Payment of reparations – Sashi Tharoor’s speech

            I watched Sashi Tharoor’s speech on the payment of reparation that Britain owes to India. It was a well argued, well presented and an eloquent speech.

            I also liked the content and delivery of the speech.  Rather it was one of the best speeches that I have heard recently. 

            But, it is a big but, when I thought over it... I came to realize that there is more danger in it than it shows and it disturbed me.

            Yes Britain opporessed and suppressed India.  That India was not this India of today. Even Britain of today is not that Britain that was an imperial power.  India of today is different from that imaginary India which did not exist politically.  We Indians imagine today a country in the past as if that existed politically. This India is only in the minds of political leaders rather than in reality.   There were nearly six hundred kingdoms and the people in those kingdoms were oppressed by their feudal lords called in many names like Kings and Emperors etc.  The people who have actually suffered have long gone and the present generation can only experience pain by emotionally recalling the history of oppression..  Yes, we should study history, we should not let it repeat itself.  But we should deal with history in an intellectual and rational way rather than in emotional way.

            In a country whre History refuses to get off from our backs it would be dangerous idea to speak or seek reparations fro the past sins or misdeeds that are perceived today to have happened long ago.  It is like Britains seeking reparations from Romans for their conquest of England in the beginnings of Christian era or from the French for their conquest of Britain in 11^th century.  The biggest oppression is history is the existence of caste.  It is even continuing today.  The moment the proposition of reparation is accepted, this juggernaut will star moving and mowing the present and the past. The atrocities committed by one region on other, one religion on other, one language on another will appear on the scene and we will be exposed to the fact that we have behaved more like savages than like human beings and will start behaving like savages in the present to say the least.

            Yes, we should know the past and not suffer its pains i.e. we should look at it as a relic or an used object no more useful now.  After 1947, our history should be assessed with reference to the promises we have made to ourselves in the form of Constitution of India.

            My answer to reparations is no for now. 

The New Confessions of an Economic Hitman,

 John Perkins.

            This polemical book is written by a man who, he claims, had worked as an economic hitman.  His job, though in a private company, was to work on the agenda of National Security Agency of USA.  It was to make USA and its companies dominate the economic sphere throughout the world.  However, his was one of the frontal organizations who sell the dream of prosperity to the unsuspecting countries. He would speculate with necessary skills of statistics etc that the country would grow economically and these projections would be used to lure them into debs which look initially attractive.  The terms and conditions of the debt would ultimately lead to a situation when these countries surrender their freedom of economic activity and would held hostage by the Multi National Companies that invested. The countries and the companies would use loans by IMF and World Bank whose agenda is to make them bankrupt.

            Initially, the leaders of the target countries would be convinced by false speculation of growth so that they yield to the demands of these companies in the form of favorable agreements, concessions to simply loot the country in the name of development.  If the leaders were not convinced they would be bribed, or threatened or if necessary removed politically by scandals or removed physically if necessary.   This the author says is the standard practice adopted for economical enslavement of the countries. This is staged in such a way that most of the people in those countries did not realize as to what has happened or they knew it too late.  The author describes some of the aspects of his work in countries such as Indonesia, Ecuador, Panama, Iran etc.  His confessions are in conformity with the information that can be gathered by any reader who can read between the lines of the news spread by the media. 

            As for the reasons for writing this book, one is moral i.e.  that is he feels guilty of enabling such dirty work.  Second is that these multinational companies are not only ruining the countries of the world but also his own country, USA.   He states that people of the USA are paying heavy price in economic terms because of the unscrupulous activities of these companies.  Third, he says, these companies spoil the environment in the name of development which cannot be sustained in the long term.

            This book is a thrilling political report about the economic situation in the world.  All methods, fair and foul were employed by the hitmen  He also says that today’s Economic Hitmen are far more ruthless and they try to achieve their goals without any compunction, everything for personal wealth.

            For the beginners this book may be a stunning revelation.  But it is a warning that people should not be mislead by the slogans of economic development, progress, prosperity debt and repaying capacity in the dream of becoming rich.

On writing – A memoir of the craft, Stephan King

This is the first book of Stephan King that I have read.  I have seen voluminous books with his names in the Library, but never dared to touch any of them.  I considered it below my standard to read any of the thrillers by any writer.  Yes I could have read them in my twenties but not now.  Still I had to confront him.  His name appeared in the credits of two films I liked. Doleres and Misery.  Rather, I first saw the tamil version of the film Misery and found it different and I had my doubts. It could not have been the original imagination of a tamil writer or Director.   Later when I watched Misery, it turned out to be true.  The story attracted my attention and I found Stephan King’s name for the first time on screen.  While watching another very interesting film, Doleres, I found his name in the credits.  But my interests stopped there.  The dialogues of the film mostly based on the novel, contained very sensible lines.  I liked them.

            This kindled my interest in Stephan King and I started reading this book now I am writing about.   First part of the book is the actual memoir.  Stephan King writes about his life from his childhood.  HE had developed a passion for his books in early childhood and in high school he started writing stories in the school magazine.  He narrates his struggles for becoming a writer while doing all kinds of odd jobs for survival. His father had left his mother and his mother had to take care of Stephan King and his brother with her meagrely income. His life had been a struggle.  He kept his passion for writing alive and tried to get his stories published.  Many of his initial stories had been returned with rejection slips.  Ultimately, one story was published and publisher had sent a cheque for an unbelievable amount, unbelievable for him, for it was equal to an year’s income of his mother.  He was dumbfounded for sometime and shared this news of his success with his mother.

            He also narrates one incident.  He was signing away his new books at a book store.  There was a long queue.  One man standing in the queue showed him one manuscript he had sent to him many years ago.  This man was a publisher of a magazine.  He had the habit of keeping all the manuscripts received by him in proper form.  This story was not published. This man, standing in the queue, showed this manuscript to Stephan King and sought his signature.   This is one of the memorable incidents cited in this book.

            In the second part of the book the author describes the method and nature of writing and explains the intricacies of writing stories to the new writer.  HE repeats many of the techniques of portrayal, story telling and careful use of language by giving concrete example.  This may be of help to a person aspiring to be a writer, i.e. commercial writer.  Some of the editing tips, language tips and narrative tips are very useful.  But I found it slightly boring, though I finished the book.  Meant for young ones interested in knowing the art of story telling.

Tunnel by Javier Sabato

The author was a physicist belonging to Argentina who became a writer in his later years. Let me first write about the book and later about the author.

            This is a novel in flashback mode.  Juan Pablo Castel, recalls the events that led him to murder Maria Iribarne.  He was a painter.  He notices one women looking at a painting for a longtime.  He misses her that day and tries to find and meet her.  He succeeds in finding her after a long search and after a lot of efforts he meets her.  He falls in love with her and she appears to have fallen in love with him but hesitates to plunge immediately.  But ultimately she expresses her love.  They have good times and bad times, they indulge in love and in fights over small matters. Often they make up when they meet again.  He feels that  her ways are mysterious and tries to find the mystery.  When he finds out that she has a husband, another lover and that he is the third or he wildly guesses that there may be others. When he comes to this conclusion he tells her husband. Her husband is a cuckold, that is he knows his wife’s affairs with other men.   Enraged, he murders Maria iribane.

            While reading the novel, I had been, out of my prejudice or the current political correctness, giving clean chit to Maria till the end when the myth was blasted.  She turned out to be really bad or Is she?  My heart, till the end, refused to believe that she may be bad. But that was the surprise.

            When I searched about the author, I found out that he had been a believer is communism in his younger days and involved in activities of Argentine Communist Party.  But slowly he had developed doubts about communism and came to know about Stalin.  He was sent to study in Lenin Internation School in Moscow.  On the way, he escaped to Paris from Brussels and returned to Argentina with a Doctorate in Physcis and was involved in academics till his middle age.  After that he decided to leave academics for writing.  Tunnel was his first novel.

            Tunnel it appears had been appreciated by Camus, Graham Green etc etc.for its existentialism. 

            I, after briefly reading about his life in politics in his younger years, may interpret this novel as a parady on his love affair with Communism.  He was initially attracted and fell in love with communism and over a period of time he finds about its other side. And finally by murdering Maria, he killed his belief in communism.

            The narrative was very fast moving and emotional.  A very good, small (100 pages) novel. I liked it. 

Laws of Medicine – Siddharth Mukherjee

             Having read two excellent books by Siddharth Mukherjee, that are ‘Emperor of All Maladies’ and ‘Gene – An intimate story’ I have become a fan of him

            He reinvigourated by interest in biology which was kindled by Richard Dawkins earlier.  This book, The Laws of Medicine’ is slightly different in focus in the sense that it talks about the dilemma, trials, errors and new knowledge gained by any doctor primarily due to his experience rather than strictly medical methodology and procedures.  IT is an essay on his experience as a doctor which he looks at objectively as a third person.

            There are immutable laws of physics and chemistry.  But in biology, he suggests that there are surprises, discoveries, experiences with patiens which can only be described as successful by chance. Or where an effect of a medicine gives not anticipated outcomes but unencountered fatal consequences.  Doctors have to face these kinds of situations in their routine.  One medicine which resulted in wonderful recovery of a patient, may turn out to be dangerous for another patient, though the procedure followed in the same.  Biology is not an exact science. 

            This book confronts the readers with the situation that trials and errors are the ways of medical practice and while there are set procedure for curing an illnesses you have to be ready for unanticipated outcomes.  For example, medical tests designed so meticulously, may give correct results in 99 cases but the same tests may not give correct results in one patient.  This may be a negligible percentage.  But you cannot always be sure that in a particular case the results may be correct.  You have to rely on other tests, other symptoms, or factors which existed which a doctor could not guess or anticipate.   Interpretation of data is required.  Here intuition works.  Sometimes it may not work.  But doctor has to decide.  This is Doctor’s Dilemma.

            Author gives an illustration.  There was a patient who came with the complaint that his weight was decreasing without any obvious illness or pain.  There was no fever, no pain and no symptom.  Scores of tests did not reveal anything wrong.  After many days, the doctor noticed the patient in the lobby of the hospital.  HE was discussing something with another man.  The other man’s dress/behaviour made the doctor guess his area of living.  It occurred to the doctor that the area was famous for drug addicts.  HE remembered that lab technician who drew blood from the patient had commented that the patient’s veins had all been pinched. The doctor connected the dots that the patient might have some connection with the drug users and the fact that his veins had been pinched many times.  HE ordered tests for HIV and the  blood tests confirmed HIV.     

            This books gives an useful insight into the minds of Doctors. 

விநாயக முருகனின் ‘சென்னைக்கு மிக அருகில்’

விநாயக முருகனின் முதல் நாவலான ‘ராஜீவ் காந்தி சாலை’யைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் இதுவரை அதைப் படிக்க முடியவில்லை.  ‘வலம்’ படித்தேன். அதன் மையக் கருத்து நன்றாக இருந்தாலும், ’நரிகள்” மனிதர்களை நினைவூட்டினாலும்,  சரித்திர நிகழ்வுகளை மீளூருவாக்கம் செய்தாலும் அதன் மொழியில் இருந்த ‘Objectivity’ யின் காரணமாக நேரடியாக பாத்திரங்களின் துயரங்கள் செய்திகளாகப் பதிந்தனவே அன்றி, உணர்ச்சிபூர்வமாக என்னைத் தொடவில்லை. இன்னும் நெகிழ்வான மொழி தேவை என்று நினைத்தேன்.

            ’சென்னைக்கு மிக அருகில்’ நாவலின் தலைப்பு சென்னையின் நில வேட்டைத் தொழிலில்  (ரியல் எஸ்டேட்’ டை வேறு எவ்வாறு அழைப்பது) மிக அதிகமாகப் பயன்படும் ஒரு மாயச் சொற்றொடர்.  திருச்சியைக் கூடச் சென்னைக்கு மிக அருகில் என்று சொல்லும் காலம் வரும் என்கிறார் வி.மு.

            பயிர்த்தொழில் செய்பவர்களின் நிலைமை, சென்னைக்கு அருகாமையில் இருப்பதன் காரணமாக நலிந்து, பணமென்னும் மாயையில் சிக்கி அழிவதையும், அவர்களது நிலங்களைப் பெரும் முதலைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பறித்துக் கொள்வதையும் கருப்பொருளாகக் கொண்டிருக்கிறது இந்த நாவல்.

            நிலத்தையும், அதன்மூலம் பணத்தையும் வெகுவாகச் சேர்த்தவர்கள் பண்பாட்டுத் தளத்தில், தொலைக்காட்சி நிறுவன்ங்களையும், நடிகைகளையும், தயாரிப்பாளர்களையும் தமதாக்கிப் பண்பாட்டு ஆதிக்கத்தைச் செலுத்துவதையும் சொல்கிறது கதை.

            விளிம்புநிலையில் இருப்பவர்களுக்கு எந்த இடமும் இல்லை.  மத்திய வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்குக் கனவுகளைக் காட்டி நிலத்தை அபகரித்து, வீடு தேவைப்படுவோருக்கு கனவுகளைக் காட்டிப் பணமூட்டைகளைச் சேர்த்து நிகழும் இந்த விளையாட்டில், எளியவர்கள் யாவரும் தமது இடம் எது என்று தெரியாமலேயே தடுமாறி அலைந்து ஓய்கிறார்கள் அல்லது தோற்று ஓடுகிறார்கள்.

        மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும் கதையோட்ட்த்தில் பண்பாட்டுச் சீரழிவின் அம்சங்கள் மிக நன்றாக காட்டப்பட்டாலும், உடற்களி பற்றிய நேரடி வர்ணனைகள் அடிக்கடி தேவையில்லாமல் சேர்க்கப் பட்டவை போல் தோன்றுகிறது.  பூடகமாகச் சொல்லி விட்டிருந்தால் நாவலின் போக்கில் எதுவும் பாதித்திருக்காது.  நாவலாசிரியரின் ‘அறம்’ குறித்த சந்தேகத்தை அது எழுப்புகிறது.

            விட்டு விலகி நின்று கதை சொல்லும் பாணியைக் கடைப்பிடிக்கும் விநாயகமுருகனின் கதாபாத்திரங்களின் துயரங்கள் மனதைத் தொடுவதில்லை. மூளையைத் தொடுகின்றன.  ஒரு கலைப்படைப்புக்கு உணர்ச்சிகளை எழுப்புவது சிறப்புச் சேர்க்கும்.  அல்லது அது ஒரு வெற்று விவரிப்பாகவே நின்றுவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது.  இதற்கு முந்தைய நாவலிலும் இதை நான் உணர்ந்தேன்.  வாசகனுடைய உணர்ச்சியைத் தீண்டும் படைப்புகள் அவனை மிகவும் பாதிக்கும் என்பதை நாம் அறிவோம்.  தமிழ்நாவலில் உச்சத்தைத் தொடும் கதாபாத்திரங்கள் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் உணர்ச்சிகளின் வழியே நம் உள்ளத்தில் புகுந்தவர்களே.

            இந்த நாவலின் போக்கில் அறம் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. அது தவறில்லை. அறம் என்பதன் மீதே நம்பிக்கையற்றுப் போக சமூகத்தில் அதற்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. ஆனால் ஆசிரியன் அறத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருப்பதன் காரணமாகத்தான் எழுதுகிறான்.   அதனால் மதிபீட்டுச் சரிவுகளைக் காட்டும் இந்த நாவலில் அறத்தில் குரலைக் கேட்க முடிவதில்லை.  எல்லாமே நடந்தே தீரவேண்டும் என்ற விதியின் கீழ் நடப்பது போல நிகழ்கின்றன.  ஆசிரியனின் பார்வை என்ன என்பது நமக்குத் தெரிவதில்லை. அவசியம் இல்லை என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம்.  நிலவேட்டைத் தொழிலில் அது காணாமல் போய்விட்டதை நாவல்  பதிவு செய்கிறது. 

இடக்கை – எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

            பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய கதைகளின் ஒரு பெரிய தொகுப்பைப் படித்திருக்கிறேன்.   ஒன்றும் ஞாபகத்தில் இல்லை. அவருடைய நூல்களை படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தும், படிக்க முடியாமல் போன அவரது கதைகள், நாவல்கள் பல உண்டு.  ஆனால், இணையத்தில் அவரது தளத்தைப் பெரும்பாலும் வாரத்திற்கு ஒருமுறையாவது படித்து விடுவேன்.  

            யூ டியுபில் அவரது பல உரைகளின் காணொளிப் பதிவுகளைக் கண்டு கேட்டபின், அவரைப் படிக்கும் ஆர்வம் மிகுந்தது.  அதன் தொடர்ச்சியாக இடக்கை என்ற புதிய நாவல் வெளிவந்ததும் அதை வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  இந்த நாவலைப் பற்றிச் சிலர் எழுதியதையும் பேசியதையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு, நாவலைப் படிக்கும் ஆர்வத்தில் இணையதளம் மூலமாக வருவித்தேன்.

            யாருடனோ உரையாடும் தொனியில் இந்த நாவலின் நடை இருக்கிறது.  இணையத்தில் அவரது பேச்சுக்களைக் கேட்ட அனுபவத்தில் வைத்துப் பார்த்தால் அவருடைய பேச்சும், இந்த நாவலின் நடையும் ஒரே போக்கைக் கொண்டிருப்பதாகப் படுகிறது. அவருடைய உரைகளைப் போலவே மிக மென்மையான தொனி. அடிக்கடி குட்டிக் குட்டிக் கதைகள் இடையிடையே வருகின்றன. நாட்டார் கதைகளின் நடையிலும் அதே நேரத்தில், சரித்திர நிகழ்வுகளைச் சொல்வதால், வரலாற்று நாவலோ என்ற மயக்கமும் ஏற்பட்டது.  எந்த முன்மாதிரியும் இல்லாத, ஆனால் வரலாற்றை முன்வைத்துச் சமகாலத்தை நோக்கும் ஒரு கதையாகவே நான் இடைக்கை நாவலைப் பார்க்கிறேன்.  அதிகாரத்துக்கு எதிரான விமரிசனங்கள் மிகக் கடுமையாக இருந்தாலும் அவை வரலாறு அல்லது வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் என்ற மெல்லிய பட்டாடை உடுத்தி வருகின்றன.  அது புரிதலை அதிகரித்தாலும் உடனடியான கோபத்தை உண்டாக்காமல், தார்மீக்க் கோபத்தை உருவாக்குவதில் வெற்றி பெறுகின்றன.

            சொல்லப்பட்ட நிகழ்வுகளின் வரலாற்றுத் தன்மையை விட அவற்றின் சமகால எதிரொலிகளையே நான் அதிகம் வாசித்தேன்,புரிந்து கொண்டேன்.    இது தனித்தன்மையிலானது, வரவேற்க வேண்டிய புதிய பாதை, புதிய படைப்பு என்று கருதுகிறேன்.

            வரம்பற்ற அதிகாரத்தின், அநீதியின் வடிவங்களாக வரும் மனிதர்களும்,  அடக்கப்பட்டே துயரப்படும் மனிதர்களும் இதன் நாட்டார் வடிவ, நடையையும் மீறி நம்மைப் பாதிக்கிறார்கள்.  Folklore பாணியில், மொழியிலும், நடையிலும் இருக்கும்  அதே நேரத்தில் நவீன கருத்தியலையும் உள்ளடக்கிய நாவல். புதிய நடை, மொழி, புதிய நோக்கில் வரலாறு அல்லது அதன் மூலம் சொல்லப்படும் சமகால நிலை அதன் அறம் குறித்த பார்வை இவற்றுக்காகப் படிக்கலாம்.  சில இடங்களில் தூமகேது, சாமகேது வாக மாறிவிட்டார்.  தவறுதலாக என்றே நினைக்கிறேன்.  இனி அவரைத் தொடர்ந்து படிக்கலாம் என்று தூண்டும் படியாக இருந்தது இந்த நாவல். 

Gene – An Intimate Story by Siddharth Mukherjee

I was a student of Biology in college.   At that time, only two topics excited me, these are Evolution and Genetics.  Now I imagine, if only these two topics had to be studied I would have studied further.  By the time I finished graduation, I had hated further studies. 

Now I know after reading this book that even Mendel, whose experiments led to many discoveries about Genes, had not qualified in his entrance exam for teacher training and failed repeatedly.  But this lead to the situation, whereby he tended the Garden attached to the seminary where he was undergoing training for a religious career.  This gave him the opportunity to observe successive generations of Pea plants. He did his experiments in Pea Plants.  This in turn gave him the insights which led to new discovery of rules of inheritance physical traits. -In those days there was no word for genetics, which came into existence later.  As his interests did not clash with that of the people in the Seminary, he was allowed to continue his experiments.

          I was never more than an average student.  I had other interests such as reading all kinds of books and Sports, especially Football.  I wanted to be a poet or a songwriter.  But I was shy and timid.   I feared that I would remain unemployed and visualized a life in poverty. I tried for a job and got it by fluke.

          After many decades, when I found the books of Richard Dawkins I could reconnect to Genetics and Evolution. What attracted me to Richard Dawkins was the title of his book ‘The God Delusion’.  I glanced this book and decided to read it.  Then I read his other books such as ‘The Selfish Gene’, Greatest Show on Earth, The Blind Watch Maker, Ancestor’s Tale etc. These books made me realize that I had missed the great opportunity of studying a great subject (Zoology) and what had put me off was the syllabus and method of teaching the subject and not the subject itself.  Then there was my teen age angst.  I immensely enjoyed reading the books of Richard Dawkins and has become a fan of him.

          I noticed Siddharth Mukherjee’s book, ‘Emperor of All Melodies – A biography of  Cancer’, after coming to know that it had been awarded the Pulitzer Prize.  Cancer is more about unruly behaviour of cells than about anything else. This wonderful book kindled my interest in Biology and Cells.  I had read it two times (which I normally don’t do) to fully understand the contents.  I had also gifted two copies of the book to two doctors, both relations of mine.

          S. Mukherjee’s next book is about ‘Genes’.  Now that I have read it, I can say that this is also one of the excellent books I have ever read.  I like his style; I was attracted by his wisdom and his quotations from Classical Greek authors, ancient Sanskrit Songs to the latest authors including Susan Sontag. He has a very simple, lucid narrative style.  It is like reading a Agatha Christie story, anxiously waiting for the next scene. 

          The strenuous efforts of scientists, the pleasure of discovery, the pain of failure, of patients dying when the scientists expected them to live longer, the investigations into the causes of failures, the re-jigging of programmes, medicines and procedures, unexpected action, reaction and sudden improvements in the health of some of the patients have all been portrayed with the complexity and in the simple words and with historical perspective without never losing the grip on the story.

          Genes are invisible dots on the chromosomes which are found inside the cells which are basic constituents of our body. Genes are passed on from parent to offspring.  Genes determine the physical structures/traits of all life forms.  They contribute, along with our environment and living conditions, in defining our organs and their functions and modification.  Genes are also suspected to be one of the determinants of mental abilities.  In this books the authors patiently and logically explains what Genes are, what is the relationships between one generations to the next which is determined by Genes, action, interaction between one gene and another, what triggers the action by Genes, how the Gene type (Genotype) finds expression (phynotype) etc. 

          The unruly cancer cells and the Stemcells that give hope to eradicate the disabilities and diseases of the human beings, the lives of Scientists, ups and downs in their life, Commerical interests which have a stake in finding the quick solutions to the diseases in order to make quick money, the controls that the govt. and institutions have put in place to stop unethical practices and also the facts that these very controls that stifle creativity and experiments, these are some of the aspects covered in the book.  

          There are things that are codified in Genes.  Sometimes the codes are expressed in the outward/form and at other times they remain hidden to be exhibited in a future generation.  There are other chemicals that are formed near Genes that also contribute to the inheritance of traits. There are trigger switches that operate on their own to initiate action, defend the body from virus, and to stop growing.  Some times they do not operate the switch of stopping the growth, that is called Cancer.  How and when these Genes or their fellow chemicals acts cannot be predicted.  Human beings are learning to investigate, control, direct the Genes to do something.  These are the frontiers of Biological and chemical sciences, of the things that reside very deep inside us and other life forms.

          As to the question whether our traits/character is determined by ‘Nature’ or ‘Nurture, the tentative answer is that both Nature and Nurture influence our growth and behaviour.  Earlier, only mutations that happened on their own stimulation changed the traits of the species.  But we have now started interefering with the process of growth of organisms in a way no human or God could imagine.   

          The uncertainty of action and reaction of the Genes, expression or suppression of specific traits led me into the wonderland of deepest secrets of human body.  It was an exhilarating journey of discovery.  It is the story of our past and hope for our future.  The goal of treatment to all of the diseases is in front of us and we see light at the end of the tunnel.   

          There are also disturbing questions.  We have gone so far as to develp the capacity to modify the Gene structure which in turn determines the physical characteristics of all life forms, including human beings.  Has the time come for MAN to play GOD?  If man starts modifying/interfering in the fundamental nature of our being where will he lead it to?   

          Nature has imbibed in us (and all living things) the processes that have enabled us to reach thus far after millions of years of evolution.  These processes are essentially means for our survival for such a long time.  Can human beings imagine, perceive or visualize what effects the research in Genes or interefering in their functions may have on life on earth?. 

          It appears reasonably possible that we can produce made-to-order human beings.  Will these human beings have all the invisible processesses which the naturally produced life forms have imbibed in them over millions of years? There is a possibility that things may out of control and reach an irreversible doom.

          But it is also true that despite these nagging questions, human beings will improve their health to unprecedented levels in the near future.  May be there will be a day when human beings can live forever like the mythological ‘Markendeya’, on the blessings of God Shiva.  But it is important that he also died in the end.    

          Any person with ordinary level of understanding English can understand this book.  It was a pleasure to read this book. 

பாடலும் மென்மை உணர்வின்மையும்

தமிழ் நாட்டில் ’கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி’ என்ற குறுந்தொகைப் பாடல் மிகவும் புகழ்பெற்றது.

	கொங்குதேர் வாழ்க்கை யஞ்சிறைத் தும்பி
	காமஞ் செப்பாது கண்டது மொழிமோ
	பயிலியது கெழீஇய நட்பின் மயிலியற்
	செறியெயிற் றரிவை கூந்தலின்
	நறியவு முளவோநீ யறியும் பூவே நேரடியான பொருளைச் சொன்னால் (பலரிடம் கடன் வாங்கிய உரை), ”தேனை உண்டு வாழும் வண்டே, நீ எங்கள் ஊர் (ஆள்)என்பதால் எனக்குப் பிடித்ததைச் சொல்லாமல், கண்ட உண்மை எதுவோ அதைச் சொல். ஏழுபிறப்பிலும் என்னுடன் காதலுடன் இருப்பவளும், மயில் போன்ற மென்மையையும், அழகான பற்களையும் கொண்ட இப்பெண்ணின் கூந்தலை விட மணமுள்ள பூ எதையாவது நீ அறிவாயா?” திருவிளையாடல் திரைப்படத்தில் பாண்டியன், தருமி சிவபெருமான் நக்கீரன் இவர்களிடையே நடைபெறுவதாக வரும் உரையாடல் ஒன்றி மையக் கருவாக இருப்பதாலேயே புகழ்பெற்றுவிட்டது.  பாடலின் இலக்கிய நயத்துக்கும் அது குறித்த விவாதத்துக்கும் எந்தச் உறவும் இல்லை.  உரையாடலின் வேகத்தில் சிவனையே எதிர்க்கும் தமிழ்ப்புலவனின், அரசுப் புலவனின் அகம்பாவத்தில் பாடலின் பொருளைச் சிதைக்கும் காட்சிதான் அரங்கேறுகிறது. ஒருவன் காதல்மிகுதியால் தன் காதலி கூந்தலை உயர்வாகச் சொல்லும் போக்கில் அமைந்திருக்கிறது.  மணம் என்பது இங்கே காதலை உணர்த்துவதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். இதைவிட்டு விட்டு, கூந்தலுக்கு மணம் உண்டா என்ற ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு அது புகழ்பெறுவது இலக்கியத்துக்கும் தமிழ் சினிமாவுக்கும் உள்ள தூரத்தைக் காட்டுகிறது. “செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே இன்பத் தேன் வந்து பாயுது காதினிலே” என்ற பாடலில் உள்ளபடி காதில் தேன் வந்து பாயுமா? என்று கேட்பதைப் போன்றதே இது. பொருளை விட்டுவிட்டு, வெட்டிப் பேச்சுப் பேசும் தமிழ் அரசியல் மரபின் தொடர்ச்சியாகவே இந்த வசன காவியம் நிகழ்கிறது. சொற்கள் அடுக்காக, அழகாக, இருந்தால் போதும் அது சிறந்த வசனம், சிறந்த நாடகம், சிறந்த பேச்சு என்ற வலைக்குள் ‘கொங்கு தேர்” சிக்கிக் கொண்டு விட்டது. வெளிவர எவ்வளவு நாளாகுமோ?

வீரம் என்பது

எல்லோரும் நீதிமான்கள் போலவே பேசுகிறார்கள்.  ஆனால் கொள்ளைக்காரர்களாகவே விரும்புகிறார்கள்.  எல்லா விதிகளையும் ஒழுக்கங்களையும் போதிக்கிறார்கள். அதைப் பின்பற்றாதது மட்டுமல்ல, பின்பற்றுகிறவர்கள் எல்லாம் பைத்தியக்காரர்கள் என்றே நம்புகிறார்கள்.  பணத்தைச் சேர்த்துவிட்டால் எல்லாம் சேர்ந்துவிடும் என்றே முடிவு செய்து விட்டார்கள்.  இப்படிப்பட்ட உலகில்தான் நாம் நீதி, நேர்மை, உண்மை, சமூக சமத்துவம் பற்றிப் பேச வேண்டி இருக்கிறது.  ஆனால்,  பேசாமல் இருந்துவிட்டால்.. நமக்கெதற்கு வம்பு என்று கண்ணை மூடிக் கொண்டுவிட்டால், நாம் நன்றாக இருக்கலாம் என்பது உண்மையா?  நாம் இந்த சமூக அநீதிகளின் பலியாடுகள் ஆகாதவரை அது உண்மையே.  ஆனால் ஏதோ ஒரு விதத்தில் இந்தச் சமூகத்தின் இருண்ட பகுதிகளில் சிக்கிக் கொள்ள நேர்ந்துவிட்டால் ? சும்மா இருந்துவிட முடியுமா? அது ஒரு தேர்வாக இருந்துவிடுமா? அப்போது நமது தேவை என்ன? இதை எண்ணித்தான் நாம் ஏதாவது ஒரு வழியில் இந்த சமூகத்தின் உறுப்பாக இருந்து அதன் இழிவுகளை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகின்றது.

            சமூக அநீதிகளை எதிர்த்துப் போராடவோ, கருத்துச் சொல்லவோ எத்தனிக்கும் யாரையும் இச்சமூகம் சும்மா விட்டு விடப்போவதில்லை.  அவர்கள் அதற்கான விலையைக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.  அந்தவிலை நம் வாழ்வை மிக மோசமானதாக ஆக்கும் வரையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் அந்த வேலையைச் செய்யலாம்.  களப்போராளியாக இருப்பவனுக்கு ஒன்று சேர்ந்து போரிட துணை கிடைப்பதில்லை.   எழுத்தாளனுக்கோ எழுத ஊடகமோ, ஏன் மன நிலையோ கூட கிடைப்பதில்லை.  ஆனாலும் உலகம் மாறிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.  முந்தைய நிலைமையை விட பல நல்ல மாறுதல்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் யாருமே எதுவுமே செய்யாமல் மாறுதல்கள் நிகழுமா?

            எந்த அநீதிக்காகவும் போரிடுபவன், எழுதுபவன் கடைசி விலையாக கொடுக்க வேண்டியது எது என்பதை தீர்மானிக்க வேண்டிய தருணங்கள் ஏற்படும்.  உயிரைக் கொடுத்துத்தான் ஒரு நீதியைப் பெற வேண்டும் என்றால், நான் அதை ஆதரிக்கவில்லை. ஏனேனில் எந்த நீதியையும் விட மனிதனின் உயிர் புனிதமானது.  அவன் தோற்றுப் போகலாம், அடிக்கடி தோற்றுப் போகலாம், சமரசம் செய்து கொள்ளலாம்.  ஆனால் உயிர் வாழவேண்டும்.  அவன் அந்தப் போரில் ஈடுபடாவிட்டாலும், வேறுயாராவது அதை முன்னெடுத்துச் செல்லும் போது, முந்தையப் போராளி எங்கே தவறி விழுந்தான் என்பதைக் கற்றுக் கொண்டு மேல் செல்வான்.  இது தான் எந்தப் போராட்டத்தினதும் பாதையாக இருக்க முடியும்.

            உயிரைக் கொடுத்துப் பெற வேண்டியது எதுவும் இல்லை. 

பலமுறை வீரம் என்பதே வன்முறையாக கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. போரில் அதிகம் பேரைக் கொன்றவன் வீரன்.  அப்படி முடியாத நிலையில் இன்னொருவனால் கொல்லப்படுகிறவனும் வீரன்.  என்னைப் பொறுத்தவரை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னிலக்கை நெருங்குகிறவனே வீரன்.  உயிரைக் கொடுத்து விடுகிறவனோ, எடுத்துவிடுகிறவனோ அல்ல.