Unbearable Lightness of Being

     Milen Kundera

          I have already read a novel by Milen Kundra.  He has changed the spelling of his name to Milen Kundera, which sounds like a Punjabi name.  The novel was written in 1984 or before.  

          IT is a story of an individual going through relationships, women , Nation, Nazi occupation then, Russian invasion into Czechoslovakia.  The title says it all.  An individual has to reconcile to the fact of his being weightless in the ocean of historical experiences. 

          At a personal level, his desires, love, his wife, son etc causes him to think that in fact he is not in full control of his life or incidents in his life.  His idiosyncrasies affect others as their own peculiarities affect him endlessly.  Oppression by the State is another unbearable reality. 

          The second world war, soviet invasion etc define his existence.  Later the state is occupied by Russian forces.  All activities are under the guidance of Soviet Masters.  The protagonist could not predict or understand as to how and why historical events occur. Not only he, but also the state i.e. Czechoslovakia, is powerless to chose its destiny.  Big powers decide the fate of his nation and unforeseen circumstances, passions, individuals and their choices decide the fate of his life.  In front great churning called contemporary events, he is unable to survive with honour.  A medical doctor, he is directed to give in writing an apology for his anti people activities. As he refuses to do this, his licence to practice is cancelled and he works as Glass Window Cleaner in the city under the supervision of the State authorities.  His wife leaves him, his second wife has other priorities.  He has so many priorities.  Nothing matches his desire or expectation.  He floats like a paper boat in a turbulent river. 

          His personal life is ruined.  He changes cities, goes on exile to another country and then returns to his country only to take the job of cleaning the glass windows.  His family life is affected.  His son from an earlier marriage is used to threaten him into submission.  HE refuses to surrender and pays the price.  He has affairs with many women but loves only a very few. Finally none of them comes to his rescue though each of them knew that he is a normal good guy.

Thus this novel which speaks about the past life in a authoritarian state, is a prophecy for the countries which take the path of authoritarian rule for whatever reason.  This affects everybody.  The existential trauma the Doctor experiences also depicts an advanced society where only individual matters and even this freedom does not guarantee happiness to anyone who is sensible.  Those who have aggressive, bullying nature can and will survive.  Others will understand that they are no heavy weights and they live like domesticated animals. That is is the ‘Unbearable Lightness of Being’.  This is what we in India could not even imagine.  How would be the world where individual gets ultimate freedom in personal front but is controlled in all political, social and cultural spheres.  

A tragedy of future where you have the power to suffer alone or join the chorus of total submission to the State.  But this  novel gives us the picture that we would not like to see.  It is so original and individualistic.  We in India still survive on the values of the tribal affinities.  We may not understand the agony Milen Kundera's protagonist now.  It lies in our future. IT is so relevant in India of today which in my opinion fast moving towards this tragedy.

Gandhi

The years that changed the world

Ramachandra Guha

          I had already read the first volume of two volume biography of Gandhi by Ramachandra Guha.  The first volume was called ‘Gandhi Before India’(He had also written history of India since Independence with the title ‘India after Gandhi). First volume covered the period from his birth in 1869 to 1920.  The second volume is from 1920 to his death in 1948.

          Gandhi continues to be relevant today. Great are the people whose thought and action continues to inspire future generations. Gandhi is one of them.

          I came to know of Gandhi in my middle school days, not unlike other students.  But there was something different.  I had the fortune of hearing Gandhi anecdotes firsthand from Shri T.S. Avinashilingam Chettiar. We fondly called him ‘Ayya’.  He had had Gandhi to inaugurate the our school in 1930 in Coimbatore (Sri Ramakrishna Mission Vidyalaya.  He chosoe to speak to us after the morning prayer at around 6.15 on the days he had the inclination.  There were other occasions that we used to hear him, in meetings, on many occasions along with class students, in small groups and on some occasions I had also interacted with him one to one.  For example, once in the ground in front of Buddha Statue in the School cum Hostel area, I sat in the sand as he was listening to news bulletin in English.  The volume was kept as low as he could hear and I also could hear. On the eve of saraswai puja, I had acted in a play which criticized the rulers indirectly.  The anecdotes he told us were wonderful for the children.  

          Coming back to my familiarity with Gandhi, in school days, few minutes free time available before the arrival of next teacher or during leisure or library periods (yes, there were there in the time-table of the school) one student, standing in front of the class had to read the autobiography of Mahatma Gandhi (Sathiya Sodanai, in Tamil) and others had to listen.  This religiously continued from 6th standard upto 9^th Standard.    I had in my boyhood emotionally connected with Gandhi and his struggles in South Africa, even though I was not aware of the historical importance of the events being narrated.  But his honesty rubbed on my subconscious.  His his truthfulness affected me very deeply and even today his name makes me wonder and brings tears. 

          As for the author, I have also read most of the books written by R. Guha.  So far as I can remember, were many references to Gandhi in the books he authored.  He as a Historian, I think, cannot but mention Gandhi since Gandhi’s thoughts though not directly relevant, can be applied to any process of political or social thinking and action. 

          I read this second volume with eagerness.  Most of the major events in his life after 1920 are familiar. But, every new biography may throw a new light.  As years pass by, new perspectives may become necessary and authors may venture into uncharted areas boldly without immediate adverse reactions from the society.  It is a work on a grand scale and scope and the author has done justice to the subject.  He treats Gandhi as a human being.  Information on each incident is complied from various sources particularly those from his critics and adversaries.  Archival materials unused heretofore has been brought out and throws a better light on the thinking of the Raj and it brings out real Gandhi.

          One of the controversial events during independence, the contest for the post of President of the congress between Subhash Chandra Bose and Pattabhi Sitaramaiah is covered very well.  SC Bose’s candidature was backed by whole of Bengali politicians and even Tagore had written to Gandhi in support of SC Bose. I was surprised that Tagore could do this.   It comes out that Gandhi kept away from the contest.  It was Sardar Patel and his supporters who fought for Pattabhi.  A personal dispute had also added fuel to the fire.  Vitalbhai Patel, Vallabhai Patel’s brother had bequeathed a portion of his properties to subhash Chandra bose.  This was not liked by Sardar Patel. This could be the reason for their personal dispute.  But there were other political and social reasons for the contest.  This dispute was ultimately settled in court in favour of Patel family. 

          The roll of Gandhi’s friends and well wishers and followers has been very effectively told.  Without them Gandhi would not have been what he was.  Another controversial issue is the relationship between Gandhi and Sarala Devi.  It was a delicate subject and the author has neither exaggerated nor diminished the facts.  Most of this ‘story’ is told by the letters written by Gandhi or Sarala Devi or Rajaji and others.  The trips to Punjab that Gandhi made, the period of his stay in places are all supported by historical records.  Guha has also brought out that it was a spiritual love, unconsummated at best.  Rajaji had played a crucial role, in saving the reputation of Gandhi and the history of the struggle for independence which might have gone a different way (though second marriage was not unusual in those days, it would have distracted the struggle for independence to some extent at least). Further, even in love, Gandhi has not abandoned his vow of celibacy and the marriage, if it had materialized would have been spiritual and for the service of the country.  Gandhi is not an ordinary mortal.   

          The most important aspect of Gandhi’s struggle was his connectedness.   He was guided by Gokhale that he should first tour the country and know the people and he did that in the early period of his political life.  But his tours all over what is now India, Pakistan and Bangladesh were extensive.  (All the great men of India, from Adi Shankara to Swami Vivekananda had toured India extensively). He involved common people in the movement for freedom.  HE involved women in it.  Though at the beginning he was conservative in his views, during the course of his interaction with all kinds of people he had understood their problems and sympathized with their causes and slowly his views changed.  His continuous conversations with the downtrodden also enabled him to change the social outlook of many millions of Indians.

          This books also brings out the complementary nature of the views and struggles and views of those who had differed on many issues.  Ambedkar’s differences with Gandhi were famous.  Though Ambedkar attacked Gandhi mercilessly, Gandhi had always said that ‘if he had gone through the same experiences as Ambedkar, he would have also done what Ambedkar had done’ or to this effect.  Gandhi knew the society.  He initially considered caste as a necessary but then changed his views.  Though Gandhi knew social evil his focus was freedom.  He could continue his fight for other issues.  His contributions for temple entry in 1930s and banning of untouchability later, was unique.

             He was carrying forward the legacy of Gokhale, in steadfastly fighting for emotionally, socially and politically integrating Muslims and Hindus in the concept of a Nation.  Since only Nehru had understood this, Gandhi chose him as the next leader to shoulder the responsibility.  HE also knew that their versions of modernity differed. 

          The personal pains and experiences Gandhi had to undergo because of his chosen path of Ahimsa and the path of public service is unparalled.  HE had sacrificed so much and still he considered it not as a sacrifice but ony as duty. 

R. Guha has pointed out there there are people who project Gandhi and Ambedkar, Gandhi and Sardar, Nehru and Sardar etc as opposites of each other.  In the struggle for independence their roles were, in the final view complementary. 

The books is bulky and it is not easy to understand fully one of the greatest man of humanity.  We have to try hard.  There is no other way if we want to create a better future. This book could be an excellent beginning. 

Oldest Fort in the World

            The people living in it never realized that they are living in the oldest Fort in the world.  One or two crackpots who have read books kept in the libraries without any patrons in the Fort claimed that it is not the oldest fort in the World.  But most people agreed that there would always be a minority of crackpots who go crazy over everything the general population believes to the true.  They are left at that.  There is no threat of violence from them and that they can be controlled either by law or by indirect and if necessary, open threats

            The Cosmos – there is no other word to describe the chaos – inside the fort was incredible.  None would believe the scale and depth of disorderliness prevailing in the Fort, unless he or she sees with his/her own eyes.  It is a custom in the fort that the children’s eyeballs are replaced once they join schools.  It is considered a disease to have own’s eyeballs that would force the individual to have his own sight and perspective.  It is like children’s milk-teeth that either falls on its own when the time comes or is removed by a medical procedure. Parents considered it a blasphemy to allow their children to have their own vision and government considered it a dangerous activity to have a vision of one’s own.  In law it was considered seditious.  Other wise the state of chaos cannot continue.  Chaos is required to continue in order to ensure there is inequality which is guaranteed in practice though constitutional law of the Fort promises equality.

            Earlier there was no practice of replacement of organs of sight.  Each student was provided with a coloured glass to wear when they pursue their studies and when they are forced to indulge in other publicly sanctioned actitivies.For other things done or undone there are parents to regulate children’s activitieis within their homes.  The law said this.  But there were parents who guarded the children in their home and who also insisted on children wearing the glasses given by the Government free of cost.  When something is given free, why eyes should be strained to see.  However as always the students, being young, had their insolent ways.  They had the freedom to remove their glasses once their supervisors (i.e. teachers in schools, parents at homes minders on the streets and cameras in other places) are not looking at them.  In order to control this delinquency, authorities proclaimed a law to fix artificial vision equipment (AVE for short) – eyeball replacement sounds barbaric for we are also living in a civilized democracy– and parents enthusiastically supported this move.  Parents always wanted their children to follow the path shown by them. If parents cannot find their path, there are always coaching centres to guide and cut the students to size, like cobblers cut leathers for shoes.    This is possible only if the children are fixed with AVE. 

            Fort authorities have been trying to achieve progress of the community in the Fort by planning and implementing schemes.    Obviously, the schemes are designed for improving the life-style of the members of the community.  This is how they are propagated.  But in practice each of the scheme has a loop and a hole wherefrom finances are siphoned off to those holding positions of authority.   After all how would they collect money from the poor people of the country.  Corruption is the only way you can collect money in large sums without the people knowing the exact methods.   There would always be allegations and they can always be countered after winning elections.   

Authorities themselves would concede that no scheme can succeed 100%.  It is considered a success if at least 51 percent of the population benefits from any scheme.  Rather, most of the schemes are designed so that they benefit only 51 percent of the population.  This is the maximum of people who are to be convinced that the present set of authorities are good and since a not much higher majority is required for winning a election.  Rest of 49 percent of population can go to hell.  Fifty one percent of votes is ideal but not necessary for victory in an election.   It is necessary to ensure that only less than 60 percent go to the election both which will automatically guarantee that those who get 31 percent of votes can get elected or continue to hold the positions.  Some do not vote as they are disillusioned, some others do not vote as their names are not on the electoral rolls.  There is another reason for this method of implementing schemes.   IF any scheme benefits 100 of the intended beneficiaries, where would be government servants and politicians mint money for their luxurious life. 

It is also a custom, though not enshrined in the constitution that merely being a citizen is not enough for voting in an election. The crackpots still argue how people who are recognized by law as citizens can be denied that right?  The wisemen in power reply that identity cards are more important than citizenship.  And each individual citizen is, by law, required to obtain from the Government and must have in possession at least 100 identity cards for various purposes.  The problem is there are hundreds of authorities who do some or other service. Each organization has to have a data base.  Citizen is requested to bear with the inconvenience. Since all the citizens, including the politicians and governments servants after they lose power, have enjoyed the burdens of such inconveniences all alone for hundreds of years, how can the young brash citizens can be given such pleasures so simple.  They have to learn by hard work and moulded into good citizens by crushing their liberties and entitlements by the big brothers.  But the crackpots ask the question whether government is for the citizens or the citizens for the government.   Govt servants have no doubt.  Citizens are required to contribute, rather sacrifice for the government..  This is the law after the fort became a republic and it was the culture before that.  

            Now coming back to the issue of decision making, as in ancient Fort manu-scripts, it is not enlightened majority but a dominating minority that takes decisions.  Who decides which is the minority? That is left to the Chaos in the streets, which has another name Market forces.  Some wisemen have designed a system that all laws, all morals and other problems will be determined by the customs followed by the majority.  And how do we get majority if there is no minority?  There would not be a minority if all the citizens are treated as equals for all purposes.  But this is not impossible.  In order to create a majority, first they created a minority.  After electing a minority from a majority, the minority of elected people will decide.  Wisemen invented a classification method whereby there will be minorities at every level.  This classification of minority and majority starts at birth.  Some are born in high caste and others are low cast.  Each caste would in any case be a minority.  But there would be combinations of minorities at any given time for a given purpose.   This has been the best system to keep every section in a minority.   Every problem can be solved by creating a minority versus majority conflict of interest and no solution to the actual problem needs to be found.  The fort has thousands of years of experience. There are other standards by which minorities can be created, by skin colour, languages, geography, religion, gender, size of the nose, height of the body, even… let us leave it at that.

   

Then there is another thing called merit.  Those who secure 75 percent and above in 5 subjects are treated as intelligent (with the full knowledge that it is only who have an average intelligence who are in majority and they run the world as most of the students are required to be part of that majority) and at least 10% of the students are treated as idiots (with the full knowledge that they would carryout all the basic needs of the human population such as cleaning the streets, doing sales, labourers etc). This way human needs can also be made into a system of hierarchy and it is not the usefulness of your profession that decides your status but the merit i.e. your level in the hierarchy.    

            As ususal the crackpots asked the question what the moral authority for such classifications?  How can human beings be classified like this for every human being can be useful to society in one way or other.  Nobody had the answer.  But since the ruling authorities have decided and majority of people acquiesced, they became the norms. 

            As per the mythology, the Fort has been in existence for the last 5000 years, but whenever any other civilization’s antiquity is dated before this time, immediately official historians find evidence to get the Fort civilization’s antiquity prior to the new dateline.    Other worshippers in the Fort claimed that it has a history of lakhs of years for that is when the age of Kali – Kaliyug started.  Fort is a perfect place.  Nothing can go wrong. 

            However, the crackpots question this also.  (why do they exist for exept for asking questions).  They say that there are other Forts out in the wild and that by closing our eyes to the reality we would only be deluding ourselves.   These crackpots, let them go to hell. Neither the Wisemen and nor the crackpots bother.  Everything is either decided by the fortune-tellers who can read the future with the help of Sun and the stars, not in the sky, but in everyones birth sign. The wisemen also did not bother because there would not be any impact on the general population, which believes wisemen who are a minority elected by the majority and hold power rather than those who speak truth and are in minority.  And so the kingdom, nay, the democratic republic of fort is administered. Long live the Fort.

ஔரங்கசேப், நீலகண்ட சாஸ்திரியின் கட்டுரைகள், ஆனந்த் டெல்டும்டெயின் ஜாதிக் குடியரசு

ஔரங்கசேப்

            ஔரங்கசேப் பற்றிய பல பயங்கரக் கதைகளும், கற்பனைகளும் முதலில் இருந்தே நமது நாட்டில் நிலவி வந்திருக்கின்றன.  அந்தக் கதைகளைப் பரப்பி விட்டதிலும், இப்போது பரப்பிவிட்டுக் கொண்டிருப்பதிலும் அரசியல் இருக்கிறது.  இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் பேதமும் பகைமையும் கொண்டிருந்தால் தான் தங்களது கதை ஓடும் என்ற நிலையில் இருக்கும் கட்சிகளும் அமைப்புகளும் இப்படிப்பட்ட கதைகளை ஆய்வுத் தரவுகள் இன்றி பொதுவெளியில் பரப்பிவருகிறார்கள். 

இந்த நூல் ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளரின் (பெண்) பார்வையில், கிடைக்கின்ற வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.  ஔரங்கசேப் என்ற பேரரசன் ஆட்சிக்கு வந்த நேரத்தில் எப்படிப்பட்ட சூழல் இருந்தது, சூழ்ச்சியும் போரும் செய்துதான் பேரரசராக முடியும் என்ற நிலையில், அவரது உடன்பிறந்த ஆண்களில் யாராயிருந்தாலும் அவர் செய்ததையேதான் செய்திருப்பார்கள் என்ற உண்மையை காண முடிகிறது.  ஷாஜகானின் விருப்பமான தேர்வாக ஔரங்கசேப் இருக்கவில்லை.  அவருடையை இன்னொரு சகோதரரைத்தான் தன் வாரிசாக்க விரும்புகிறார். 

அந்தச் சகோதரன் அப்பாவுடனேயே இருக்கிறான்.  பேரரசின் இயக்கத்துக்குத் தேவையான பெரும்பாலான போர்களில் ஔரங்கசேப்’பை ஈடுபடச் செய்கிறார்பேரரசர். இன்னும் இரண்டு சகோதரர்களையும் ஔரங்கசேபையும் தூரத்துப் பிரதேசங்களுக்கு அனுப்பிவிட்டு, தனக்குப் பிரயமான மகனைத் தன்னுடனே ஷாஜகான் வைத்துக் கொள்கிறான்.  நால்வரும் போட்டியிடுகிறார்கள்.  யார் யாரைக் கொல்வார்கள், அடுத்து யார் பேரரசனாக வருவார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.  நால்வரும் திட்டங்களைத் தீட்டுகிறார்கள்.  அந்தப் போட்டியில் ஔரங்கசேப் இரண்டு சகோதரர்களையும் கொலைசெய்கிறார்.  அவர் கொலைசெய்யாவிட்டால், கொலை செய்யப்பட்டிருப்பார்.  பேரரசராவதில் வெற்றியும் பெற்று, தன்னை விரும்பாத தந்தையையும் சிறைப்படுத்துகிறார்.  ஆட்சியைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கான வழிகளே இவை.  இல்லையெனில் தந்தை ஆட்சியைத் தராமல் இருந்துவிடக்கூடும்.

 (இப்போது நம் நாட்டில் அரசியல் சதுரங்க விளையாட்டுக்களில் கொலை இல்லை என்றாலும், தான் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்காகப் போட்டியாளர்களைத் தந்திரமாக செயலிழக்கச் செய்வது நடந்து கொண்டுதானே இருக்கிறது.)  

            தன் ஆட்சியைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக என்னென்ன செய்யவேண்டுமோ அனைத்தையும் ஔரங்கசேப் செய்திருக்கிறார்.  தன்னை எதிர்ப்பவர்களின் கோயில்களை மசூதிகளை இடித்திருக்கிறான்.   தனக்குச் சார்பாக செயல்பட்ட கோயில்களுக்கும் மற்ற அமைப்புக்களுக்கும் தானம் செய்திருக்கிறான்.  மராட்டிய மன்னர் சிவாஜியைச் தோற்கடித்துச் சிறைபிடித்து வைத்திருக்கிறார்.  ஔரங்கசேப் சார்பில் சிவாஜியுடன் போர்நடத்தியவர் ஒரு இந்துச் சிற்றரசர். அது போலவே, சிவாஜியின் படையில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர்களில் மூத்த தளபதி ஒருவர் முஸ்லிம்.  சிவாஜி-ஔரங்கசேப் போர் இரு மன்னர்களுக்கு இடையே ஆன போராகத்தான் நடந்ததே தவிர, இந்து முஸ்லிம் போராக நடக்கவில்லை.  டில்லியில் ஆட்சி செய்த எல்லாப் பேரரசர்களுக்கும் மராட்டிய மன்னர்களுடன் போர்செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது.  ஏனெனில் தெற்குப் பகுதி முழுவதிலும் தங்கள் செல்வாக்கைச் செலுத்தியவர்கள் மராட்டியமன்னர்கள்.  தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூர்வரை அவர்கள் ஆட்சி நடந்ததை நாம் அறிவோம். 

            மதமாற்றம் செய்தார் என்பதெல்லாம் வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் உண்மையல்ல என்றே தெரிகிறது.  வரி விதிப்பதும் மக்களிடமிருந்து அதை வசூலிப்பதும் எல்லா அரசுகளுக்கும் அடிப்படைத் தேவையாகவே இருந்திருக்கிறது.  யார் என்ன பெயரில் வசூலித்தாலும் ‘வரி’ தவிர்க்க முடியாத அம்சம். 

            கடைசிவரை அவர் ஒரு நல்ல முஸ்லிமாக, குர் ஆனில் சொன்னபடி நடக்க முயற்சித்தார். தன் உழைப்பில் ஈட்டிய பொருளிலேயே வாழ்க்கை நடத்தினார்.  தனது பேரரசின் எல்லையைத் தெற்கில் நீட்டிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், கடைசிவரை தெற்கில் ஆட்சிபுரிந்த இந்து, முஸ்லிம் மன்னர்களுடன் போர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.  தனது கல்லறை கூட மிக எளிமையானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தார்.  தனது அன்பான மனைவிக்கு அவர்கட்டிய மிகச்சிறிய தாஜ்மகால் போன்ற ஆனால் சாதாரணமான ஒரு கல்லறையைக் கட்டினார். (அதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.  ஔரங்காபாத் அருகில் உள்ளது. 

            மொத்தத்தில் ஔரங்கசேப் அவரது காலத்தில் பிரதிநிதியாகத்தான் வன்முறையைப், போரைப் பயன்படுத்தினார்.  எந்தக் கெட்ட பழக்கங்களும் இல்லாதவர்.  தனது நற்குணங்களின் காரணமாகவே 88 வயதுவரை வாழ்ந்தார். அவரை மிகக் கொடுமைக்காரர் என்று கருதுகிறவர்கள், அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த இந்து மன்னர்கள் என்னென்ன செய்தார்கள் எப்படி ஆட்சியைப் பிடித்தார்கள் எப்படி ஆட்சி செய்தார்கள் என்று தெரிந்து கொண்டால், அவர் அப்படி அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொள்வார்கள்.  ஏனெனில் மன்னர்கள் எல்லோரும் எப்போதுமே தங்களது ஆட்சியைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள எதுவும் செய்வார்கள். (இப்போதிருக்கும் அரசியல் வாதிகள் போலவே என்று நீங்கள் நினைத்தால் அதை நானும் ஆமோதிக்கிறேன்.)

இந்துவில் வெளிவந்த கே.ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரியின் கட்டுரைகளின் தொகுப்பு

            நீலகண்ட சாஸ்திரியின் பெயர் இந்திய வரலாற்று ஆசிரியர்களில் முக்கியமானது.  சோழர்களைப் பற்றி அவர் எழுதிய வரலாறு, முதல் நூலாகவும் பெரும் ஆய்வு நூலாகவும் இன்றும் கருதப்படுகிறது.  இந்த நூலில் தொகுக்கப்பட்ட கட்டுரைகள் பத்திரிக்கை படிப்பவர்களை மனதில் கொண்டு மிக எளிமையான நடையில் எழுதப்பட்ட, ஆனால் தரமான கட்டுரைகள்.  தமிழின் தொன்மை குறித்தும், அதன் பெருமைகள் குறித்தும் மிகைப்பட்ட கற்பனாவாதங்கள் உலவிய நாட்களில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், வரலாற்று ஆவணங்கள், இலக்கியச் சான்றுகள் இவற்றின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவை.  எந்தப் பெருமிதமும், மிகையும் இல்லாத எழுத்துக்கள்.  அறிஞர்கள் எப்படி எழுதவேண்டும் என்பதற்கு இவை உதாரணங்கள். தற்காலத்தில் எல்லோரும் அறிந்த விஷயங்களாக இருக்கும் பல உண்மைகள் அவர் எழுதிய காலத்தில் முதல்முறையாக வெளிக்கொண்டுவரப்பட்டன என்பது இந்தக் கட்டுரைகளில் தெரியவருகிறது.   

ஜாதிக் குடியரசு (ரிபப்ளிக் ஆஃப் காஸ்ட்)

            இந்துப் பத்திரிக்கையின் மதிப்புரைப் பகுதியில் அறிமுகமான இந்த நூலை மிகுந்த எதிர்பார்ப்புக்களுடன் வாங்கினேன்.  அவை வீண்போகவில்லை என்பதைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். 

            கட்டுரையாசிரியர், சமீபத்தில் பத்திரிக்கைகளில் ’நகரத்து நக்சல்வாதி’ என்று மஹாராஷ்டிரா போலிஸால் தேடப்பட்டவர்.  நூலைப் படித்துப் பார்த்தால் அப்படித் தோன்றவில்லை.  மேலாண்மைப் பாடத்தில் பேராசிரியராக வேலைபார்க்கிற இவர் தலித் இயக்கங்கள் குறித்த தன்னுடைய தனித்துவமான பார்வையை இந்த நூலில் வைக்கிறார்.  இவரது ‘புகழுக்கு’ இதுவே காரணமாக இருக்கக் கூடும்.  ஏனெனில்,  தனது விமரிசனத்தில், தற்போது அரசியலில் இருக்கும் யாரையும் விட்டுவைக்கவில்லை.   காந்திமுதல், ஷரத்பவாரின் தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சிவரை,  குடியரசுக் கட்சியிலிருந்து, காங்கிரஸ், பிஜேபி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, மற்ற தலித் கட்சிகள் வரை அனைவர் மீதும் தன்னுடைய விமரிசனத்தை மிகத் தெளிவாக வைக்கிறார். 

            இந்த நூலில் உள்ள முக்கியக் கேள்வி யாரையும் நிலைகுலையச் செய்யும்.  ஜாதியை ஒழிக்க வேண்டும் என்பதே அம்பேத்கரின் நோக்கம்.  அதற்காகவே வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்தார்.  ஆனால் இன்றோ ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதிகளின் பெயரால் தொடங்கப்பட்ட இயக்கங்கள் அனைத்தும்,  அம்பேத்கரைத் தத்தெடுத்துக் கொள்ள விழையும் அனைத்துக் கட்சிகளும், ஜாதி அமைப்பை, ஜாதி அடையாள மற்றும் இட ஒதுக்கீட்டின் பெயரால் தொடர்ந்து நிலையாக நீடிக்கச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் அது.  தான் ஒரு தலித் சிந்தனையாளராக இருந்தும் அவரால் இதைச் சொல்ல முடிகிறது என்பது அவரது நேர்மையின் வெளிப்பாடு. 

            அனைத்துக் கட்டுரைகளுமே மிக அழுத்தமான புதிய பார்வையைத் தருகின்றன.  இட ஒதுக்கீடு, ஜாதி அமைப்பு, அம்பேத்கரின் செய்தி, மாவோயிஸ்ட்டுகள் தலித் பிரச்சனை, ஸ்வெட்ச்ச பாரத், என எல்லாக் கட்டுரைகளும் படிக்க வேண்டியவை.  மாயாவதி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் ஊழல்கள், அவை எப்படி ஏற்கனவே நிலைபெற்றுவிட்ட அதிகார மையங்களின் நடைமுறைகளையே பின்பற்றுகின்றன என்ற கட்டுரைகள் மிக முக்கியமானவை.   கல்வி வணிகமயமாவதை அமெரிக்க பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கோரிக்கைகளுடன இணைத்துக் காட்டுகிறார்.  தீண்டாமையை ஒழிக்காமல் ஸ்வெச்ச பாரத் சாத்தியமில்லை என்கிறார்.  காங்கிரஸ், ஆம் ஆத்மி கட்சிகளின்,  போதாமைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார்.

            இப்படி யாருடனும் சேராமல் தனித்தன்மையுடன் இருப்பதே இவரை அரசாங்கம் குறிவைப்பதற்கான காரணம் என்று யூகிக்கலாம்.  கலகத்தன்மையுள்ள எழுத்து இது.  சங்கடப்பட வைக்கும் பல கேள்விகளை எழுப்பி, ஜீரணிக்கக் கடினமாக இருக்கும் பல விஷயங்களை முன்னிருத்தும் நூல் இது.