Breathless and the Prime Minister

The announcement was made in a speech by Prime Minister over Government media.  All the chananels of telecast and broadcast his peech.  It was in the interest of 1350 million citizens of the country.  That he has at the stroke of midnight decided this measure. This came as he had to do what it takes to make the country great. It was obvious that he also wanted to be a great PM. And that any great feat could be achieved only by involving each citizen of this country.  They should feel touched by the decision. Some may feel it as smooth as silk and others may feel it as a electric shock. It depends upon whether you are good or bad. There would always be cynics who would say that they were tortured by the decision.  The PM thought that they should feel that they have contributed substantially to the nation building by going to the places where he has ordered them to go and stand in queues.  BY this they would show that they are also patriots like the PM.  Yes the PM had made his mark in the history of the nation.  None of the rulers in the past 2000 years of history had dared to do what he has decided to do now.  For this alone he would be in history books in future.  That is what he desired and achieved.  Some distractors said that this is only a stunt without any substance.  There are economists and doctors who said that this could have been done in a graceful and better way and not necessarily as a weapon of surgical strike implemented without prior planning or notice. But the deed is done.

         The Cabinet Secretary came to know of it when he listened to the official radio in his office for at that hour of midnight he continue to perform his duty of the nation’s wealth and health. He immediately called his Deputy.  Has he been kept in dark? Has his loyalty been doubted by the PM, he wanted to know.  If it is so he would be shown the door.    If any of his deputies knew or even had a hint of what was coming,  he would take it as an insult to his position and his integrity.  He would immediately resign.  But he wanted his pension and reputation in tact at least for one or two years till his tenures fades from the memory of officers.  How can PM announce, what has not been disclosed to his immediate subordinate and the supreme officer in Government above him there is only the PM.

         The deputy Cabinet Secretary was prepared.  He had also the same doubts about whether PM had ignored him and had faith in some of his deputies?  Have they betrayed him? He told cabinet Secretary that neither he nor his collegues betrayed him for none of them had prior information on the announcement.

         Later it turned out that none of the Cabinet Ministers, not even the senior most who dealt with the subject knew anything about this.  The political party to which PM belonged and to whose reputation he attaches himself were aware.  But Cabinet Secretary’s intelligence deputy expressed a doubt – it means that it is the news for this is his method of communicating the truth - that an organization outside the Government linked to the PM could have known that.  That is those political leaders who control the cultural organization connected with the PM knew it.   It was a betrayal as for as the Government officers are concerned.  But the thick skinned officer only mind only about their reputation and next promotion and not about the respect that the organization of Govt. failed to get.  The cabinet Secretary did not speak more.  He was not a novice.  He was very happy and relieved to know that the PM himself had kept it a secret.  

The method of taking this decision was ancient in accordance with the beliefs of the PM. In his sleep he had dreamt of a healthy country into which he would march, taking everyone along.  But it will be kept a secret.  Ancient holy books of knowledge envisaged that a Saint of a leader knows everything that happened in the past and that would happen in the present and future.  The elephant that occurred in his dream was that which appeared in the dream of Buddha’s mother and which was also the vehicle of Indra, the leader of Heaven.  These are the determining factors for taking the country forward to 22^nd century.

Cabinet Secretary (CS) immediately took action to save his position.  He released a statement explaining the nitty-gritty of the decision and impact of the decision on the people and economy.  People said this is nothing but the standard ‘everything will be fine after 15 days’ press releases for the consumption of the fools that governments release after every crisis that does not simply go away. This cannot be taken at face value. The officers linked with the health policies and Finance also expressed their solidarity and support to the move made the PM. There was no other way.

The PM today has announced that each of the citizens should be advised initially and coersed subsequently to attend sessions of physical exercises at the designated places.  A name was given to the programme ‘Breathless’ for each citizens would be forced to be breathless in between the exercises in order to make them breathe freely after they complete the physical workouts.  This will ensure the health of all the citizens and save 15 lakhs of rupees for each in the future costs for treating lung diseases acquired by the pollution and pollution cannot be avoided in a coutry aspiring to be the leader of the world.  Who in the middle class and upper class does not want to be in the country that is leader of the entire world?  For that they are ready to bear even a dictatorship of the worst kind. This is what they would say. 

The news was treated with an explosive anger but no citizen expressed it. Whoever heard it was shocked at first and surprised after sometime.  Though no logic or reason could be found for the decision to intervene in the personal life of millions of citizen in the name of ensuring their health, since it is done in the name of the country and in the name of patriotism, none of them could speak for the fear of becoming anti-nationals.  They expressed the view that it is not in the five year programme of the Government.  PM in his speech said that none of the Governments in the last 80 years had thought of citizens lungs and its health and that he is taking this step to ensure better health of the masses i.e not only those who voted for them but also for those who forgot to vote for them.  This way those who did not vote for him will remember him in the next election.   

None of the citizens questioned whether they can improve the health without enuring the availabaility of food items throughout the year all over the country and that would be more important for them to earn, eat and survive and lungs can be taken care of only if they survive. 

None of the criticisms affected the decision.  Everybody was busy locating the centre to which they have to go and how to reach there and how much time it would take to finish the task everyday. PM announced that all the citizens of the country irrespective of religion language region or anything else will have to do pranayama also.  All schools will be the designated places for this purpose.

         On his election by 30% of the people of the country PM has become God. It is not that he was not a God earlier.  He sacrificed everything for the country i.e. for becoming the PM of this country.  As per Indian tradition any man who sacrifices everything for the country is a pure saint and if he has additionally sacrificed his family, paticularly his wife, he becomes God even before he becomes PM.  If God becomes PM of a country what would not happen, think of it.  Bharat Mata ke jai.

ADIVASI CANNOT DANCE BY HANSDA SOWVENDRA SHEKHAR

                             ஆதிவாசி நடனமாட முடியாது

நான் படித்த மிகச்சிறந்த கதைத்தொகுப்புகளில் ஒன்று இது.   நாம் எழுதியும், சொல்லியும், கேட்டுமிருக்க வேண்டிய கதைகள்.  இந்தக் கதைகள் ஆதிவாசிகள் வாழ்வைச் சித்தரித்தாலும் மிகச் சமீப காலம் வரை நாமும் பார்த்தோ கேட்டோ அல்லது அனுபவித்த நிகழ்வுகளையே சொல்லுகின்றன. நவீனத்துவத்தின் பெயரில் நாம் மறந்துபோன எளிமையான மொழியில், நேரடியான நடையில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.  ஆங்கிலத்தில் இக்கதைகளை எழுதியவர் ஹன்ஸ்தா ஷொவேந்ர ஷேகர். (தமிழ் நடையில் ஹன்ஸ்தா சோவெந்திர சேகர்).  இந்தியப் பண்பாட்டின் வேர்களான பல விஷயங்களை ஆதிவாசிகளைச் சொல்வதன் மூலம் எழுதிக்காட்டுகிறார்.  அங்கே தெரிவன நமது முகங்களே.  சாஸ்திரமும் சனாதனமும் நம்முன் நிறுத்திக்காட்டும் பல பண்பாட்டு விழுமியங்களை இந்தக் கதைகளின் மூலம் உடைத்தெறிகிறார்.  ஆனால் மிக உள்ளடங்கிய மொழி இக்கதைத் தொகுப்பின் மிகப் பெரிய சிறப்பு. பாத்திரங்களின் பேசுமொழி, நடை உடை பாவனைகள் மூலம் அவர்களின் உணர்வுகள் வெளிப்படுகின்றன.  ஆசிரியரின் குரல் ஒலிப்பது போன்றே நான் உணரவில்லை.  ஆதிவாசிகளாக அறியப்படும் அவர்கள் இந்திய அரசியல் சமூகப் பண்பாட்டுக் கூறூகளின் மீது வைக்கிற மிகக் கடுமையான விமரிசனம் அவர்கள் இயல்புடன் நடத்துகிற வாழ்க்கைதான்.  உரக்கக் கூவிச் செய்திகளை விற்கிற இக்காலத்தில் உணர்வுகள் மங்கிப் போனவர்களுக்கு இந்தக் கதைகளின் பின்னே இருக்கும் குரல் கேட்காமல் போகலாம்.  கொஞ்சம் கவனமாக வாசிக்கிற எவரும் இத்தொகுப்பைப் படித்தபின் அவர்களது கருத்துக்களை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

வெளிநாட்டுக் கதைகளின் ‘மாய நடைகளில்’ மயங்கிப் போயிருக்கும் நமக்கு இதன் நடையும் முறையும் புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சும்.  உண்மைகள் மிக எளிமையானவை.  புரிந்து கொள்ள மறுப்பவர்களுக்கு அவை கடினமானவை, அவர்களால் செரிக்க முடியாதவை.  உண்மைகளும் கதைகளும் தெரிந்த கலைஞன் மிக எளிதாக கதைகளைச் சொல்லி மனங்களைத் தொட்டுவிடுகிறான்.

’அவர்கள் மாமிசம் சாப்பிடுகிறவர்கள்’ என்ற முதல் கதை அகமதாபாதில் வேலையில் இடம்மாற்றலாகிச் சென்ற ஒரு குடும்பத்தினர் அசைவ உணவு சாப்பிட எவ்வளவு ஏங்கினாலும் மனநிறைவுடனோ அல்லது பயம் இல்லாமலோ முட்டையைக் கூட சாப்பிட முடியாத நிலையைச் சொல்லுகிறது.  பொருளாதாரத்தில் மிக வளர்ச்சியடைந்த மாநிலங்களில் ஒன்றான குஜராத்தில், உயர்ந்த பண்பாடு என்ற பெயரில் அடுத்தவர்களின் உணர்வுகளை மதிக்கத் தெரியாத பெரும் மக்கள் கூட்டம் இருப்பதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?  பண்பாட்டில் பத்தாம் நூற்றாண்டிலும், பொருளாதாரத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டிலும் வாழ்கிறவர்கள் நிறைந்த மாநிலத்தை சிறந்த மாநிலமாக எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது?  அடுத்தவர்கள் மீதும் தங்கள் பழக்கவழக்கங்களைத் திணிப்பவர்கள், அசைவ உணவை மட்டும் வெறுக்கவில்லை. அதை உண்பவர்களையும் வெறுக்கிறார்கள்.  அசைவ உணவை, முட்டையைக் கூட யாருக்கும் தெரியாமல், வாசனை வந்துவிடாமல் தயாரிக்கவும் உண்ணவும் வேண்டியிருக்கிறது. 

            கதையில் நடுவே 2002 குஜராத் கலவரம் வருகிறது.  அசைவ உணவையே பொறுத்துக் கொள்ள முடியாதவர்கள் எதைத்தான் பொறுத்துக் கொள்வார்கள்? அசைவை உணவு அஹிம்சைக் கொள்கைக்கு எதிரானது என்று நினைப்பவர்கள், மனிதர்களைக் கொல்வதை வதையாகக் கருதுவதில்லை. ஏனெனில் நமது சனாதன சாஸ்திரங்கள் எதை ஹிம்சை என்று சொல்கின்றனவோ அது ஹிம்சை.  நமது சாத்திரங்கள், கீழ்ச்சாதி மனிதனை அவனுடைய பழக்கங்களைக் காட்டியும் இழிவுபடுத்திக் காட்டுகின்றன.  இப்படி பண்பாட்டின் பெயரால் நிகழும் வன்முறைகள் அநாகரீகமானவைகள் அல்லவா? இப்படி மனதைக் குடையும் கேள்விகளை எழுப்பிவிட்டு, ஒன்றும் அறியாதவர்கள் போல் பயந்து பயந்து வாழ்ந்து ஜார்கண்ட் மாநிலத்துக்கே சென்றுவிடுகின்றனர் கதைமாந்தர்கள்.  ஒரு இடத்திலாவது அவர்கள் கேள்வி கேட்பதில்லை, உரக்கப் பேசுவதில்லை. நகரத்தின், மத்தியவர்க்கத்தின் அநாகரீக நடவடிக்கைகள் நம்மனதை யோசிக்க வைக்கின்றன.  வழக்கம் போல ஜாதி மத வெறியர்களுக்கு இந்தக் கதை எதுவும் சொல்லாது.

            இன்னொரு சிறந்த கதை ‘நவம்பர் இடப்பெயர்வுகளுக்கானது’.  நவம்பர் மாதத்தில் சந்தால் இனத்து ஆதிவாசிகள் கூட்டங்கூட்டமாக இடம்பெயர்ந்து வேலை நிமித்தமாக வேறிடங்களுக்க்ச் செல்வது வழக்கம்.  அவர்களில் ஒருத்தி தலாமாயி – நடுவில் பிறந்த பெண் – வேறு பெயர் கிடைக்காமல் அவள் பெயரே அதுவாகிவிட்டது. இரவு பத்தரை மணியாகிவிட்டது.  அவள் பருவமடைந்த பெண்.  எல்லோருக்கும் ஒரே பசி.  கையில் எதுவும் இல்லை.  இளமையாகவும் கட்டழகாகவும் இருக்கும் அவளை ஒரு ரயில்வே போலிஸ்காரன் பார்க்கிறான்.  அவளுடைய நிலைமை அவனுக்குத் தெரியும்.  வருடாவருடம் நடப்பதுதானே.  அவளும் அவனைப் பார்க்கிறாள்.  பார்ப்பதற்கு நன்றாகவே இருக்கிறான்.  அவன் கையில் ஒரு பிரட் பகோடா வைத்திருக்கிறான். ‘பசியா?’ என்று கேட்கிறான். ‘ஒரு வேலை இருக்கிறது செய்கிறாயா என்று கேட்கிறான்.  அவளுக்கும் தெரியும் என்ன வேலையென்று.  சந்தால் பெண்கள் டிரைவர்கள், சிறுவியாபாரிகள் மற்றவர்களுடன் ‘அந்த’ வேலை செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறாள். அவளும் ஒப்புக் கொள்கிறாள்.  வேலையை முடித்துவிட்டு, ஐம்பது ரூபாய் நோட்டை அவள் ஜாக்கெட்டில் திணிக்கிறான்.  அவள் போய்க்கொண்டிருக்கும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்கிறாள்.   மிகச் சாதாரணமாக எல்லாம் முடிந்துவிடுகிறது.  இந்தக் கதை புதுமைப்பித்தனின் ’பொன்னகரம்’ கதையை ஞாபகப்படுத்தியது. பல ஆண்டுகளுக்கு எழுதப்பட்ட கதையின் கடைசிவரியை எடுத்துவிட்டால் இரண்டும் ஒன்றுதான்.  எல்லாம் முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட நாடகம் போலத் தவிர்க்கயியலாமையில் நிகழ்கின்றன.  பொன்னகரத்தில் நமக்கு அதிர்ச்சி ஏற்படும்.  இக்கதையில் அது கதையில் அல்ல நமது மனதில் ஏற்படுகிறது.  இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும் வாழ்வும் விழுமியங்களும், பொருளாதார நிலையும் சிலருக்கும் அப்படியே இருக்கின்றன.

            ’விரும்பம், தெய்வதம், மரணம்’ என்ற இன்னொரு கதை தினக்கூலி வேலை பார்க்கும் ஒருத்தி, தன்னுடைய மகன் மிகவும் உடல்நலம் குறைந்திருப்பதை அறிந்திருந்தாலும், அவனுக்குக் கஞ்சி கொடுக்கக் கூடக் காசு இல்லாமல், அதற்காகவே வேலை செய்யச் செல்கிறாள்.  அவள் மகனை விட்டுவிட்டு எப்படி வந்தாள்? என்று கூட வேலை பார்க்கிறவர்கள் கேட்கிறார்கள்.  ஆனால் வாழ்வின் முரண்களுக்கு அவளிடம் விடை இருக்கிறதா என்ன? சரியாகிவிடும் என்று அவர்களுக்கும் தனக்கும் நம்பிக்கை இல்லாமலேயே சொல்லிக் கொள்கிறாள். அவள் மகனுடைய நினைவிலேயே முழு நாளையும் கழிக்கிறாள்.  வேலை நேரம் முடிந்து விரைவாக நடந்து செல்கிறாள்.  அவளிருக்கும் ஊருக்குச் செல்ல சிறு வேன்கள் இருக்கின்றன.  ஆனால், கூட்டம் நிரம்பி வழிகிறது.  ‘நீயும் ஏறிக்கொள், வருகிறாயா? என்று உள்ளர்த்தக் கிண்டலுடன் வண்டிக்காரன் கேட்கிறான்.  சீக்கிரம் போக வேண்டிய தேவையிருந்தாலும், அவள் அதில் ஏறுவதில்லை. வேகமாக நடந்து செல்கிறாள்.  மகன் தனியாக இருப்பான் என்ன ஆகியிருக்கும் என்று யோசிக்கிறாள்.   வீட்டை அடையும் போது அங்கிருந்த ஒரு தெரிந்த பெண் சொல்கிறாள். ‘அம்மா எப்ப வருவா? என்று கடைசிவரை கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அவள் அருகின் சென்று பார்க்கிறாள். அவன் அசைவின்றிக் கிடந்தான்.  இந்தச் சிறுகதை இந்தியாவில் வறுமையில் வாழும் பலகோடி மக்களின் ஆதரவற்ற நிலையைச் சொல்கிறது. கல்வியில்லை, வேலை சரியில்லை, சம்பளம் போதவில்லை, குடும்ப நிலை சரியில்லை, யாருக்கும் உடல்நலம் பேண எந்த வசதியும் இல்லை. இத்துடன் மரபுவழியாக பெண்களை இழிவு செய்யும் மடமைக்கும் குறைவில்லை.  இதில் குழந்தைகள் நலம் கேள்விக்குறிதான்.  உணர்ச்சி வேகமின்றி எழுதப்பட்டு, நம்மை உணர்ச்சிவசப்படுத்தாமல் சிந்திக்க வைக்கும் கதை.  சொல்லப் போனால் எல்லாக் கதைகளுமே சூழலை விவரிப்பதன் மூலமே அனைத்தையும் உணர்த்துகின்றன.  எந்தவிதக் கூக்குரலோ, ஆசிரியரின் உரத்தகுரலோ இல்லை.  இந்தக்கதை நான் படித்த மிகச்சிறந்த கதைகளில் ஒன்று.

            ஆதிவாசி நடனமாடமாட்டான் என்ற கதையும் மிகச் சிறந்த கதை.  ஆதிவாசிப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு பெரிய மனிதர் இந்திய நாட்டின் குடியரசுத் தலைவராக இருக்கிறார்.  ஆதிவாசிகள் அவருக்காக நடனமாட வேண்டும் என்று ஒரு குழுவுக்குப் பயிற்சியளித்து அனுப்புகிறார்கள்.  ஆதிவாசிகளில் ஒருவரான கதைசொல்லி, குடியரசுத் தலைவரின் முன்னிலையில் பேச அனுமதி கேட்கிறார்.  அனுமதி தரப்படுகிறது.  அவர் கேட்கிறார். “ஆதிவாசிகள் இனிமேல் நடனம் ஆடமாட்டோம்’ அவ்வளவுதான்.

அடுத்த காட்சியில் போலிஸ் அவர்களைப் குப்புறப் படுக்கவைத்து அடி வெளுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. கதைசொல்லி நம்மைக் கேட்கிறார் ‘நான் கேட்டது என்ன தவறா? நாங்கள் என்ன பொம்மையா?  நாங்கள் ஆடுகின்ற எங்கள் நிலங்களையெல்லாம் எங்களிடமிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள் அப்போது யாராவது எங்கள் பின்புறம் உள்ள பட்டனை அழுத்தி ஆன் செய்தால் டமக், டும்டக் என்று தாளம் போட்டு, குழல்களை ஊதி ஆட வேண்டும்.  சொல்லுங்கள், நான் கேட்டது தவறா?”

பிறகு அவன் வரலாற்றை விவரிக்கிறான்.  தங்கள் நிலங்களில் தன்னிச்சையாக வாழ்ந்த அவர்களின் வாழ்வில் மதபோதகர்கள், அரசுகள் அரசு அதிகாரிகள், பெரிய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் எப்படி அவர்களுடைய நிலங்களிலிருந்து அவர்களை விரட்டிவிட்டு, இயற்கை வளங்களை அபகரித்துக் கொண்டு ஒன்றும் இல்லாதவர்கள் ஆக்கிவிட்டனர் என்று.

இந்தக் கதையின் எதிரொலி தஞ்சையிலும், நெடுவாசலிலும் ஒலிக்க வேண்டும்.  ஆதிவாசிகளின் வளங்களைப் பறித்துப் அவர்களை வறுமையில் இயலாமையில் தள்ளிய அதே அமைப்புகள் தமிழ்நாட்டின் வளங்களைச் சுரண்ட வருகிறார்கள்.  ஆதிவாசிகளுக்குப் பிரச்சனை வந்த போது நாம் கண்டுகொள்ளவில்லை.  இப்போதாவது, அவர்களின் போராட்டங்களைப் புரிந்து கொண்டால், நாம் நமது வளங்களை, வாழ்க்கை முறைகளைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும்.

மிகத் தீவிரமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய பல கேள்விகளை எழுப்பும் கதையிது. 

On Hinduism, Single identity, Nation etc.

          While speaking on Hinduism, there is a view that it is a religion with certain defined identity marks, philosophies and cultural practices.

         

          Some Indians feel that it has within itself many strands of philosophies and thoughts i.e. they speak of its plurality.  It is also said that more than a six concepts of gods and worship have amalgamated into Hinduism.  When they state this, they take into only written texts of religious thought and leave aside what is practiced by millions of people in actual life oral and customary traditions. 

          First flaw in stating that Hinduism has plurality is that it ignores the historical and cultural reality that there was no single thought system or there is no uniform cultural practice in the whole of the geographical area called India.  There could not be plurality.  The practices are very very different to be united in a single religion or practice with any name.

          In order to differentiate between single god religions and religious practices followed in India, the name Hindu was given.  This is not single identity.  A single identity has artificially created as the ‘other’ in comparison to single god religions.   There are so many different traditions in the so called Hindu religion that including them in one basket is itself untenable.  Hindu philosophies also do not have a single thread except worship and faith.  Even in single god religions like Christianity and Islam there are sects and sub-sects which hate each other sects fiercely than they hate other religions.  In fact except in name, even Christianity or Islam have no single identity except some myths of the beginning.  Faithful of the same religion located in different cultures and geographical areas follow different customs and belief. For example, European rites may be different, at least in some aspects, if not all, from Indian Christian rites.  Similarly people belonging to the same ethnic group or language may follow the same cultural traditions even it they are located in different Nation states.  For example people living in both sides of the border between India and Pakistan or India and Bangladesh or between Pakistan and Afghanistan might have same culture while following different religions while living in separate countries.  Most of the nations with colonial history have been created with the interests of the imperial nations in view, rather than the interests of people living in these nations.  People residing in these nations have fallen into the traps set by their colonial masters and believe that their nations existed for thousands of years.  The hard facts are different.  Most of the colonial nations have been created after 1900.  Even if they had existed before, they did not have the same area or languages or cultures combined.  In creating a nation with single religious identity, seeds of conflicts have been sown by colonial masters. and we are reaping its fruits bitter and sweet.   Arab speaking states were fragmented by the British Imperialism.  Indian subcontinent has been fragmented by them.  Other powers have created other countries.  Even Britain as a Nation was stated to have created by French approximately in 1094.

Creating a single religion has been the cultural and political necessity of empires.  Christianity for Western Empires, Islam for some others.  Chola empire propagated religion of Shiva.  Shiva worship spread with Chola empire.  Similar attempts are being made to create a authoritarian religion in India by those dreaming of making India a Superpower.  What is a superpower except an empire.  This dream empire needs a super powerful god and a single god will be easy for the emperor, whoever it may be. THe need is to unite people on a platform which they can relate to easily.  

          Recent history has demonstrated that nations conceived and built on the basis of single religion have not been liberal and these have been facing existential problems.  Most of them do not follow democratic principles in their polity except holding elections. This is because of a simple fact that human beings with such different approaches towards nature, life and other human beings defy easy classifications in real life. Even an individual’s identity cannot be defined by a single factor.  How can a nation’s identity can be defined by a single religion or any other factor such as single language or race?  This is an impossible dream that will result in unmitigated disasters. In this age of professionalism, people with exceptional qualifications shift their citizenship in accordance with the higher skill they posses and the higher rewards they get. This is very normal.

          It is the rulers, military etc who ensure continuity of the Nation States. They make people believe that their nations are the best.  It is like saying only our noses are the best in the world. Everyone needs a nose.  They have created some logic or reason for continuing with the Nation States. It is unavoidable and necessary to have such Nation States. But we should remember, however hard it may be and however hard vested interests hide the facts that Nations, Governments, rulers and military exist for People and it is not the other way.  People have to control governments rather than the other way. 

          It is not even necessary to define Hinduism. What is the need for defining it?  Let there be hundreds of religions and hundreds of traditions within the same Hindu or other religion? What is the problem?  We should live as free individuals with basic rights guaranteed by the Constitution. 

Bad Sleep Well

This is one of the excellent films made by Akhira Kurusova.  The title itself says it all.  But the surprising thing about this film is that it appears to portray, not the situation in Japan of 1950s but the situation in Tamil Nadu in 2018.  It is about corporations and Government Officials.  How do they indulge in unimaginable levels of corruption? They are ruthless, greedy they can smell money in everything that is done in the society. 

          IT has scenes like promoting and appointing Son in Law in a corporation, it is about sharing the illegal money with others.  Crucially it is about a man fighting the corruption.  But the difference between Tamil Films of yore is that the hero is not as powerful and his limitations, including his love for the richman’s daughter becomes a trap for not only for himself but for his love. 

          The dialogues are revealing.  Some times they are subtle and some times overt.  Many officials become and made to become victims and caught between corrupt superiors and moral dilemma.  Some are forced commit suicide to make them guilty and dead and to enable the big sharks to escape.  The system is so designed that it helps the corrupt and not the honest people.  As usual elites get away by utilizing the ways and means designed for them.  Honest man dies fighting and without success. 

          Wonderful film.  We can understand that corruption is inherent in the system. This films does not give hope, unlike Kamal Hasan or Rajnikanth or even MGR.  Only the BAD SLEEP WELL.

Looking at the Mirror

         We, human beings are very fond of looking at mirrors.  It gives us pleasure and pride.  We, i.e. most of us, look at our faces in the mirror and feel that we are beautiful and great. This self esteem, if not self glory, is essential for continuing with our lives.

          However good we may feel looking at our images in the mirror, this itself is not guarantee that others who look at our faces will also feel the same or modify their opinion to suit our perception of our beauty, both physical and inner.

          In India there is a tendency to feel great when some foreigners praise us for our culture, history, dress, eating habits etc.  Yes, we should feel good if others appreciating us. But that itself does not mean that only we are great or that we are the greatest.  We should feel comfortable to appreciate all kinds of life and all kinds of opinion about our life. 

          We come across many comments that there are so many Americans or Europeans who have chosen to follow Hinduism or Indian life-styles and they know that our civilization is great and only many Indians do not realize this. ON this ground alone we condemn many Indians that it is a shame that they do not appreciate our own culture. This is also a kind of chauvinism.  Those who hold the opinion that because some people of foreign origin respect and follow Hinduism, we Indians also should respect and follow Hinduism. 

          There can be another perspective.  There are many countries where Buddhism is followed by Millions. Some of these are Japan, China, Tibet, Korea, Burma etc.  Their hold Buddha in high esteem and consider the places connected with Buddhism as Holy.  Any person from India reminds them of Buddha.  They sometimes express respect for Buddha by bowing to Indians they come across only for the fact that we belong to the land of Buddha. 

          If the logic and reason of expecting Indians to follow and respect Hinduism simple because many foreigners follow Hinduism is correct,  it would also be correct to expect that simply because millions of Buddhists around the world follow Buddhism, Indians should also respect and follow Buddhism in India. This argument about foreigners following Hinduism and Indians not following Buddhism is illiberal.  Every citizen of the world is free to follow any religion of his choice and we all belong to a meta-religion called Humankind. 

          There is also another kind of argument.  This goes like this:- Millions of Indians follow a religion which originated in Arab countries.  They are loyal to the culture of Arab countries.  They are not loyal to the country in which they live (i.e. India).  They should accept and live like second class citizens.  This logic is also flawed, if not on the grounds of rights of man, but only on the grounds of pragmatism.  Remember, there are hundreds of thousands of Indian Hindus who live in countries where the majority of the citizens follow a different religion.  (In fact, if we taken the population of the world, Hindus may be a minority). If other citizens of the countries in which Indian Hindus live also insist that Indian Hindus are betraying their National Culture by following Hinduism, would it be acceptable to particularly those preaching cultural nationalism in India ?

          Recently one Arab country has announced that it would permit construction of a Hindu Temple in its territory.  This in itself is good.  This has been facilitated by the efforts of Hindus living in that country, Govt. of India and even the Prime Minister of India.  This negates the concept of cultural nationalism.  There should not be any hesitation in accepting this.  We cannot live in isolation in this world, particularly want to be a global economic power.  IT comes its own cultural responsibilities or the goal of global economic power cannot be realized with the kind of tribal sentiments of religious identity.

Paradise on Earth

All religions promise paradise after death in reward for good conduct on earth. Since no dead man has ever recorded anything on the life in hell or paradise after he had died, there is no first hand description available for verifying the authenticity of this religious belief.

          But this imaginary place of extreme comfort, full of pleasures of life as conceived in terms of earthly life, cannot only be left to the imagination of each believer who may be innocent to the extent of not accepting anything that is not observed.  IN view of the need for defining paradise more clearly without creating the need for others’ questioning important and educated people have described paradise for the benefit of gullible and innocent.  But those who describe heaven after death are invariably endowed with the fortune of enjoying paradise on earth with all the luxuries of life. The religious heads who hold in their possession huge estates and innumerable properties worth of hundreds if not thousands of crores of rupees, the preachers from humble origins who aspire to build a paradise on earth in the name of others but for enjoying it themselves and those of their ardent supports who want to share their good fortune, have all described in detail the scenes in hell and heaven. 

          Afterall, these people are human beings living on earth.  Their imagination can run riot to the extent of what a human being can imagine.  The scenes of heaven are more earthly than even gods can imagine.  It is obvious that heaven for other animals (man also being an animal, albeit a social one at that) like dogs, frogs or pigs would be as different from human heaven as are their lives.

          In India, politicians of all hues have the tendency to promise heaven on earth provided they are elected to office.  They can visualize paradise in places of their power and political convenience.     For the last four many politicians, journalists and public intellectuals of doubtful integrity have invented a paradise in Gujarat.  Since they have the political authority in Central Government, they have also started imagining a heaven in India, if they continue in power. 

          Like the religious preachers who exhibit the power of gods through their powers of prayers in religious conferences, these politicians display paradise in digital medium.

          The scenes described are very dear to the ‘haves’ and those of the middle classes that aspire to  become ‘haves’.  Big malls, products of luxury imported from foreign countries, excellent fourlaned roads, beautiful buildings etc.  Invisible and hidden behind these are poverty, social backwardness, prevalence of age-old pride and prejudices and illiberal tendencies of hugging the tribal identities like caste, creed colour, religion, region and language.

The concept of reaching paradise after death has to be replaced by the plans for fulfillment of simple necessities of life for millions of people.  Equality of opportunities, society without any discrimination.  Yes it may be ideal, but it is our constitutional ideal, an a simple ideal, attainable by hard work and appropriate policy measures, unlike the unattainable luxury of paradise after death.





         

Accidental Death of a Very Famous Peacock

          They were discussing the accidental death of a very famous Peacock aal over the TV. It was in the private garden of a billionaire that the peacock died of drowning.  It was on air for at least four days.  Press had the freedom, people have the freedom to discuss anything under the sun.  Yes it was a very famous Peacock, no doubt.  The peacock had plumes that no other animal or bird had. It is beautiful, it would dance beautifully like a Bharathanatyam dance,  it would shake its waist like an Arabian belly dancer , ir caberet dancer in a bar in a Bombay suburb.  It was all about beauty.

          And then started the descent.  They talked about this peacock that is so strong that it could not have died so trivially, so cheap and so suddenly.  For death comes to the great men and women, in a grand style or else you have to make it grand.  It could not have been so bland and uninteresting.  Death could have informed the media or at least could have given a clue so that Press could have had it.  Since Press was not ready for this grand event becoming so trivial, it had to make it grand. The media, the second Gods decided so.  Death had to satisfy the reasonable questions of fair minded, truth seeking anchors

          Of course it is the very same media that did not ask why a prime Minister of a country of more than 30 crore people living below poverty level of earning 32 rupees a day belonging to a very poor family, could wear jackets of lakhs of  rupees and still represent and also work for these poor people.

          It is the same media which does not reel out statistics of millions who die of malnutrition and diseases.  The whole time business of the media is spectacle and continuous staging of spectacular events or finding them for the well fed middle class chatteratti.  Accidental death of a very famous peacock is such a spectacle and even if it is not it had to be made such a spectacle.  It can be played again and again and people have no way of expressing their views since it is a one way communication.  Only the TV Gods can talk.  This death of a peacock could be made to look like a mystery thriller of immence potential.  The reports of visceral examination, skin examination etc have to be analysed by people, not definitely qualified to even make a cursory glance of any dead body, leave alone that of a peacock.  

          This fills time.  And people are watching. They are actually lapping it up.  Greatest of doctors came over the studios and speculate about the possibilities of a mystery thriller and of course to show their faces on National Television   These are te very same doctors who not falling prey to public opinions prepare and sign autopsy reports of ordinary mortals or famous people.   They can come to the studios even if they don’t know anything about either peacock or the cause of its death.  So accommodating, for public purposes.

          Of course, no one is protesting.  Everyone is having a good time, at the expence of the dead peacock and public.  Except the people who really need attention to get some relief for their problems that are so ordinary and so common that they do not make news any more i.e. poverty, sickness access to education or lack of infrastructure ( don’t imaging Bridges or Railways, they are too big, think of Toilets.

          Four days and 24 hours still going on, the battle for the truth.  Bharath Mata ki jai, Vande Materam and so on.        

Three Love Stories

She decided to leave him.  This is the end.  She would never return.  Kamala was thirty eight.  She reached home walking very fast.  As if to leave at that moment.  She opened the door of the small one room plus kitchen plus open verandah home.  Her children were away.  She looked around the house as if to survey her belongings. Sarees, children’s dresses and one of his Dhotis were hanging precariously as these were thrown on the cloths-line carelessly.  The slender rope might give away under its weight any moment.  She cannot tolerate the verbal abuse anymore.   Is she a wife or what?  After eight years of marriage he points out some incident in her past and abuses her.  You cannot abuse me only because you rescued me from the dark.  I can go it alone.  She took the small trunk and started collecting whatever clothes she could.  Suddenly she remembered her children.  She went out of the house and called their names, ‘Mohan….. Mohan… Devi …. Devi….’ Devi came immediately from nowhere.  She said ‘Amma, brother is playing there.  I will bring’.  Kamala went inside her house.  She looked at her wrist watch she bought immediately after her appointment in the Government. IT was seven thirty.  The train to Madras will depart at seven forty five. 

            Kamala locked the house and turned back and looked at it for one last time.  There was no horse-cart in sight.  This is like.  When she needs urgently, nothing is available.  She walked energetically towards the main street.  She has to reach the Railway Station within 10 minutes.  She walked fast.  The trunk was heavy.  Children could not walk as fast. Every burden she has to bear.   Is this destiny.  How quickly she could reach the Station?  She may miss the train.  Then what?  She would not. She was gasping for breath.  Anger and burden. She has to go away. She heard her inner voice again and again.  TO show him that he cannot take her for granted.  Who is he? Husband?  She has deserted her father ten years ago and survived alone in this world.  Could not she? now?

            She noticed that there was a Horse-cart at the end of this street.  From there it may take ten minutes to the station.  When she went near the cart, she shouted, ‘Madras passenger..?’  The cart-man seemed to understand her urgency.  He took the trunk and placed it inside the cart and went to the front and sat.  Kamala and Children boarded.  The man goaded the animal and it started the run.

            Every minute seemed like a hell for her.  Would they catch the train?  She prayed to her favourite god Ambal.  She would protect her.  She was with her.

            When they reached the Railway Station Gates,  the train had already arrived at the station.  Cart-man helped her to carry the trunk inside the Station.  He cannot go beyond.  By the time she paid him money, the Station Master gave the whistle for departure. He noticed them and told her to board the train and take the ticket from the Conductor.  The driver of the train also blew engine’s whistle.  The conductor of the nearest coach saw them coming.  The train started to move and the conductor walked along slowly expecting to help the three passengers.  Kamala and children ran towards the coach.  Conductor took the trunk and threw it inside the coach and helped the children to get in quickly and extended his hand and helped Kamala to board the train.  Strangers have always helped Kamala.  Train picked up speed. Once inside, Conductor asked, where are you going?  Till then Kamala had not thought about it.  During the few seconds it took her to take money out of her purse, she decided the place, Pondicherry.  She did not know why.

            After settling down in the seat, she looked around.  Only three of them were in the coupe.  The coach was half empty.  The dim yellow light inside the coach was enough.  She looked outside through the Window.  IT was very dark all around.  Clink-clank –dun- dun of the train filled her ear and mind.  She had travelled in the trains before.  Not very frequently.  But enough to know that more passengers would come in at Madurai.     

                                                                              ***

            Kamala had been to Madurai before.  She lived in the GOodshed street for some years when she was a child.  She joined Madurai Medical College for a Course in Nursing Assistant and stayed there for a year.  One of her former teacher had helped her with a certificate of passing 8^th class, the minimum educational qualification for joining the course.  He had pitied her condition.  Strangers have always helped her, not her relations.  She was escaping from her past, the past that haunted her and would continue to haunt her for the rest of her life. Is this fate?  Her tears would wash these thoughts. 

            She recalled that she was called for an interview at Ten thirty.  She stood in front of the interview Board.  There was an Englishman, she looked at closely for the first time, an Indian, Shanmugam Chetty, who she had heard of and an Englishwomen, in the uniform of a nurse.  Kamala could not look at them straight. 

            ‘What is your name?’ the women asked her in anglicized Tamil.

            ‘Kamala’

            ‘Please look at straight’ She could not.

            'Have you studied up to eighth standard?’

            Kamala shook her head up and down to signal yes.

            ‘Please give me your certificate’.

            She knew what the certificate said was not true.  Her teacher had told her to keep quiet in the interview and that they would understand her silence and she obeyed him.  She had attended class seven for some days and she was forced to stop the education. There were troubles in the family.  Her father or mother could not manage the trouble.  Her mother had gone blind and her deaf and dumb brother had to be admitted to a special school for education.  Her father had deserted her mother. 

            After looking at the certificate Kamala gave to her, the Englishwomen shouted in shock, ‘Oh, you are a Brahmin widow?  When were you married?’

            Kamala could not control.  Tears flooded her face.  She wiped them with the end of her saree.  The Englishwomen, Kamala later learnt Mrs. Hope, was the Matron of the Hospital, came to her and consoled her.  The interview was over.  Her teacher was right in saying that her silence would be understood.  She was admitted to the course. Kamala recalled that on many occasions Mrs. Hope had taught her about cleanliness, good habits, spoke about life and its tests and tribulations but also persuaded to convert to Christianity.  Kamala appreciated the help she extended and was ever grateful to the kindness but never accepted Jesus.  She knew that she was in a weak position and they were trying to exploit her weakness. There were people who have always tried to exploit her when she was in a weak position.  Her father, her husband and his family and now husband who married her knowing fully well that she was a widow and belonged to a different caste.  She was grateful to Jesus for the grace he imbibed in his followers and hateful of those followers who tried all through her difficult times to influence her.  Kindness has no price, she wanted to tell them, but could never. 

தாய்மொழி

            தாய்மொழியில் கல்வி கற்க வேண்டும் என்பது நெடுங்காலமாக சொல்லப்பட்டு வரும் அறிவுரை.   பலமொழிகள் புழங்கும் நாட்டில், பல மொழிகளில் கல்வி கற்கப்படும் நாட்டில் இந்த அறிவுரை எவ்வளவு பொருத்தமானது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.  தாய்மொழி என்பது என்ன என்பதையும் தெளிவுபடுத்த வேண்டியிருக்கிறது.  நம் நாட்டில், சுமார் 1600 மொழிகள் வழங்கிவருகின்றன.  அவற்றில் எழுத்துருக்கள் இல்லாத மொழிகள் நூற்றுக்கணக்கில் இருக்கின்றன.  எழுத்துருக்கள் இருந்தபோதிலும், இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழிகள் இருபது இருக்கலாம்.  இவையெல்லாம் தவிர ஆங்கிலம் இருக்கிறது.  இந்தப் பின்னணியில் தாய்மொழி என்பதை எப்படி வரையறுப்பது? அப்படி தாய்மொழி என்று வரையறுத்தாலும் அந்தந்த மொழிகளில் கல்வி புகட்ட வாய்ப்பு இருக்கிறதா?

            எனவே தாய்மொழியில் கல்வி என்பது இந்திய அரசியல் சூழலில், இந்தி, அல்லது மாநில மொழிகளில் கல்விகற்பிப்பதும் கற்பதும் என்றாகிறது.  மற்ற மொழிகள், மொழிகளின் துணை மொழிகள் இவற்றுக்கான இடம் என்ன? அந்தந்த மொழிகளைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களின் அரசியல் உரிமைகளை விடுங்கள், குறைந்த பட்சம் அவற்றின் பெயர்களையாவத் அரசின் ஆவணங்களில் மக்களின் மொழியாகப் பதிவு செய்ய வேண்டாமா? தொடக்கநிலைக் கல்வியை அந்த மொழிகளில் தரவேண்டாமா?

            மாநில மொழியாக இருக்கும் தமிழில் கடைசிவரை கல்வி கற்பவர்கள் யாரும் இல்லை.  ஆங்கிலம் படிக்காமல் பள்ளி இறுதிகூட முடிக்க முடியாது.  இதே நிலைமை பெரும்பாலான மாநிலங்களில் இருக்கிறது. எனவே தாய்மொழிக் கல்வி என்று  பேசும் போது அவற்றில் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்புக்கள் உருவாக்கப்படவில்லை என்பதையும் தெரிந்தேதான் பேசுகிறார்கள். வெட்டிப் பேச்சாகவே நின்று விடுகிறது. இதை இன்னும் தீவிரமாக சிந்தித்தால், ஒரு இனத்தின் அடையாளமாக நிலம் மொழி இரண்டையும் வைத்துக் கொண்டால், மொழியை கற்பிக்காததன் மூலம்  ஒரு இனத்தின் அடையாளத்தை, பண்பாட்டை அழித்துவிட முடியும். இது பெரும்பாலும் நிலத்தைப் பிடித்து அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காகவே நடக்கிறது. ஒரு நாடு ஒரே மொழி, ஒரே கொடி ஒரே மதம், ஒரே கடவுள் என்ற எல்லாக் கருத்துருவங்களும் எதேச்சாதிகாரத்தின் உச்சகட்டத்தை அடைவதற்கான படிக்கட்டுகள்.  ஒவ்வொரு மனிதனும் வேறுவேறானவன், ஒவ்வொரு இனமும், மொழியும் வேறுவேறு பண்புகள் கொண்டவை ஆனால் நாம் ஒரு நாட்டில், ஒரு அரசின் கீழ் வாழ முடியும் என்பதே இந்தியாவில் ஒரு வளர்ச்சிக்கான பாதையாக இருக்க முடியும்.

            சில நூறு மக்கள் பேசும் மொழிகளையும் கற்பிக்க வேண்டும். சிந்தனைச் செல்வம் அப்போதுதான் வளரும். வளர்ச்சிக்கான விரைவுப்பாதை இதுவே. 

நீ

ஆகாயத்தில் பறக்கிறாய்

வானவில்லில் அம்பு கோர்க்க எண்ணுகிறாய்

நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததைப் பேசுகிறாய்

நான்

துயரங்களை மறப்பதற்காக அல்ல

உலகத்தில் துயரங்கள் இல்லாதொழியக்

கனவு காண்கிறேன்

நீ

பெண்ணுரிமை பேசுகிறாய்

உனக்கு வந்தால் தெரியும்

நானும்

ஆண் வர்க்கத்தின் மோசமான

பிரதிநிதிதான்

ஆனாலும் கனவுகாணும் நேரத்தில்

எனக்கும் அவர்களுக்கும் சேர்த்தே

கனவு காண்கிறேன்

அதிகாரத்தின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டே

அதை எதிர்ப்பது குறித்துப் பேசுகிறாய்

முதல் அடிமை என்பதால் மட்டும்

எனக்கு என்ன

விடுதலை வேட்கை கிடையாதா?

உணர்ச்சியைக் கிளத்தும்

தேசம், மொழி, குடும்பம்

இவற்றின் அமைப்பைக்

கேள்வி கேட்கிறாய்?

இவையன்றி எதுவும் இல்லையே?

கடலில் கிடக்கும் மீன்கள்

கடலுக்கு வெளியில் எதுவும் இல்லை

என்று நினைக்கலாம்

அதனால் கடலுக்கு வெளியில்

எதுவும் இல்லாமல் போய்விடுமா?

அறம் அற்றுப் போன உலகில்

கடவுள்

அறத்தின் குறியீடாக இல்லையா?

அறம் அற்றுப் போகவும் அவரது

பெயர் ஒரு காரணமல்லவா?

கடவுளின் பெயரால்,

மதத்தின் பெயரால்

அடையாளங்களின் பெயரால்

நடந்த கொலைகள் எத்தனை எத்தனை?

உன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது

நாங்கள் தான் பெரும்பான்மை

செய்ய முடிந்தால் எழுதிக் கொண்டிருக்கமாட்டேன்

மீண்டும் மீண்டும் எழுதப்பட்டவைகள்தான்

வரலாற்றை உந்துகின்றன

சிறுபான்மையினர் அல்லது

ஒரே ஒருவன் கூட

உலகைப் புரட்டிவிட முடியும்

கூட்டத்தோடு போக வேண்டியது தானே

கூட்டத்தோடுதான் போகிறேன்

கூவிக்கொண்டே போகிறேன்