Chapter 1/ Arriving in the hostel

       On the fifteenth day of April 1968, Mugugesan’s mother took him to the boarding school. He was nine years old. He was a silent boy who obeyed his mother’s words. The boarding school conducted an examination to select the students. He was there to write the test.  The dress worn by the teachers consisted of white kurtha and white dhoti, made in thick khadi cloth. It looked odd. They were very diffierent from the teachers whom he had seen so far.  He did not know that khadi half-trouser in blue and half-sleeve kurta in white khadi would be his uniform for the next six years. He had to wear it day and night for whole duration of his stay in hostel and school.  Hostel dormitories and the  school class rooms were in the same areas and only time and ringing of the school bell  determined the place where he would be present. All persons looked strangers and there was a swamiji in saffron clothes.  Murugesan felt very uneasy but would speak little. He nodded when his anxious mother asked whether he found this place good and would it be fine.

     Mother and Murugesan waited for the results of the admission test. At 3 in the evening they were called.  The teacher incharge of the admission to class VI told his mother that M could be admitted in the category II which meant that they could only avail fifty percent concession in holtel and school fees. They had applied for availing of hundred per cent concesion in boarding and school fees. His mother explained their financial constraints and handed a letter of reference from an old student of that school pleading desperately for concession. Ultimately, she had to relent. There were only very limited seats for 100% concession and they have already been filled.  Though the amount of fees was very small she could not afford to pay such a huge part of her yearly income for educating her son. She had a daughter too to look after.  

     After admitting the boys, they were told to come after 5 days. As the town from which Murugesan hailed was 500 KM away from the boarding school his mother went to the nearby city and purchased a metal trunk and plate, tumbler and other articles of daily use for her son. They stayed with a family of another boy admitted in the school. They could not afford to stay in a lodge or hotel. He knew that his mother had no money left except for travel to the hometown.

     Next morning M was left at the school by his mother who returned to the home town. One of the teachers told him to play in the swing. He has never played in the swing so far. It was very high. For a long time to come he never went near the swing. It was only when he was in 9^th class he could sit on the swing. He aimlessly roamed around the school. Other boys admitted to the Class VI were scheduled to join the school after 5 days. M was told to sit alongwith the boys of Class VII for a week. He felt very ackward in the class of seniors. Mostly he remained quiet. He was slowly tuning to the hostel and school life in the absence of his parents.  He was not aware as to when he would be able to see his parents and sister. There was a bronze bell ringing of which indicated each activity in the school and the hostel. For the rest of his life, most of his activities were determined by ringing of the bell in the inner corridors of his consciousness. Even at the age of 50 he heard the school bell ringing at five in the morning, the time he woke up almost everyday, wherever he slept. At eight in the morning the bell would ring in the stomach. It took another five years and a wife and children to discipline him in order to wake him only after six in the morning and have his breakfast only at eight thirty.

     On the fifth day boys admitted to Class VI came to the school and there was more new faces.  Some children cried when their parents took leave of them. Some boys had to be physically separated from their parents. M also felt like crying. His eyes were full of tears but no one noticed his tears. Even if some one noticed, none came near. He thought of his mother. She would be away in her work. Would she care to remember? He wanted to ask. Nobody would give him the only answer he knew. 

எட்டுப் பெண்கள்(திரைப்படம்)

நேற்று ஒரு பிரஞ்ச் திரைப்படம் பார்த்தேன். ‘8 Women’ (எட்டுப் பெண்கள்). எட்டுப் பெண்கள் ஓரிடத்தில் கூடுகிறார்கள். அது அவர்களுடைய பூர்வீக வீடு. ஒவ்வொருவராக படத்தில் தோன்றும் போது ஒருவிதமாக/குணமாக காட்சி அளிக்கிறார்கள். திடீரென்று ஒரு ஆண், அவர்கள் அனைவருக்கும் சொந்தக்காரன் கொலை செய்யப்பட்டுக் கிடக்க்கிறான். அவனைப் பற்றிய பேச்சும், அவனை யார் கொலை செய்திருக்கக் கூடும் என்ற பதட்டமும், ஒவ்வொருவருக்கும் மற்றவர்களைப் பற்றிய சந்தேகங்களும், ஊகங்களும், விமரிசனங்களும், பேச்சும், பொய்யான முகமூடிகளும் வெளிவருகின்றன.  அதிர்ச்சியையும், நகைச்சுவையையும் ஏளனத்தையும் மிகச்சிறப்பாகக் கலந்து, எந்த உணர்ச்சியும் மிகைப்படாமல், அதே நேரத்தில் இந்த உணர்வுகள் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும் வகையில் இருக்கிறது. எட்டுப் பெண்களில் ஒவ்வொருவரும் தவறுகள் செய்திருக்கிறார்கள், ஒவ்வொருவராலும் கொலை செய்யப்படுவதற்கான காரணங்கள் இருக்கின்றன. அனைத்தும் வெளிப்பட்டபின் அவர் மகள் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறாள். அவர் கொல்லப்படவில்லை. அவள் சென்று பார்க்கும் பொது உண்மையை உணர்ந்த ஆண், துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகிறான்.

        மிகச்சிறப்பான ஒரு திரைப்படம் பார்த்த மனநிறைவு ஏற்பட்டது.

காலத்தை வெல்லும் தந்திரம்

மனிதன் ஒத்துக் கொள்ள முடியாத இயற்கை நிகழ்வு சாவு. அதை வெல்லுவதற்குப் பல முயற்சிகள் செய்கிறான். தோற்றுவிடுவோம் என்று தெரிந்தும் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்கிறான். தந்திரங்கள், மந்திரங்கள், மருந்துகள், பூசைகள், வேண்டுதல்கள் என்று நீளும் அவன் முயற்சிகள். இவைகளைத் தவிர, சாவை வெல்ல முடியாததால், தன் பெயரை எப்படியாவது காலமெனும் வானத்தில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறித்துவிட முயற்சி செய்கிறான்.

வீடுகளுக்குத் தன் பெயர் வைப்பது முதல், சிலை வைத்தல், நினைவகங்கள் அமைத்தல் , நினைவாக பள்ளிகள் மருத்துவமனைகள் வைத்தல் என்று எப்படியாவது தன் பெயரை மற்றவர்கள் கண்ணில் படும்படி வைப்பதில் குறியாக இருக்கிறான். அரசியல் வாதிகளுக்குப் பொதுவாகவே தங்கள் மீதான அளவற்ற காதல் உண்டு. நார்ஸிஸியஸின் வழித்தோன்றல்கள். அவனைப் போலவே தண்டனை கிடைத்தாலும் அதை ஏற்றுக் கொண்டு பெயரை நிலைநாட்டப்
பாடுபடுபவர்கள்.

”பெயர்விளங்கி ஒளிர நிறுத்தல்’ என்னும் இந்த நோய் மெல்ல மெல்லத் தொற்று நோயாகிப் பரவி வருவதைக் காணமுடியும். கோவில்களில் எரியும் நீளக் குழல் விளக்குகளில் தன் பெயரை எழுதி எழில் சேர்க்கும் வழக்கத்தைச் சொல்லலாம். கடவுளுக்குத் தெரிகிறதோ இல்லையோ, கோவிலுக்கு வரும் பக்தர்களுக்கு, ஒளிவிளக்கைத் தானம் கொடுத்தவர் பெயர் தெரியும். இதனாலெல்லாம் பெயர் விளங்கி நிலை நிற்குமா? பெயர் நிலைத்து நின்றாலும் கொஞ்ச காலம் கழித்து அவர் முகத்தை யாருக்காவது நினைவிருக்குமா? உதாரணமாக பாரி வள்ளலில் சிலை வைத்தால் அது பாரிவள்ளலுக்கும் தெரியாது. அவரைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்கும் அவர் அப்படித்தான் இருந்தாரா என்பது தெரியாது. அதனால் யாருக்கும் எதுவும் ஆகப் போவதில்லை.

திருவள்ளுவர் உருவம் எப்படி உருவானது என்று யாரோ எழுதியிருந்தைப் படிக்க நேர்ந்தது. பாரதிதாசன் ஒப்புதலுடன் தாடி வைத்து தயார் செய்த உருவத்தை திருவள்ளுவராக்கி விட்டார்கள். தமிழ் மக்களுக்குப் புதிதாக ஒரு கடவுள் கிடைத்துவிட்டார். அவரைக் கும்பிடலாம் பூசை செய்யலாம். ஆனால் தப்பித் தவறியும் படித்துவிடக்கூடாது. படித்தாலும் அதை மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிக்க வேண்டும். புரிந்து கொள்ளவோ ஆராய்ச்சி செய்யவோ கூடாது. இப்படித்தான் நாம் திருவள்ளுவரை நினைத்துக் கொள்ளும் விதம். அவருக்கே இந்தக் கதி என்றால் மற்றவர்களின் நிலை என்ன?

ஊருக்கு ஊர் காந்தி சிலையும், தமிழ்நாட்டில் அண்ணா சிலையும் வைத்ததால், அண்ணாவுக்கும் காந்திக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவரைப்பற்றி சிந்திக்காத நமது மக்களுக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை. காக்காய் உட்காரவும், எச்சம் இடவும் தான் பயன். இந்தப் பாலத்தை இன்னார் கட்டினார் என்று எழுதியிருந்தாலும், இன்னார் திறந்துவைத்தார் என்று எழுதியிருந்தாலும், பெயர் தவிர எதுவும் 50
ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் தெரிவதில்லை.

அரசு அலுவலகங்களிலும் இந்த நோய் பரவிவிட்டது. இந்தப் பதவியில் யார் யார் இருந்தார்கள் என்பது எழுதி வைக்கப்படுகிறது. இப்படியெல்லாம் எழுதி வைப்பதன் மூலம் பெயரை நிலை நாட்டி விடலாம் என்ற எச்சிற்கலை புத்தி விடுவதில்லை. நன்றாக வேலை செய்து காட்டுவோம் அதனால் பெயர் நிலை நிற்கும் என்பதே தோன்றுவதில்லை. அரசு அதிகாரிகள் என்ன சாதனையாளர்களா? இருக்கும் வேலையை ஒழுங்காகச் செய்வதற்கே வக்கில்லாதவர்கள் பெயரை நிலை நாட்டுவதில் நேரத்தையும் பொருட்களையும் வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அழிவும் மாறுதலும் மட்டுமே நிலையானது. நமது பெயர்களை, படங்களை எப்படிச் செதுக்கி வைத்தாலும் அவை அழிந்துவிடும். பூமியைப் பொறுத்தவரை நாம் ஒரு அணுத்துகளை விடச் சிறிய பொருட்கள். பிரபஞ்சத்தை நினைத்தாலோ பூமிகூட ஒரு அணுத்துகள். கண்ணுக்குத் தெரியாதது என்பதை சொல்ல வேண்டியதில்லை.

ஊழலிருந்து, கையூட்டிலிருந்து நமது வீடுவரை

ஊழல் என்பதும் நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒன்றாகி விட்டது. எதிலாவது லஞ்சமோ, கூடுதல் வரும்படியோ இல்லை என்றால், அது அசாதாரணமாக, ’நார்மல்’ அல்லாமல் தோன்றுகிறது. இதை நமது சமூக அரசியல், பொருளாதார கலாச்சாரத் தளங்களில் மிகச் சாதாரண நடைமுறையாகக் காணலாம். இந்தச் சீரழிவுக்கு காரணம் காண்பதோ அல்லது தீடீரென ஒழித்துவிடலாம் என்று கனவு காண்பதோ நடைமுறைக்குச் சாத்தியம் அல்ல.

ஒரு மஹாத்மா காந்தியோ அல்லது அவரைப் பகடி செய்வது போல் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும் ஏமாற்றுக்காரர்களாலோ இந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்த்து விடலாம் என்று நினைப்பதும் வெட்டிக் கனவே. எல்லாச் சட்டங்களையும் மதித்து நடக்கும் சாதாரண ஏழை மனிதனைத் தவிர மற்ற அனைவரும் இதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். கடைக்கோடியில் இருக்கும் மனிதனும் ( வேறு சமூக மட்டங்களைச் சேர்ந்த இளிச்சவாயர்களும் இதில் அடக்கம்) தன்னால் முடியவில்லை என்பதால் நேர்மையாக இருக்கிறானோ என்று கூட நினைக்கத் தோன்றுகிறது. நாம் பேசிக் கொண்டே இருப்பது தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாமலிருக்க்க் காரணம் என்ன என்று யோசித்தால், நாமும் இந்த ஊழலில், கையூட்டில் மிக அதிகமாக ஊறிவிட்டதுதான் காரணம்.

இரண்டாவதாக ஊடகங்களில், ஊழலுக்குக் கிடைக்கும் அளவு மரியாதையும், விளம்பரமும், நல்லவர்களுக்கோ நல்ல விஷயங்களுக்கோ கிடைப்பதில்லை. ஏனெனில் ஊடகங்களின் நிதி ஆதாரத்தில் இந்த ஊழலும் முக்கிய இடம் வகிக்கிறது. ஏதாவது ஏடாகூடம் செய்துதான், அந்தத் தொழிலும் நடக்கிறது.
ஊழல் மூலமும் கையூட்டு மூலமும் கிடைக்கும் பணம் நமது வாழ்வின் ஆதாரமாகிவிட்டது. அதன் மூலமாகவே நமது மற்ற நடவடிக்கைகளில் நமக்குப் பழகிப் போன ஆடம்பரத்தின் ஆரம்பம் இருக்கிறது. ஊழல் செய்தவன் அநியாயக்காரன் என்பதிலிருந்து தொடங்கி, ஊழல் செய்யாதவன்தான் பைத்தியக்காரன் என்றிருந்த காலமும் போய், இப்போது நேர்மையாக நடப்பவன் தான் ஏமாற்றுக்காரன் என்ற நிலைமை வந்துவிட்டது. நமக்கு எல்லோருக்குக் பங்கிருக்கும் ஒரு சமூகக் கேட்டைச் சில மாயக்காரர்கள் வந்து நீக்கி விடுவார்கள் என்பது பித்தலாட்டம்.

அன்னா ஹசாரேயும் அவரது கூட்டமும் ஊழல் செய்வதில்லை என்றே வரித்துக் கொண்டாலும், அவர்களைத்தவிர பலகோடிப் பேர் ஊழலிலும், கையூட்டிலும் ஊறித்திளைத்தவர்கள் என்பதை மறந்து விடமுடியாது. அவர்கள் எந்தச் சட்டம் வந்தாலும் தங்கள் கைவரிசையைக் காட்டக் கூடியவர்கள்.

மேலும் ஊழல் என்பது, பொருளாதாரக் காரணங்களினாலும் ஏற்படுகிறது என்பதை ஒதுக்கிவிட முடியாது. விரைவில் பணக்காரராக விரும்பும் ஆவலும் அதற்கான உந்துதலைத் தரும் சமூக நடைமுறையும் ( பணமிருந்தால் எதையும் செய்யலாம். சட்டம் ஒன்றும் செய்யாது என்பது போன்ற நடைமுறைகள் ) இருக்கும்வரை ஊழலின் வேர்கள் இருக்கத்தான் செய்யும்.

பணத்துக்கு இருக்கும் மதிப்பு அறிவுக்கு இருக்கிறதா? பணத்துக்கு இருக்கும் மதிப்பு நேர்மைக்கு இருக்கிறதா? நல்ல கவிஞனுக்கோ, தத்துவஞானிக்கோ சிந்தனையாளனுக்கோ சமூகம் என்ன மரியாதை தருகிறது? இவை என்றும் நம்முன் உள்ள கேள்விகள். பணம் எதையும் வெல்லும் என்ற நிலைமை இருக்கும் வரை, பணத்தை மட்டுமே நோக்கிய மக்கள் திரளின் பயணம் இருக்கும். பணம் சிலருக்கு நேர்மையான உழைப்பின் மூலம் கிடைத்ததாய் அவர்கள் நம்பக் கூடும். மற்றவர்கள் அதையே மற்ற வழிகளிலும் அடையத் துடிப்பதும் நடக்கும். இந்த நேரத்தில் ஒரு வாசகம் ஞாபகம் வருகிறது. “ஊசிமுனைத் துளை வழியே ஒட்டகம் சென்றாலும், பணக்காரம் சொர்க்கம் செல்ல முடியாது”.

ஒரு சமூகத்தில் அனைத்து மனிதர்களின் உழைப்பையும் ஒரு கூடையில் வைத்தால், அந்தக் கூடையில் இருந்துதான் அனைத்துப் பொருட்களும், தேவைகளும் நிறைவு செய்யப்படும் என்று ஏற்றுக் கொண்டால், உழைக்காமலே அந்தக் கூடையில் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளும் நபர்கள் இருக்கும் வரை, அவர்களுக்காகவும், மற்றவர்கள் உழைக்க வேண்டியிருக்கும். கூடை நிறைவதற்கான உழைப்பாளிகளின் பங்களிப்பு, உழைக்காத மற்றவர்களூக்காகவும் சேர்த்துத்தான் இருக்கும் இந்த இடைவெளியைப் பணம் என்னும் காகிதம் நிரப்புகிறது. அது நாய் விற்ற காசா? ஊழலில் விளைந்த பணமா என்று யோசித்தால் தீர்வு இல்லை.

ஊழலை ஒழிக்க முடியுமா என்ற கேள்விக்கு பதில் நாம் உண்மையிலேயே உழலை ஒழிக்க விரும்புகின்றோமா என்பதிலும் அதற்காக என்ன செய்ய விரும்புகிறோம் என்பதிலும் இருக்கிறது. வரதட்சனைக்கு எதிராகச் சட்டம் இருந்தும், அதற்காக யாராவது வருந்துகிறோமா? வரதட்சனைக்கு எதிரான சட்டத்தைக் கண்டு பயப்படுகிறோமா? வரதட்சனை வாங்கவிரும்புகிறோமா? அல்லது வாங்காமல் இருக்க விரும்புகிறோமா? பெண்களைச் சமமாக மதிக்கிறோமா அல்லது மதிக்க விரும்புகிறோமா? இரண்டுக்கும் தீர்வு ஒன்றுதான். கொடிய சட்டங்களைக் கொண்டுவந்து விடுவதால் மட்டுமே எதையும் மாற்றிவிடமுடியாது. என்ன செய்யலாம்?

மனிதனின் தேவைகள் அதிகமாகின்றன. அதற்கான விலைகளும் அதிகமாகின்றன. ஆசைக்கும் விலைக்கும் உள்ள தூரமே ஊழல் நிரப்பும் இடைவெளி. பேராசையைக் கொஞ்சம் குறைக்கலாம். உலகத்தின் பொருட்களை அளவுக்கு அதிகமாக உபயோகிப்பதைக் குறைக்கலாம். உழைக்காமல் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையைக் குறைக்கலாம். அடுத்தவனின் பணத்தை எளிதாக அடைய முயலாமல் இருக்கலாம். குறுக்கு வழியில் அடுத்தவன் நிலைக்கு உயரவேண்டும் என்று நினைக்காமல் இருக்கலாம். பணத்தைத் தவிர, ஆடம்பரத்தைத் தவிர, பல நல்ல பொருட்களும், கலைகளும், விஷயங்களும் இருப்பதை அடைய முயலலாம்.

எளிமையான தீர்வுகள் இருந்தால் நல்லது. ஆனால் சமூகத்தில் எதுவும் எளிமையான வகைப்பாடுகளுக்குள், தீர்வுகளுக்குள் அடங்குவதில்லை.

ஏழாம் அறிவு எனக்கு எட்டாது.

வழக்கம் போல தமிழ் சினிமாவில் மீண்டும் ஒரு கார்டூன் படம் வந்திருக்கிறது.
முருகதாஸ் என்ற இயக்குனரின் ஏழாம் அறிவு திரைப்படமா என்று கூட யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.தமிழின் பெருமையைத் தவறான உச்சரிப்பில் பேசித் திளைக்கும் சுருதி ஹாசன் நடிப்பு பரவாயில்லை. போதிதர்மனுக்கும், தமிழுக்கும் இந்தப்படத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் ? முருகதாஸ் ஒரு அறிக்கை விட்டாரென்றால் அறிந்து கொள்ளலாம். படத்தில் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ள முடியாது. இந்தப்படம் எடுக்க அவர் போதிதர்மன் பற்றிப் படித்தாராம். உதயநிதி, ரெட் ஜெயந்த் என்ற பெயர்களைப் பார்த்த பிறகு விமரிசனம் செய்யத் தோன்றுவது தவறுதான். சூர்யா பாவம் பால்வடியும் முகம். அவருக்கு சண்டை போடும் வேடம். பல கார்கள் உடைகின்றன, ஏமாந்த தமிழனை இன்னும் ஏமாற்ற
பிரபாகரன், ஈழம், வீரம், வரலாறு என்று சில வார்த்தைகள் வருகின்றன.
ஒரே ஒரு விஷயம் புதியது. பெண்ணை காதலிப்பது தவிர வேறெதற்கும் பயன்படுத்தாத வாடிக்கையை மாற்றுவார்கள் என்று நினைப்பதற்குள் மீண்டும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறிவிட்டது. ஓயாத சத்தம். தமிழென்றே புரியாத பாட்டும் இசையும். ரொம்ப உன்னதமான படம். தமிழின் சினிமா வரலாற்றில்.... இதற்கு மேல் எழுத முடியவில்லை. உணர்ச்சி மேலோங்குகிறது.

The truth about popularity or manufacturing popularity.(unfinished)

Popular things and persons are popular not because the fact that they are born popular. More often than not, popularity of popular things are manufactured. This may seem too simple but it is not. Sentiments of the public can be so manipulated so as to make something popular. It is not the case that anything and everything can be made popular by manipulation. But anything and everything that is popular, had in the fact been manipulated in the past on the way to its popularity.
Throughtout history it has been the practice of the powers that be to create something popular in order to divert the attention of the public from what is real or substantial. The concept of ‘entertainment’ is designed to suit the existing power structure. Anything not suitable for the powers that be becomes ‘boring, serious and uninteresting’. Common people fall victims to this easily. Once some people are convinced, a chain reaction or wave effect is sought to be created so as to make others also become victims of this.
Let us take most popular phenomenon in this society, Films. Films are entertainment. The innocuous term of entertainment ignores the fact that entertainment also makes impact on the society. It may impact the ways of dressing, the most obvious. Other impacts are on ways of behaviour, thinking etc. These effects are most likely on the superficial things. But with all the superficial things, there is also a baggage of intrinsic values that are sought to be conveyed. But on all occasions only the only the superficial and things that are not substantial have succeeded in grabbing the attention of the masses.
Even among the people who are involved in Films, those who are more popular are those who are more visible and the more they are visible the more popular they become. This is a vicious cycle. This visibility is manipulated so that some people are always visible and others are not. This is done by the media. Even in the age of internet that is wide open and that which appears uncontrollable, there are ways by which you can manipulate visibility of a website or page to the detriment of others. Some tamil aggregators are doing this successfully but discreetly. The point is that visibility can be controlled.

Secondly, opinions genuine and non-genuine that are floated on the things or persons that are visible. Selected genuine and others mostly gossips are circulated in the media so that some thing or other is always on the news. Newspapers and mostly tamil magazines carry a lot of trivia. Since people spend their time reading this and they are stated to be interested in such things, more erudite opinions or reasonable things or information that seek dispersal are sidelined and ignored.
Writing or talking about a thing or a person in superlatives is a common disease among Indians particularly Tamils. While there are real achievements that deserve international acclaim, there are others projected as excellent that are mediocre or simply worst. The Chief Minister while in office, becomes the best tamil poet, actors while popular become the best actors in the world. This is repeated so often, it becomes a widespread hype not supported by any body of evidence. Simply it is not necessary.
It has been recorded that a certain actor of yesteryears had organized gangs of goon to enact spectacles that ordinary people may take it that it is a genuine expression of admiration. Posters of his films were garlanded by fans, posters of films of his rivals were torn or smeared with cowdung as a way of degrading his position. All his past sins were washed when he became a politician and his popularity increased further.

அறிவுக்கனி (விலக்கப்பட்டது)


அறிவு மத இலக்கியங்களில் வேண்டாத பொருளாகவே, விலக்கப்பட்ட, வெறுக்கத் தகுந்த மதிப்பீடாகவே காட்டப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஆதாம் விலக்கப்பட்ட கனியான அறிவை உண்டதனால் வெட்கம் உண்டாகி இறைவனின் சாபத்துக்கு ஆளானான்.
இதை இன்னொரு பொருளிலும் காணலாம். மனிதன் காட்டுமிராண்டியாக அலைந்த வரை மிருகமாக வாழ்ந்தான். தான் அறிவு பெறும் நிமிடத்தில் வெட்கப்படவேண்டிய வாழ்க்கை வாழ்வதை உணர்ந்து, ஆடை அணிந்து கொண்டான். ஆடை அணிதல் என்பது குளிரிலிருந்தும், வெம்மை- யிலிருந்தும் காத்துக் கொள்ள முடியும் காத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்னும் அறிவு பெற்றதும் அவனுக்கு இறைவனிடம் இருந்து சாபம் வருகிறது. அதாவது இறைவனின் அன்புக்குத் தகுதி அற்றவனாகிறான். இறைவனிடமிருந்து தள்ளிச் செல்கிறான்.
இந்தக் கதை இன்னொன்றையும் நமக்குச் சொல்கிறது. மத குருக்களும் சாமியார்களும் மனிதன் தனது அறிவை உபயோகிக்கும் தருணத்திலிருந்து அவன் தங்களின் பிடியிலிருந்து தப்பிவிடுவான் என்பதை அறிந்து கட்டிய புனைகதை இது. மனிதன் இன்று அறிவினால் ஆளப்படும் உலகத்தில் வாழ்கிறான். மத்த்திற்கும் அறிவுக்கும் எந்த உறவும் இல்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.
திருவிளையாடல் புராணத்தில் (திரைப்பட்த்திலும் தான்), சிவன் அறிவுக்கனிக்காக உலகத்தைச் சுற்றிவரச் சொல்லும் போது, உலகத்தை உண்மையிலேயே சுற்றிவரும் முருகனுக்குக் கிடைக்காத அறிவுக்கனி, தன் தாய் தந்தையரைச் சுற்றிவரும், பிள்ளையாருக்குக் கிடைப்பது பைபிள் கதையின் இன்னொரு உருவம். இங்கே, உலகத்தைச் சுற்றி அனுபவத்தின் மூலம் சேகரித்து வருவது அறிவு அல்ல, தாய் தந்தை சொல்வதே அறிவு என்னும் ‘அறம்’ உணர்த்தப்படுகிறது. இது அறிவைப் பெறுவதற்கான வழி அல்ல. அன்னை தந்தையரின் அன்புக்கான, அடக்கு முறையை அறிவு என்ற போர்வைக்குள் வைத்து மூடும் கண்கட்டி வித்தை.
செய்து பார்த்தல்,, தவறு செய்தல், மீண்டும் செய்துபார்த்தல், தேவையான அறிவைப் பெறுதல் என்ற நடைமுறை ரீதியான அறிவு பெறும் முறைக்கு எதிரான, கற்பனையான வழியை முன்வைக்கும் மத வாதிகளின் அறங்கூறும் கதை
அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம்,, செய்முறை, தன் அனுபவம் என்ற அறியும் முறையை எப்போதும் நமது பழைய கலாச்சாரம் அடக்கியே வந்திருக்கிறது.
மதுரகவி ஆழ்வார் என்ற ஆழ்வார் முதலில் ஊமையாக இருந்தார். இறைவன் மீது பக்தியுடன் இருந்தார். பின்னர் வடக்கிலிருந்து வந்த ஒரு முனிவரிடம் ஆசி பெற்றார். அதன் பின் மாபெரும் ஆழ்வாரானார். திருமூலரும், வடக்கிருந்து வந்த குருவிடம் ஆசி பெற்றதும் பாடலியற்றும் வன்மை பெற்றார். தத்துவம் பேசினார்.
இந்தக் கதைகள் அனைத்தும் மறைப்பது ஒன்றுண்டு. அறிவு என்பது படித்து, அறிந்து, உழைத்துப் பெறுவதல்ல. அது வானத்திலிருந்தோ, குருவிடமிருந்தோ திடீரென்று விழுவது.
இந்த முறையில் தான் நியுட்டன் மீது ஆப்பிள் விழுந்ததும் அவருக்கு புவி ஈர்ப்புப் பற்றிய அறிவு ஏற்பட்டது என்பதும். அவர் இயற்பியலில் அதுவரை ஈடுபாடு கொண்டிருந்ததும் அதைப்பற்றி அறிந்து கொள்ள பலவருடங்கள் உழைத்ததும் ஆப்பிள் விழுந்த கதையில் மறக்கப்பட்டு விடும்.


புத்தருக்கும் இது நேர்ந்திருக்கிறது. பல ஆண்டுகள் (ஏழாண்டுகள்?) அவர் காட்டில் இருந்து பட்டினிகிடந்து உடல் வற்றி வதங்கி இறக்கப்போகும் தருவாயிலிருந்து மீண்டதும், அதற்கு முன்னர் ஒரு மன்னரின் மகனாக எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்ததும், தவமிருந்ததும் ஒதுக்கப்பட்டு, போதி மரத்தடியில் அவருக்கு அறிவு கிடைத்த்தால், போதி (அரச மரம்) இன்று வரை புனிதமாகக், கருதப்படுவதும் உண்மை. பெருவாரியான மக்களிடம் அறிவு பெறும் முறை பக்தியாக அல்லது பெரியோருக்குச் செய்யும் மரியாதை மூலம் எழுவதாக கட்டமைக்கப் படுகிறது.
இரண்டாவதாக, கேள்வி கேட்பது என்பது ஆசிரியரைத் துன்புறுத்தும் செயலாகப் நோக்கப்படுகிறது. யோசிக்கவைக்கும் கேள்விகளை எதிர்நோக்க முடியாத ஆசிரியருக்கு அது துன்புறுத்துவது தான். அதற்காக மாணவனைக் குறைசொல்லிப் பயனில்லை. ஆசிரியர் தன்னை கேள்விகளை எதிர்நோக்கும் வகையில் தகுதிப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். இதே அடக்கு முறைதான் அலுவலகங்களிலும் செயல்படுகிறது. எந்த ஒரு விஷயத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தினாலும், அது எதிர்ப்பாகவே பார்க்கப்படுகிறது. எல்லாம் அதிகாரம் அல்லது அதிகார எதிர்ப்பு என்ற இரட்டை நிலையில் வைப்பதால் அறிவும், சரியான பார்வையும் இந்த இரட்டை கரைகளுக்கு இடையே மூழ்கி மடிந்து விடுகின்றன.
இதற்கு மேல் இன்னொரு பண்பு இந்திய நாட்டில் காணக்கிடைக்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு மாபெரும் விஞ்ஞானி இருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவர், பலகாலம் உழைத்து, விஞ்ஞானத்தில் தேர்ச்சி பெற்று, வித்தகரான பின், பொது ஊடகங்களில் பேட்டி அளிக்கும் போது தன்னை இறைவன் அருள், அல்லது குருவின் அருள் பெற்றவராகக் காட்டிக் கொள்ள முனைந்து, அவர் விஞ்ஞானியானதற்குக் காரணம் அவரது உழைப்பு என்பதை அழுத்திச் சொல்லாமல் விட்டு விடுவார். எல்லாம் இறைவன் வரம் என்று கதை முடிந்து விடும்.

One Sentence

That was to be the day of judgement for her. This was not biblical, but corporeal. It should have been a surprise for him that a doctor can talk about a patient in biblical terms. The question of his mother’s life, - a mother who was a great worshipper of Shiva - everybody believed, is in the hands of a Christian doctor, Sebastian Selva Kumar. Sampath was waiting for him. No one believed that there was anything more than bare bones and skin in the body of Sankaramma. Where did god hide life in this body, slowly but irretrievably, dissolving in the air, like camphor? He wanted to ask the doctor. Whatever little science he had studied indicated that even the doctor may not know.

Sampath’s brother was studying in XII th class and preparing for the government examination. To them as well as of those patients in this ward, Sabastian was the Shiva, Jesus and Allah all rolled into one, to each according to his faith. The doctor does not seem to believe that he had this power. He spoke like a meditating saint, very rarely, only when necessary. His students who came with him faithfully took notes of observations he was making of the progress of the patients. He was very careful with his words and added always that it was his opinion and it may turn out to be true or otherwise, as every patient is unique creature of god that may have a surprise or two. But his statements mattered for others. He knew he was no god. But his patients granted him that status.

Sampath thought about his mother. What would she be doing at this hour? She might be sleeping or moaning or crying in pain. He can enter the ward and see her. Just for one more time. Visiting her will increase his grief and if she is awake, her pain of seeing someone dear to her in pain. Her dried skin, weak and thinned body and her melancholy filled eyes. His eyes filled in tears. What was his first memory of her? He could not exactly recall. He was aware that this could be the last.

Fifty three years ago when Sankaramma was born, an eminent astrologer had told her father that she would be the star of luck for this family and she would outshine everyone in this family. This was when daughters were considered a liability. Her father had dreams of her becoming a doctor. Even shortly before his death, when he was hospitalised for the last time, he spoke to the doctor treating him as if his daughter is treating him. His dreams on her prosperity and fame died with him. Sampath had heard his grandfather saying his forgotten dreams when he was a boy. She had become a clerk in the Government. There was no option.

At the crucial period of her school final examinations she had developed a fascination for a friend of hers. He had built castles in the air where both of them could fly and live without caring about the world. She was more than willing to travel to the dreamlands love and wander far and wide like Alice in the wonderland. But when the results of the examinations were out, she realised that instead of moon she had landed in an abyss of mediocrity. The boy-friend vanished into a different city as his father was transferred and she had to pursue a science course. Her unfulfilled love infuriated her so much that she had decided to become a nun or to be a spinster.
Love and boys had become detestable. Later till her marriage to an unknown drunkard she never entertained any advances from boys. One thorn had spoiled her flower. Becoming a doctor remained a dream.

Her marriage was arranged with all the paraphernalia that accompany marketing a Hindu girl to a bridegroom. But the most important of all, the character of the groom was never in doubt. It was left to the imagination of the family of the bride and practical wisdom of the bride after the marriage.

Raja revealed his mysteries one by one after the marriage. He was one of the saints during the day who became philistines during nights. He had installed in the one bedroom house an almirah that contained not his or her clothes but numerous bottles of liquor whose colours varied from black to yellow. Clothes covered the bottles. Sampath had heard about his father from his sister and mother. He was surprised that a father could be so good that he never eat anything in the house and drunk nothing but liquor of high quality. He proved that a man alone could spoil the life of the family despite the best efforts put in by everyone except him, before dying at the age of 42. Family felt that impact of his reign of 10 years terror lasted more than a life time. The scars were still visible and painful.

Sankaramma was happy when he died. But she had to behave like a Hindu wife mourning for her husband till he reached heaven and she the hell. She was anxious about her as well as her children’s future. But future without a husband would not be as bad as if he had been alive and kicking, literally.

\Now she was lying on the hospital bed for the last eight months. Neither the doctors nor the family were more knowledgeable about the final outcome of the treatment now than at the time of her entry into the hospital records. She has never understood the ways of the god who had given her only misery and abandoned him only to remember at the times of worst pain. May be she was not a part of his game but he was a part of her sufferings. Cancer had been the last nail in the coffin of her religion. No amount of guarantee of a good life in heaven can sustain her belief on earth. She wanted to an end to her suffering. She had no desire for pleasures of heaven when she has faced the worst distress on earth.

Doctor came at five. Sampath was standing beside her bed. Doctor took out the treatment papers and the reports of the latest test. Doctor looked at the papers for a long time. For sampath it looked ages. There was no expression on doctor’s face. It seemed that he was reading everything, ever written in this world from rig Veda to bible, to the latest editorial in today’s newspaper. Mother and son were looking at the doctors. He was the God.
Doctor turned and smiled without parting his lips. “You are cured for now”. He was telling many more things that they did neither follow nor understand. His first few words were enough.

கடிதம்

அன்புள்ள அப்பாவுக்கு, இதை எழுதும் போதே சந்தேகமாகத்தான் இருக்கிறது எனக்கு. அன்புள்ள அப்பாவா நீங்கள்? அதை பல நேரங்களில் மனம் உணர்ந்ததே இல்லை. ஆனால் அவர் தான் எனக்கு அப்பா என்றான பிறகு. அது ஏதோ பதவியைப் போலவே உங்களைத் தொற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். தகுதி இருக்கிறதோ இல்லையோ தலைவனாகி விடுகிறவர்கள் போல. நானும் உங்கள் மகளென்றே சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது. வேறு அடையாளங்கள் இருக்க வேண்டும் என்றே நான் விரும்புகிறேன். அதற்கான போராட்டம் இந்தக் கடித்த்தின் மூலம் தொடங்குகிறது.

பதினேழாவது வயதில் நான் என் பள்ளியில் படித்த ஒருவனுடன் ஓடிப் போன போது, நீங்கள் தேடி வரக்கூடும் என்றே எதிர்பார்த்தேன். அந்த நேரத்தில் உங்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்த விஷயங்களை போட்டு உடைக்க வேண்டும் என்ற வெறியில் தான் இருந்தேன். நீங்கள் அப்படி ஒன்றும் அப்பாவி அல்ல என்று அன்றுதான் தெரிந்தது. உங்கள் கபடங்கள் வெளிவந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்து கொண்டீர்கள். ஓடிப்போன பெண் என்ற எனது பிம்பம் உங்களது கள்ளத்தனங்களை மறைத்து வைக்கும் இரும்புப் பெட்டியாகி விட்டது. நீங்கள் நல்லவர் அநீதி இழைக்கப் பட்டவர் என்ற பிம்பத்தை இன்னும் சமூகத்தின் முன் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். கெட்டிக்காரர்தான். இதை முழுமனதோடு சொல்லுகிறேன். உங்களது ஐம்பத்தி ஆறு வயது வரை ஒரு ஏமாற்றுக்காரரான நீங்கள் உத்தமனைப் போல வேஷம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அதுவே பெரிய சாதனைதான். உங்களை நெருங்கி வந்த பெண்கள் தங்கள் நலனுக்காக வந்தாலும், உங்களின் வேஷத்தில் ஏமாந்தவர்கள் தான். அவர்கள் அவ்வாறு ஏமாற விரும்பியே கூட வந்திருக்கலாம். ஆனால் அம்மா அப்படிப் பட்டவள் அல்ல. முழுமையாக உங்களிடம் ஏமாந்தவர்.

உங்கள் முதல் மனைவியும் அப்படித்தான். இரண்டாவதாக அம்மாவை மணம் முடித்தபின் அவருக்குத் தெரியவந்தது உங்கள் கபட நாடகம். மணம் முடிக்கும் போது அம்மாவுக்கு நீங்கள் ஏற்கனவே மணம் முடித்தவர் என்று தெரியாது என்றே எங்களிடம் சொல்லி வந்தார். அது உண்மையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே இப்போது தோன்றுகிறது. எந்தப் பெண்ணுக்கும் தெரிந்திருக்கக் கூடும். தனக்கு மணம் முடியவில்லை என்ற ஏக்கத்தினாலோ அல்லது தனக்கும் தன் தங்கைகளைப் போலவே திருமணம் முடியாமலே போய்விடக்கூடும் என்ற பயத்தினாலோ அவள் உங்களுடனான திருமணத்துக்கு ஒத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும். ஜாதி விட்டுத் இன்னொரு ஜாதியில் திருமணம் செய்து கொள்வதைக் காட்டி நீங்கள் அத்திருமணத்தை எளிய முறையில் நிறையப் பேருக்குத் தெரியாமல், கோவிலில் வைத்து முடித்ததால், இருவருக்கும் வசதியாகி விட்டது. யாரிடம் யார் ஏமாறுவது? எப்படித்திறமையாக ஏமாற்றுவது என்ற போட்டிதான் உங்கள் திருமண வாழ்க்கை. சமூகத்தைப் பார்த்து இப்போது தெரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். பலரது வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கிறது. நேசமற்ற பிணைப்பு. இதுதான் திருமண உறவு. கடனுக்காக அழுவது. இருவரும் பொருளாதார ரீதியில் சுதந்திரமாக இருக்க முடிந்தால் ஒரே கொட்டடியில் இருக்கும் ஆடுமாடு போல கூடுவதும் இருப்பதுவும் (அதை வாழ்வதென்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?) வாழ்வின் தின நடவடிக்கைகள்.

வேண்டா வெறுப்பாக குழந்தைகள் வந்துவிட்டன. நான் பிறந்தது ஒரு தவறாக இருக்கலாம். ஆனால் நான் மணம் முடித்துக் கொண்டது தவறல்ல. என்னுடன் படித்த பையனை பள்ளியில் படிக்கும் போதே திருமணம் முடித்துக் கொண்டது நான் தெளிவாக சிந்தித்து எடுத்த முடிவுதான். என்னைப் படிக்க வைப்பதற்கோ, திருமணம் முடித்து வைப்பதற்கோ சற்றும் தகுதி இல்லாதவர் நீங்கள். உங்களால் என் வாழ்வை இருளாக்கி இருக்க முடியும். ஒரு தீபத்தை ஏற்றும் மனநிலை உங்களுக்கு இல்லை. இது ஒரு அப்பாவின் மீதான கொடூரமான குற்றச்சாட்டாக இருக்கலாம். பெண்களின் மீது வன்முறையை, பிரயோகிக்கும் ஆண்களுக்கு இது மிகவும் மிதமான பாராட்டு.
நீங்கள் என்னை இறந்துவிட்டதாகக் கருதுகிறீர்கள் என்று கேள்விப் பட்டேன். இந்தப் புறக்கணிப்பு ஒன்றும் புதியதல்ல. உள்ளே ஒளிந்திருந்த பொறுப்பற்ற தன்மையை நான் முன்னமே கண்டு கொண்டுவிட்டேன். என்னைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் நீங்கள் அதை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அதிர்ந்து அடிபட்டவரைப் போல நடிக்கிறீர்கள். மற்றவர்களுக்கு அது போதுமானது. உங்களுடனேயே பதினெட்டு வருடங்கள் கழித்த எனக்குப் புரியும். ஒருவேளை உங்களுடன் தொடர்ந்து இருந்திருந்தால் எவனாவது கையில் என்னைக் கொடுத்துவிட்டு சனியன் ஒழிந்தது என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டிருப்பீர்கள். நான் எனக்குப் பிடித்த எவனோ ஒருவனுடன் ஓடிப் போய் உங்களை அந்த நிலைமையிலிருந்து விடுதலை செய்துவிட்டேன். எனக்குப் பிடித்தவனுடன் நான் இருப்பது வெற்றியோ தோல்வியோ அல்ல. அது என்னுடைய தேர்வு. மோசமான தேர்வாக இருக்கும் வேளையில் அதை மாற்றிக் கொள்ளும் உறுதியை நான் கொண்டிருப்பேன். அதைத்தான் நான் நிரூபித்திருக்கிறேன் இப்போது. உங்கள் சங்கிலியில் கட்டப்பட்ட நாயாக இருந்தால், சங்கிலியைப் பிடித்திருக்கும் கை மாறுமே தவிர சங்கிலி அல்ல. இப்போது நான் மணம் முடித்திருக்கும் அவனும் என் சங்கிலியை இழுக்க முயன்றால் அறிந்து கொள்வான். அது முன்னரே நான் உடைத்தெறிந்துவிட்ட சங்கிலி அது என்னைப் பிணிக்காது என்று. ஒரு பாதுகாப்புக் கருதியே இப்போது அவனுடன் இருக்கிறேன். அது சிறை என்றாகும் போது அதை உடைத்தெறிவேன்.
அம்மாவை நீங்களும் அவள் வீட்டாரும் பூட்டி வைக்கக் கட்டியிருக்கும் கலாச்சாரச் சிறையை அவளால் உடைக்க முடியாது. அவள் சிறகையும் கால்களையும் ஒடித்துக் கொண்ட பறவை. உங்கள் கூண்டுக்குள் இருக்கட்டும். கூண்டிலிருந்து வெளிவந்தால் ஒருநாள் என்னுடன் அவள் வானில் பறக்கலாம். துணையோடோ அல்லது தனியாகவோ. அவளுக்கு இந்தக் கடித்ததைக் காட்டினால் எழுதிய விஷயம் எதுவும் புரியாது. புரிந்து கொண்டால் அவள் உங்களுடன் இருக்க முடியாது. அவளுக்கு புரிந்து கொள்ளும் உறுதி வரும் வரை காத்திருப்பேன். உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் அவள் புரிந்து கொள்ளாமலே இருந்துவிடக்கூடும்.

கார்த்திகா.

விஞ்ஞானிகள் சில கேள்விகளை சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது . புதிய புதிய மருத்துவ முறைகளை செயல்படுத்தி பிறப்பிலிருந்து அல்லது மரபு வழியில் தொடரும் உடல் குறைபாடுகளை, அல்லது நோய்களை நீக்க, உடலியல் மருத்துவத்தை பயன் படுத்துவதன் மூலம் அவர்கள் கடவுளின் வேலையைச் செய்ய முற்படுகிறார்கள். அல்லது இயற்கைக்கு எதிரான வேலையைச் செய்கிறார்கள். உதாரணமாக பிறப்ப்பிலிருந்தே இதயச் செயல்பாட்டில் குறையுள்ள ஒருவனுக்கு உயிரியல் மருத்துவ முறையில் புதிய ஸ்டெம் செல்லை பயன்படுத்தி சரி செய்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த உடற்குறை அந்த மனிதனைப் பொறுத்த வரை இல்லாததாகி விட்டாலும் அவனுடைய மரபணுவில் அந்தக்குறை நீக்கப் படாததால் அடுத்த சந்ததியினரையும் அது தொடரும். இதனால் தனி மனிதனைப் பொறுத்த வரை நோய் நீங்கி விட்டாலும் அது பரம்பரையிலிருந்து விலகுவதில்லை. தொடரும் சந்ததியினரைப் பாதிக்கிறது.

ஆனால் இயற்க்கை தொடரும் சந்ததியினரை நோயிலிருந்து விலக்க ஒரு முறையைக் கடைப் பிடிக்கிறது. ஒவ்வொரு சந்ததியிலும் கடுமையாக வளரும் நோய் ஒன்று, ஒரு சந்ததியின் ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனிடம் முற்றி அவன் மரணம் அடையும் பொது அந்த மரபணுவை அந்தச் சந்ததியிடமிருந்து விலக்கி விடுகின்றது. அதனால் நீண்ட பரம்பரையிலிருந்து இயற்கை தானாகவே வைத்தியம் செய்து விடுகிறது. முதல் பத்தியில் சொன்ன நடைமுறையில் இது முற்றிலுமாக மறுதலிக்கப் படுகிறது. ஸ்டெம் செல் வைத்தியத்தில் பரம்பரை பரம்பரையாக விலக்கப் படாத நோய் தொடரும். அதனால் மேலும் மேலும் குறையுற்ற மனிதர்கள் பிறக்க வழியுண்டு.


இதன் தொடர்ச்சியாக ஒவ்வொரு சந்ததியிலும் மேலும் மேலும் குறைவுற்ற மனிதர்கள் பிறந்துவிட நேரும்.