெல்வேலிக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னா கோப பொத்துக்கிட்டு வருது. எல்லாம் பிள்ளைகளையும் செட்டில் பண்ணியாச்சு. இனிமே எனக்கென்ன ? இவகளுக்கு அடிமையா?”
“கோப்ப்படாதீங்க சார். பிள்ளைகள் எவ்வளவு செஞ்சாலும் இப்படித்தான் பேசும். எங்களால உங்களுக்குத்தான் சார் கஷ்டம். இப்படித் தெரிஞ்சிருந்தா நான் வந்திருக்கவே மாட்டேன்” பொய்யாகச் சடைத்துக் கொள்வது போல் அவருக்குப் பட்டாலும், கூட்டி வந்தபின் ஆறுதல் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. இது மாதிரி பெண்களுடன் அவர் ஆறுதலாகப் பேசியதில்லை. வயசானால் பக்குவம் வந்து விடுகிறது போலும். ஆனால் மனைவியிடம் இப்படிப் பேசியதில்லை. அது அவள் கடமை. அவளை, குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டியது அவர் கடமை. செண்பகம் என்னைச் சரியாகத்தான் கவனித்துக் கொண்டாள். நான் அவளை நன்றாகத் தான் வைத்திருந்தேன். சண்டைகள் போடுவது மாதிரி, ஏதோ மூன்றாவது ஆடகள் மாதிரி, மற்றவர்கள் முன்னால் செண்பகமும் நானும் பேசிக் கொண்டாலும் கெடுதல் எதுவும் செய்து கொண்ட்தில்லை. ஆனால் காமாட்சி வேறு. பொழுதுபோகாமல் சினிமா பார்க்கிறது மாதிரி. ஒரே வித்தியாசம். சினிமாவில் வரும் வசனம் நானும் காமாட்சியும் பேசுகிறோம். இது எனக்குப் புதுசு. காமாட்சிக்கும் புதுசாக இருக்கலாம்.
மீண்டும் ஒருமுறை காமாட்சி சொன்னாள் “எங்களால உங்களுக்குக் கஷ்டம்”
“அதெல்லாம் இல்ல. எவன் என்ன கேப்பான்? என் இஷ்டம். நா என்ன கெட்ட்தா செய்யறேன் ஒளிச்சு ஒளிச்சு.. சின்னக் கழுதைகளுக் கென்ன? உங்க மகளைப் படிக்க வக்கது என் பொறுப்பு”
கோபத்தில் கேட்காத உறுதிமொழியை கொடுத்துவிட்டேனோ? என்று அவர் நினைத்தாலும், காமாட்சிக்கு அது ரொம்ப ஆறுதலாக இருந்த்து அவள் முகத்தில் தெரிந்த்து. அவள் மகளும் திருப்தியாக நன்றியுடன் பார்த்தாள்.
“பிள்ளைகளுக்கெல்லாம் நல்லாத்தான செஞ்சிருக்கீங்க. நல்லாப் படிச்சிருக்காங்க. நல்ல இட்த்துல கல்யாணம் முடிச்சிருக்காங்க. ஒரு குறை வக்கல்ல”.அந்தக் கேள்விகளில் வேறு ஏதோ தொனித்தது.
“ஆமா பெறகென்ன யாருக்காவது உதவி செய்யணும்ணாக்கூட பிள்ளைகள்ட்ட் கேட்கணுமா? என்னாலதான் இவுகல்லாம் முன்னுக்கு வந்தாங்க. அவங்களால நான் முன்னேறல இவுகளுக்கு நான் அடிமையா இருக்க.
அன்றிரவு வெளியூரில் சாப்பிட்டுவிட்டு, மூவரும் வந்திரங்கும் போது மணி பன்னீரண்டாகி விட்டது. சிவசு தூங்கவில்லை. அந்தப் பொம்பளை “போய்ட்டு வர்ரேன்”னு சொல்லும் போது அப்பா முகத்தில், குரலில் அமைதி தெரிந்தது.
சிவசு அம்மாவின் படத்தை வைத்து சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். எப்போதோ எடுத்த பட்த்தி மீண்டும் ப்ரிண்ட்போட்டு பிரேம் போட்டு சாமி படங்களின் நடுவில் மாட்டியிருந்தது. வரிசை வரிசையாக சுவரில் ஆணியடித்து மாட்டப்பட்ட படங்கள். செந்தூர் முருகன், பழனி முருகன், வில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள், கோமதி அம்பாள், அப்பாவின் அப்பா, மதுரை மீனாட்சி, நெல்லை காந்திமதி.. இன்னும் பல.
அம்மாவுக்கு முதல் வருடத் திதி. அப்பாவும் பின்னால் உட்கார்ந்து இருந்தார். முகத்தில் களை இல்லை. அம்மாவின் நினைவில் இருக்க்க்கூடும். சிவசுவுக்கு காமாட்சி ஞாபகம் வந்தது. இவரா அப்படி? அம்மா இறந்த பின்னால் மனம் துணை தேடியிருக்கும். அது ஒன்றும் தப்பில்லை போலத் தோன்றினாலும், மனம் ஒப்பவில்லை. பெயர் கெட்டுவிடும். அப்பாவுக்கென்ன? பெயர் கெட்டால் என்ன குறைந்துவிடும்? ப்ராக்டீஸ இப்பவா தொடங்கிறாங்க? நல்லா சம்பாதிச்சாச்சு. ஆனால், ஊர் ஒன்று இருக்கிறதே. சொத்து போய்விடும் என்று பயம். திதி முடிந்து எல்லோரும் பேச விரும்பியதைப் பேசமுடியவில்லை. அப்பாவிடம் பேசிப் பழக்கமில்லை. அதுவும் இந்த மாதிரி விஷயம். அவர்களுக்குள்ளேயே குசுகுசுத்துக் கொண்டு கலைந்து போய்விட்டனர். போனில் விவாதங்கள் தொடர்ந்தன. அவளை அடித்து விரட்டலாமா? அவரைக் கட்டி வைத்து உதைக்கவா? ஊர் என்ன நினைக்கும்? ரகஸியமா கல்யாணம் முடிச்சுக்கிட்டா? சொத்துக் கேப்பாள்ள?
கொஞ்ச நாளில் அந்தப் பெண் வருவதை நிறுத்திவிட்டாள்.
சுந்தர்ராமன், அவ்வப்போது வெளியூர்களுக்கு சென்றுவிட்டு, இரவு வெகுநேரம் கழித்தே வருகிறார். அடிக்கடி இப்போது வெளியூர் செல்கிறார். காமாட்சியைப் பார்க்கப் போவதில்லை, அவளும் வருவதில்லை, என்று பிள்ளைகளும் மருமக்களும் திருப்திப்பட்டுக் கொண்டனர். புதுசு புதுசாய்ப் பெண்களைப் பார்ப்பதில் ஒன்றுமில்லை. அவர்களுக்குத் தெரியும். அவருக்கும் புரியும் யாராவது ஒருத்தியைக் காதலித்தால், அது தான் ஆபத்து. அதுவும் எல்லோருக்கும் தெரியும்படி.

இந்தக் காலத்தில்

மழையில்லாமல் வெக்கையுடன் திங்கட்கிழமை விடிந்த்து. காலையிலேயெ எழுந்துவிடும் பழக்கமுள்ள, பட்டம் பெறாத பல் மருத்துவர் அரிலோ எஸ்கவர், ஆறுமணிக்கு தன் கிளினிக்கைத் திறந்தார். கண்ணாடிக் கூடுகளில் பிளாஸ்டர் அச்சுக்களில் வைத்திருந்த பொய்ப்பற்களை, தொழிலுக்குண்டான சிறு கருவிகளை மேஜை மீது வரிசையாக காட்சிக்கு அடுக்கி வைத்தார். காலர் இல்லாமல் கழுத்தை மூடிய கோடுபோட்ட சட்டையும், தோள் பட்டைகள் வைத்த பேண்ட்டும் போட்டிருந்தார். மெலிந்த நெட்டையான உருவம். காது கேட்காதவர்களைப்போல் நிலைமைக்குப் பொருத்தமில்லாதபடி பார்வை.
மேஜையில் பொருட்களை அடுக்கிய பிறகு, டிரில்லரை நாற்காலியின் பக்கம் இழுத்தார். பொய்ப்பற்களுக்கு பாலிஷ் போட ஆரம்பித்தார். என்ன செய்கிறாம் என்று யோசிக்காமலே தொடர்ந்தார். தேவையில்லாத போதும் அடிக்கடி துணியை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டார். எட்டு மணிக்கு ஜன்னல் வழியே வானத்தைப் பார்க்க வேலையை நிறுத்தினார். அடுத்த வீட்டின் கம்பிகள் மீது அமைதியாக இரண்டு கழுகுகள் வெய்யிலில் ஈரம் காய்ந்து கொண்டிருந்த்தைப் பார்த்தார். மத்தியானச் சாப்பாட்டுக்கு முன் மழை பெய்துவிடும் என்ற நினைப்பில் வேலையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். அவருடைய பதினொரு வயது மகனுடைய கீச்சுக் குரல் அவருடைய கவனத்தை குலைத்தது. “அப்பா”
“என்ன”
“மேயர் தன் பல்லைப் புடுங்கி விடுவீர்களா என்று கேட்கிறார்”
“நான் இங்கே இல்லைன்னு சொல்”
அவர் ஒரு தங்கப் பல்லை பாலிஷ் செய்து கொண்டிருந்தார். கை நீளத்தில் அதைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒண்ணரைக்கண்ணால் பார்த்தார். அவர் மகன் மீண்டும் சிறிய முன்னறையிலிருந்து கத்தினான்.
“நீ பேசறதை அவர் கேட்கமுடியும் அதான் சொல்றார் நீ இருக்கயாம்”
அவர் பல்லைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த வேலையை முடித்துவிட்டு மேஜையில் வைத்தபின்னால் சொன்னார் “அதான” டிரில்லரை மீண்டும் ஓட்டினார். கார்டுபோர்ட் பெட்டியிலிருந்த்து இன்னும் செய்ய வேண்டிய வேலைகளுக்கான பல பொருட்களை வெளியில் வைத்து தங்கப்பல்லுக்கு பாலிஷ் போட ஆரம்பித்தார்.
“அப்பா”
“என்ன?”
முகபாவம் மாறவே இல்லை.
“அவர் பல்லைப் புடுங்கவில்லையென்றால் உன்னைச் சுட்டுவிடுவாராம்”


அவசரமில்லாமல் அமைதியாக டிரில்லரை நிறுத்தி, நாற்காலியை விட்டுப் பின்னால் தள்ளிவிட்டு மேஜையின் டிராயரைத் முழுதாக வெளியே இழுத்த்தார். அங்கே கைத்துப்பாக்கி இருந்த்து. “சரி வந்து என்னைச் சுடும்படி அவனிடம் சொல்”
நாற்காலியைப் எதிப்புறமிருந்த கதவுப் பக்கம் தள்ளினார். அவருடைய கை டிராயரின் முனையில் இருந்த்து. மேயர் கதவுப் பக்கம் வந்தார். வலியினால் முகத்தில் இடது பக்கம் மழித்திருந்தார். வலது பக்கம் வீங்கியிருந்த்து. ஐந்து நாள் தாடி இருந்தது. பல இரவுகளின் துயரம் அவன் களைத்த கண்களில் தெரிந்த்து. விரல் நுனிகளால் மேஜை டிராயரை முடிவிட்டுச் மெதுவாகச் சொன்னார்:
“உட்கார்”
“காலை வணக்கம்” என்றார் மேயர்.
“காலை வணக்கம்” பதிலுக்குச் சொன்னார்
கருவிகள் கொதித்துக் கொண்டிருந்த போது, மேயர் மண்டையை நாற்காலியில் சாய்த்துக் கொண்டார். இதமாக இருந்த்து. மூச்சுவிடக் கஷ்டமாக இருந்த்து. அது பாடாவது க்ளினிக். பழைய நாற்காலி, காலால் இயங்கு டிரில்லர், களிமண் குடுவைகள் வைத்திருந்த கண்ணாடி அலமாரி. நாற்காலிக்கு எதிர்ப்புறம் தோள் உயரத்துக்கு திரையால் மூடிய ஜன்னல். பல்டாக்டர் தன் பக்கத்தில் வந்ததும் வாயைத்திறந்தார்.
அரிலியொ அவன் தலையை வெளிச்சத்துக்குத் திருப்பினார். கெட்டுப்போன பல்லைப் பார்த்துவிட்டு, மேயரின் தாடையை ஜாக்கிரதையாக அழுத்தி மூடினார்.
“மயக்க மருந்து இல்லாமல் தான் எடுக்கணும்”
“ஏன்?”
“சலம் வைத்த கட்டி இருக்கிறது”

மேயர் அவர் கண்ணில் நேராகப் பார்த்தார். “சரி” சொல்லிவிட்டு சிரிக்க முயன்றார். அரெலியொ பதிலுக்குச் சிரிக்கவில்லை. கருவிகளை கொதிக்க வைத்த பேசினை எடுத்துக் கொண்டு மேஜைக்கு வந்தார். இடுக்கிகளால் வென்னீரிலிருந்து கருவிகளை எடுத்தார். துப்புவதற்கான கோப்பையைக் ஷூ அணிந்த கால்களால் தள்ளிவிட்டு, வாஷ் பேஸினில் கைகளைக் கழுவச் சென்றார். மேயரைப் பார்க்காமலேதான் இதையெல்லாம் செய்தார். இவரை விட்டு மேயரின் கண்கள் அகலவேயில்லை.
அறிவுப் பல் தான் கெட்டுப் போயிருந்த்து. அரெலியொ கால்களை அகற்றி இடுக்கியால் பல்லை இறுக்கிப் பிடித்தார். மேயர் நாற்காலியைப் பிடித்து இறுக்கிக் கொண்டார் கால்களை வசதியாகத் தளர்த்திக் கொண்டார். விதைக்கொட்டையில் ஜில்லேன்று ஏறுவதை உணர்ந்தார் ஆனால் ஒரு சத்தமும் போடவில்லை. பல்டாக்டர் தன் மணிக்கட்டை மட்டும் அசைத்தார். எரிச்சலைக் காட்டாமல், ஆனால் மெதுவாக்க் கசப்புடன் சொன்னார் “இருபது பேர் செத்தார்களே அதுக்கு இப்ப பதில் கிடைக்கும்”
மேயர் தாடை எலும்புகள் நொறுங்குவதை உணர்ந்தார். கண்களில் நீர் நிரம்பியது. பற்கள் வெளிவருவதை உணரும் வரை அவர் மூச்சுவிடவில்லை. பின் கண்ணீருக்கிடையில் அதைப் பார்த்தார். அவருடைய வலிக்கும் அதற்கு சம்பந்தமே இல்லாதது போலிருந்தது. முந்தைய ஐந்து இரவுகளின் கொடுமையை அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
வேர்த்து, விறுவிறுத்து, துப்ப வைத்திருந்த கோப்பைக்குக் குனிந்தார். மேல் கோட்டின் பட்டன்களைத் திறந்தார். பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்த கைக்குட்டையை எடுத்தார். பல் டாக்டர் சுத்தமான துணியொன்றை நீட்டினார்.


“கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்”
மேயர் துடைத்துக் கொண்டார். அவர் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார். பல் டாக்டர் கைகளைக் கழுவும் போது, உடைந்து நொறுங்கிக் கொண்டிருந்த கூரையை, தூசி படிந்த எட்டுக்கால் பூச்சி வலையில் இருந்த அதன் முட்டைகளை, அதில் சிக்கியிருந்த செத்த பூச்சிகளைப் பார்த்தார். கைகளைத் துடைத்துவிட்டு பல் டாக்டர் திரும்பிவந்தார். “வாயை உப்புத்தண்ணீரில் கொப்பளித்துவிட்டுப் படு”.
மேயர் எழுந்து நின்று, ராணுவ பாணியில் சல்யூட் அடித்து குட் பை சொன்னார். கால்களை சரிசெய்து கொண்டு, பட்டனைப் போடாமல் வாசலை நோக்கி நடந்தார்.
“பில்லை அனுப்பிவிடு” என்றார்
“உனக்கு அனுப்பவா? அல்லது ஆபீஸுக்கா?
மேயர் அவரைப் பார்க்கவில்லை. கதவைமூடிக்கொண்டே சொன்னார் “எல்லாம் ஒண்ணுதான்"

------------------------------------------------------------------------------------------------
Gabriel Garcia Marquez-
மொழிபெயர்ப்பு